Fahrenheit 451: Raciaal correcte boekverbranding

by 't Pallieterke | 5 september 2018 00:05

Het boek ‘Fahrenheit 451’ van Ray Bradbury, uit 1953, dat naar de verbrandingstemperatuur van papier genoemd is, beleeft nogmaals een verfilming. Na die door François Truffaut uit 1966 is het nu de beurt aan de Perzisch-Amerikaanse regisseur Ramin Bahrani. Het boek, en dus de film, gaan over een regime dat boeken verbrandt en de jeugd ook opvoedt met een haat tegen boeken. Blijkens een getoonde flashback is dat op de bekende boekverbranding door nazistudenten gebaseerd, maar het zou evengoed, of zelfs beter, naar de Culturele Revolutie of naar Pol Pot kunnen verwijzen. Al geldt Mao’s ‘Rode Boekje’ in deze nieuwe versie juist als voorbeeldboek dat cultuurmensen van de ondergang willen redden, gezien verheffende frasen als: “Een revolutie is geen etentje met vrienden.”

[1]Op een keer spreken de leider van de antiboekencampagne (Michael Shannon) en zijn luitenant (Michael B. Jordan) een hal vol tieners toe. Wanneer de luitenant er één laat zien, ook al is het dan als educatief materiaal om hen beter tegen (!) boeken te wapenen, barsten ze uit in gejouw. En vervolgens in gejuich bij de demonstratieve verbranding ervan. Hun “twee minuten haat”, zoals George Orwell het noemde. De jongeren krijgen van hun mentor de plechtige verzekering dat het allemaal maar voor hun “veiligheid” is. Boeken zijn immers een bron van “polarisering”, zoals godsdienstoorlogen. In eigentijdse taal: het is hier één grote “safe space” waar niemand aanstoot hoeft te nemen aan zoiets confronterend als boeken.

Niet onschuldig

Zoals ‘1984’ een aanklacht tegen Stalin was, zo had deze film een parodie op het eenheidsdenken op hedendaagse campussen kunnen zijn. Maar daarvoor was geen nieuwe verfilming nodig: de oude versie had als aanklacht tegen de huidige taal- en gedachtencontrole ruim volstaan. Niets nieuws onder de zon, en de passief-agressieve sneeuwvlokjesgeneratie moet zeker niet denken dat ze origineel is.

Dat er een nieuwe versie kwam, was om een andere reden: destijds was heel de cast blank, maar dat nooit meer. De raciale boodschap is niet al te kras verpakt en daardoor zal ze des te beter bij het publiek naar binnen glijden. De boekverbrander tot het bittere einde en zelfverklaarde pervert, dat is natuurlijk een blanke heteroman van middelbare leeftijd. Het soort waarvan we best zo snel mogelijk een ‘dead white male’ maken. Zijn luitenant daarentegen krijgt een gewetenscrisis, wat hem tot de echte held van het verhaal maakt. Hij behoort tot de top van de hiërarchie van wie deugt, namelijk de zwarte man.

Er is ook een clandestiene oppositiebeweging die de boeken probeert te redden: niet de fysieke exemplaren, want die zijn vogelvrij verklaard, maar de teksten, namelijk door ze van buiten te leren. Het is een bont gezelschap, met zelfs een paar witte mannen in, maar dan alleen als volgzame meelopers. De leidster is gemengdrassig, “mesties” zouden we dat ooit genoemd hebben, eerder Amerindiaans, dus een mild soort van wijze. Nu tv-films van de BBC zwarten als ridder of Romein inhuren, had het nog krasser gekund. En natuurlijk is zulke rasverdeling altijd mogelijk: ze zou van geen belang moeten zijn, maar in deze context is ze niet zo onschuldig.

Blanken moeten vooral sterven

Er is wel een blanke man die iets heel nuttigs doet, namelijk getuigen van de tijd toen boeken nog normaal waren. Maar ook hij voldoet aan de neoracistische canon: omdat blanken het uitstervende ras zijn, betreft het een ouderling. Blanke vrouwen, dat kan wel, hoewel niet in leidersrollen. Eén oudje steekt bij een boekverbranding zichzelf in brand, om waardig en zonder een krimp te sterven. Al het sterven wordt hier door blanken gedaan. Er is ook een jonge blonde griet die tot de oppositie behoort, en via haar charmes turnt ze de zwarte om, maar ze eindigt wel in zijn armen, en dat is voor neoracisten waar het om gaat.

Nu het blanke ras numeriek en in status bergaf gaat, is er een versnelling van de drang om het  te doen verdwijnen. Blanke koppels krijgen nu openlijk de oproep om geen kinderen te hebben, maar kleurlingetjes te adopteren. Racisme heet nu een raskenmerk, jawel, één waar de Vlamingen mee behept zijn (aldus Bert Bultinck in Knack), en daar is een eugenetische oplossing voor. Wie zich aan volwassen taken en onderwerpen wijdt, kijkt vreemd op bij het stijgende belang dat nu aan huidskleur gehecht wordt, namelijk door luidruchtige nulliteiten, wier macht echter toeneemt.

Zodus, ook antitotalitaire literatuur is in handen van links terechtgekomen. Na Donald Trumps verkiezing zwaaide links Amerika, kampioen van deugdvertoon en desinformatie, warempel met George Orwell. Alsof zij de niet in vraag te stellen herauten van de waarheidsliefde waren. Hoewel, “alsof”: zij zijn inderdaad agenten van het Ministerie van Waarheid. Logisch dus dat er nu een film is tegen boekverbranding vanwege de voorttrekkers van het taboe op onafhankelijke meningen. Dat heet: de wapens van de vijand overnemen en ze van hun kritische angel ontdoen.

Koenraad Elst

Endnotes:
  1. [Image]: https://pallieterke.net/wp-content/uploads/2018/09/2018-36_12_Cultuur_Fahrenheit-Medium.jpg

Source URL: https://pallieterke.net/2018/09/fahrenheit-451-raciaal-correcte-boekverbranding/