“Hoe doet de mama van Mathias de Clercq dat?”

Kristof Calvo verdwijnt even van het politieke toneel. Het interview dat we met het parlementslid hadden gepland, wordt geannuleerd. Het is mama Martine die ons ontvangt: “Kristof is op time-out in zijn kamer, maar kom binnen.” Heel even verschijnt Calvo’s hoofd van achter de trap. “Maar mamààà, ik ben de fractieleider”, probeert hij nog. “Nee, de fractieleider is iemand van Ecolo. En nu naar uw kamer, of het is geen Villa politica tot de verkiezingen. Hoor ik u nog?”

Moeder Calvo is duidelijk zelf wat over haar toeren. Ze checkt nog even of Kristof naar zijn kamer is verdwenen en schenkt zich dan een stevige cognac uit. “Ja, daar is dus geen kot meer mee te houden, sinds die regeringscrisissen. De godganse dag naar zijn interventies, interpellaties, moties en resoluties moeten luisteren… Roepen, tieren en brullen! En dan die vragen de hele tijd. ’Mama, zou ik de premier een lafaard durven noemen?’, ‘Mama, hoe schrijf je Servais Verherstraeten?’, ‘Mama, fascisme is dat eigenlijk erg’, ‘Mama, ik heb alweer gedaan maar er is niks uitgekomen, zullen dat de zenuwen zijn?’ Dat zijn gewoon te veel prikkels voor die jongen. Hij kan het niet aan. Het is nu rust. Geen playstation, geen iPad, geen tv.”

Pallieter: Maar uw zoon is wel fractieleider…

Moeder Calvo (knijpt haar lippen fijn): “Gaat gij nu ook al beginnen. Hij is geen fractieleider. Dat is Jean-Marc Nollet. We hebben dat geprobeerd met onze Kristof in het begin van de legislatuur, maar dat pakte niet. Te veel prikkels. Ze hebben hem hier eens komen afzetten met het schuim op zijn lippen. ‘Toon mij de cijfers. Ik wil cijfers zien’, was hij aan het roepen. Gelukkig hebben we hier altijd een oude telefoonboek liggen voor zo’n geval. Dan leest hij de nummers luidop, en een uur later is hij weer rustig.”

Volgens de recentste peiling groeit Groen stevig, want populair bij de kiezers, en vormt zich een blauw-groene as. Uw zoon zou het in 2019 wel ‘s tot minister kunnen schoppen…

Inmiddels is Kristof Calvo van de trap gekomen. Hij heeft de vraag nog net gehoord en hij gaat volledig over de groene. “Minister?! Echt waar! Mama, kan je mij voeren? (brult) Ik zweer getrouwheid aan de koning en aan de wetten van de Belgische volk! Haha, dan zou de koning lachen, he? Leve de Rode Duivels. Ja, Sire, ik was op Tomorrowland aan het drinken op kosten van de tabakslobby, maar dat was een vergissing. Dat ga ik nooit meer doen! Heeft u tickets voor Tomorrowland? Mag Elisabeth mee? Heeft ze al een rijbewijs. Ik niet. Mama zegt dat er te veel prikkels zijn in het verkeer. Maar zijn daar cijfers over? Ik wil cijfers zien!”

Opnieuw grijpt mama Martine in. Ze pakt Kristof bij een oor en begeleidt hem terug naar boven. Onderweg grist ze een oud telefoonboek mee. Ze kijkt ons boos aan wanneer ze terug naar beneden komt.

“Minister? Doe mij dat niet aan, hé! En ook geen twee verkiezingen in 2019. Dat is toch te zwaar voor die mannekes. Hoe doen de mama’s van Jean-Jacques de Gucht en Mathias de Clercq dat eigenlijk? Ik zal die eens bellen. Meneer Pallieter, ik was zo blij toen hij eerste schepen van Mechelen werd. Dicht bij huis. Die lieve meneer Somers kon goed op hem letten. Ik hoopte zo dat hij niet meer naar Brussel moest. Maar ja, nooit genoeg, hé. Want ik moet het zeggen zoals het is: aan die Almaci heb je echt niet veel, hoor. Ze laat Kristof snoepen, en sleurt hem mee naar het Suikerfeest. Als het op die manier voortgaat, mag hij niet meer met Groen spelen. John van sp.a heeft ook al eens gevraagd of hij niet wil komen spelen, maar dat lijkt me niet zo’n goed milieu voor onze Kristof. Met die verwende kindjes van Tobback, Van den Bossche, Vanvelthoven en Claes? … Ge moet echt wel uitkijken hoor, in de politiek. Maar hij zou wel niet meer mogen cumuleren bij John. Dat zou wel goed zijn. (zucht) Vroeger, toen Kristof nog voetbalde, was dat makkelijker, hoor.”

Wanneer mogen we Kristof Calvo terug in het parlement verwachten?

“Zeker niet voor dat Marrakeshgedoe gedaan is. Het is zijn resolutie geweest die de regering halvelings heeft doen vallen. Ja, dat is onze Kristof, hé. Altijd half. Ik heb die resolutie moeten wegleggen. Hij begon de mensen op straat ermee lastig te vallen. De buren tonen begrip, hoor, maar je kan dat niet van iedereen vragen. Ik durf hem niet eens buiten laten spelen. Belt u na de kersvakantie eens terug? Ik zal zorgen dat hij iets mooi aanheeft voor op de foto.”