“Relevantie is relatief”

Knack heeft toegeslagen waar Dag Allemaal en Story de grens trekken. Vorige week gooide Knack het privéleven van Liesbeth Homans en Tom Meeuws op straat onder de noemer ‘politiek relevant’. Zelfs veel relevanter dan de grijpgrage handjes van wijlen Steve Stevaert, wat gewoon onder de noemer ‘enthousiaste jongen’ viel.

Het kan de beste overkomen al eens een inschattingsfout te maken in de pers. Het is ook altijd drukdruk in het medialandschap en nog voor het eigenlijk gebeurd is, moet het al op de webstek staan. Een beetje zoals in het Gent – het  voetbalstadion – en zijn ommeland. Eerst bouwen en champagne slurpen in de loge van de stad, en dan pas kijken of hier en daar geen foutje is gemaakt ten voordele van deze of gene dikke vriend van de burgemeester. Die hij achteraf nauwelijks blijkt te kennen, behalve van die paar feestjes in een privéjet, op een luxeplezierboot en een eenmalige speech op zijn huwelijk. Pfff, als de pers daar al over valt, dan heeft die echt niet begrepen waar het burgemeesterschap over gaat. In Gent.

“Ik breng het liever niet.”

Terug naar de beslissing van de wijze Knack-hoofdredacteur Bert Bultinck om de vuile lakens van Tom en Liesbeth uit te hangen in het belang van de democratie en ons allen. Daar is flink over gedebatteerd alvorens tot actie werd overgegaan. Iedereen mocht er zijn zeg over doen in een geest van journalistieke deontologie en verantwoordelijkheid.

“Je kan toch niet rond de vaststelling dat het in Antwerpen wel heel hard wordt gespeeld?”, stelde Bert op de speciaal bijeengeroepen redactievergadering. “Indien we daar een andere oorzaak aan kunnen verbinden dan liefdesverdriet en hartzeer van die trut van een Homans, dan brengen we het niet. Zo niet zie ik niet hoe we onze verantwoordelijkheid kunnen ontlopen.”

Er werd dieper dan anders nagedacht op de redactie. “Wel, je zou kunnen zeggen dat sp.a en Groen het een beetje zelf gezocht hebben door beelden te verspreiden van het schepencollege op een feestje en te insinueren dat daar aan vriendjespolitiek werd gedaan?”, stelde iemand. Bert streelde zijn baard. “Nee, dat is te dunnetjes. We hebben niet veel nodig. Het mag zeer klein zijn. We moeten hier zeer omzichtig mee omgaan. Ik breng het liever niet.” Een andere medewerker opperde: “Of zou het kunnen liggen aan het feit dat wijlen ‘Samen’ van bij het begin verklaarde dat ze er alles voor over hebben om De Wever te nekken?” Bert keek even boven zijn bril uit, om aan te tonen dat hij alleen naar ernstige tussenkomsten wenste te luisteren. Dat leidde ertoe dat de man die opmerkte dat Tom Meeuws de burgemeester openlijk beschuldigd had van corruptie in een column in De Morgen, al snel terug in zijn schulp kroop. Met een blaam aan zijn broek en drie keer het overschrijven van het sp.a-programma in schoonschrift. Net als degene die de beschuldiging van racisme, verwijten van politiegeweld en omkoperij had aangehaald.

“Geen andere verklaring mogelijk”

“We zijn een ernstig blad”, sprak Bultinck dreigend, “de volgende die nog domme opmerkingen maakt, moet Dirk van der Maelen interviewen over de F-16’s. Nog iemand een idee?” Meteen viel in het redactielokaal een ijzige stilte. Je kon een gsm-berichtje horen binnenkomen. “Bert”, sprak senior writer Walter Pauli, “breaking news man. De Lijn heeft klacht ingediend tegen Tom Meeuws omdat hij in een interview zelf toegaf de wet gebroken te hebben. Misschien dat we daar iets over…”

Bert sprong recht. “Meeuws beschuldigd van wanpraktijken nadat hij zichzelf beschuldigd heeft? Dat is de druppel. Hier kan geen andere verklaring voor zijn dan liefdesverdriet van Homans. Pauli, gij gaat dat schrijven.”