2018 was een wonderlijk jaar voor de politieke wereld. Er zijn immers twee regeringen gevallen in minder dan twee weken tijd. Dat is waar voor uw geld. Dat moet u als overtuigd Vlaams-nationalist toegeven. En er is nog meer om uw hartje aan op te halen tijdens dit oudejaar. De regeringen zijn niet alleen gevallen, niemand is ook maar een beetje van zin om er een nieuwe op te richten. Wat jammer is, want ik geef het u op een briefje: ze zou er binnen de week opnieuw liggen.

We staan dan wel met zijn allen aan de juiste kant van de geschiedenis, maar niemand had onze politici blijkbaar uitgelegd dat ze die juiste kant hadden ingesmeerd met groene zeep. Dan heb je natuurlijk van die mensen die het in hun hoofd halen om nieuwe verkiezingen te organiseren, zoals Europese landen dat doorgaans doen, maar dat is buiten de Belgische opvattingen over democratie gerekend. “Nou, nou, verkiezingen,” merkt Wouter Beke fijntjes op nadat hij de laatste peilingen had bekeken, “laat ons dat niet doen. De mensen hebben daar helemaal geen zin in. Bovendien zou de kiezer wel eens een oordeel kunnen vellen dat niet in zijn voordeel is.”

Op de koffie bij de koning

Hij werd onmiddellijk bijgetreden door alle leden van de Marrakesh-coalitie, die allemaal hoogst dringend het migratiepact wilden tekenen, maar u liever wat extra tijd geven om dat te vergeten. Het is nu eenmaal een wetmatigheid van de Belgische kiezer dat hij vergevingsgezind is en kort van geheugen. En dus gaan ze tot mei wachten om uw mening te vragen. Ondertussen gaan ze in lopende zaken, waarin het enige wat loopt zich tussen de bilnaad van de Marrakesh-coalitie bevindt. Dunnetjes in de broek.

Maar hey, dat betekent niet dat er niks te beleven valt. Wel integendeel. Als politici het niet meer weten en de democratie nog even in de kast moet blijven, dan wordt steevast de koning bovengehaald als bemiddelaar en verbinder. Schoenveters verbinden lukt hem voorlopig niet, maar gemeenschappen en partijen is een koud kunstje. Het is een klassieker. Als de regering valt, mag de hele politieke wereld op de koffie komen bij de koning. Of toch bijna heel de wereld. De jongens en meisjes van het Vlaams Belang zijn helaas nog steeds niet welkom bij Filip. U kan daar moeilijk over doen en moord en brand roepen, maar de waarheid is dat het een kwestie van basisdemocratie is. En er is toch geen zinnig mens ter wereld die kan verwachten dat een instelling als de monarchie zich aan basisdemocratische principes zou houden? Wat had u dan verwacht?

Maggie importeert de toekomst

Koning Filip deed wel iets anders opmerkelijk. Hij nodigde de communisten wél uit. Zo democratisch is hij dan weer wel. Het zal trouwens niet gezegd worden dat communisten hun wereld niet kennen. Peter Mertens had speciaal voor deze bijzondere dag een propere jeansbroek aangetrokken en stelde de koning meteen voor om hem een sigaretje te rollen en een Cara-pilsje te delen. “Dat is wat de mensen in de straat moeten doen, sire,” zei hij terwijl hij een stevige slok nam en het blikje in de vorstelijke handen duwde. Tijdens de rest van het gesprek was er geen pers aanwezig, maar volgens onze bronnen hebben de koning en de communist mekaar uitgescholden voor anachronisme en is Filip huilend de kamer uitgelopen toen Peter vertelde hoe hij rond komt met 1.600 euro per maand.

Geen nood, echter. Maggie werkt ondertussen koortsachtig aan een nieuw plan om de lopende zaken van de Belgische staat te vrijwaren. Het plan is even eenvoudig als briljant. Met zo’n 200 asielzoekers per dag importeren we de toekomst. Geen mensen zoals u echter, die niet in staat zijn van met een open geest naar de dingen te kijken. Wel dankbare zielen die de sociale voorzieningen wel weten te waarderen die liefdevol voor hen werden voorzien. De toekomst is zo schitterend dat u in 2019 misschien wel een zonnebril dreigt nodig te hebben.