De Vlaamse identiteit is gesmeed met het bloed en het zweet van tientallen generaties Vlamingen die hun eigenbelang aan de kant hebben gezet en zich volledig gaven voor een groter geheel, voor Vlaanderen. Van de knechten en ambachtslieden die op de Groeningenkouter – tegen alle kansen in – een overwinning behaalden op een arrogant Frans ridderleger, tot de boeren die de piek of zeis grepen om tijdens de Boerenkrijg de Franse revolutionaire hysterie een halt toe te roepen.

Maar evengoed zette Albrecht Rodenbach zijn jonge bestaan op het spel toen hij met de Blauwvoeterie bij duizenden Vlaamse scholieren een Vlaamsgezinde vonk deed ontvlammen die uitgroeide tot een wildvuur doorheen jong Vlaanderen. De helden van het IJzerfront, die streden en sneuvelden voor Vlaanderens idealen, droegen met hun bloed en zweet hun steen bij aan de Vlaamse identiteit en de bewustwording dat wij meer zijn dan de optelsom van individuen.

Reken niet op de politiek

Veranderingen zijn er in de geschiedenis bijna altijd gekomen vanuit het volk. Vanuit de gewone man. Niet vanuit de politiek, en al zeker niet vanuit de partijpolitiek. Die laatsten hebben doorheen de geschiedenis enkel gereageerd wanneer hun eigen macht en bezit in het gedrang zouden zijn gekomen als ze niet hadden gereageerd. Houd daarom als centrale gedachte vast dat wie het politieke beleid wil veranderen, éérst de mensen zal moeten veranderen. De geesten één voor één zal moeten overtuigen van onze Vlaamsgezinde idealen.

Het is daarom aan ons om uit te komen voor datgene waar wij in geloven. Het is aan ons om te laten horen dat we het niet accepteren dat Vlamingen stilaan vreemden worden in eigen land. Het is aan ons om te laten horen dat we het niet accepteren dat er in de Rand rond Brussel nog steeds Vlamingen sterven omdat de hulpdiensten hen niet kunnen helpen in het Nederlands. Het is aan ons om, ondanks de hysterie rond de Rode Duivels, consequent te blijven stellen dat het Belgische systeem niet werkt en nooit zal werken.

Kortom, het is aan ons allemaal om het tij te doen keren. Niet wachten tot een of andere dik betaalde partijpoliticus ons eens een zeldzaam bot toegooit. Niet wachten tot een of andere overgesubsidieerde organisatie eens een halfslachtige actie op poten zet. Vanuit die positie, waar we het politieke debat overlaten aan een klein clubje toneelspelers, vervallen we immers in het kaakslagnationalisme dat de Vlaamse Beweging nu al veel te lang typeert. Een passief nationalisme, waar we de toeschouwers van zijn, in plaats van de initiatiefnemers.

De belofte van Vlaamse autonomie als middel voor grotere welvaart stortte op die manier na meer dan een eeuw voor onze ogen in elkaar. Want wat zien we nu? Jongerenpartijen, en zelfs moederpartijen, die zich enige tijd geleden nog met sterke bewoordingen schaarden achter meer Vlaamse autonomie, pleiten nu zelfs voor herfederalisering! Zij die de fouten van de geschiedenis niet kennen, zijn gedoemd om ze te herhalen. Waar zijn wij echter, als drukkingsgroep, als Vlamingen, om hen aan die fouten te herinneren? Nergens.

Overstijg uzelf

De Vlaamse burgers die sneuvelden op de Groeningenkouter of aan de IJzer, zij leven voort in ons allemaal. Zij wisten wat zij wilden. Hun leven én dood had zin. Het is aan ons allemaal om die zin terug aan het leven te geven. Want wat is er mooier, wat geeft meer geluk, dan je in te zetten voor volk en vaderland? Verspreid overal waar je gaat, of het nu in het kader is van een beweging, vereniging of partij, of gewoon vanuit jezelf, de boodschap dat we fier mogen zijn om Vlaming te zijn. Dat onze dagelijkse inzet de eeuwen zal overleven. Dat wij als natie veel krachtiger staan dan de optelsom van individuen.

Wacht niet op een initiatief van een ander. De politiek, dames en heren, die is van ons. Niet van een clubje toneelspelers. Wij zijn allen de meesters van onze eigen geschiedenis. Wees de beste versie van uzelf, en spoor andere Vlamingen aan om hetzelfde te doen. Overstijg uzelf, net zoals de Vlamingen dat eeuwen geleden op de Groeningenkouter deden, want alleen zo zullen we Vlaanderen redden.

Dries van Langenhove (°1993) studeerde politieke wetenschappen en rechten aan de UGent en is er studentenvertegenwoordiger in de raad van bestuur. Hij is oprichter van de identitaire jongerenbeweging Schild & Vrienden. In het nummer van 12 oktober 2017 kon u een uitgebreid interview met hem lezen in ’t Pallieterke. Dries zal elke maand een column voor dit blad verzorgen.