Ook in Duitsland tikt de tijdbom van de ontevredenheid onophoudelijk. Niet alleen bij de CDU, ook bij de linkse kameraden. Niemand ter linkerzijde die dit ongenoegen beter aanvoelt dan Sahra Wagenknecht, die Duitsland rondreist om her en der lokale afdelingen op te richten van haar nieuwe beweging “Aufstehen”.

Sahra Wagenknecht is tevens ondervoorzitter van Die Linke, een zeer linkse partij in Duitsland, links van de SPD, en opvolgster van uiterst links in West-Duitsland en de socialistische eenheidspartij van de voormalige DDR.

Wagenknecht heeft scherpe kritiek op het migratiestandpunt van haar linkse kameraden. Terwijl haar partij, Die Linke, asielzoekers onbeperkt toegang wil bieden tot het Duitse socialezekerheidssysteem, spreekt Wagenknecht steeds meer mensen aan die zich machteloos voelen tegen de uitverkoop van Duitsland, tegen de sociale ongelijkheid en tegen de uitsluiting van steeds meer Duitsers.

Die Linke niet blij met “Aufstehen”

Intussen wordt de razendsnelle opgang van de basisorganisatie “Aufstehen” niet door iedereen bij Die Linke op gejuich onthaald. Vooral de partijtop is zeer kritisch. Wagenknecht krijgt verwijten dat ze haar mandaat als fractievoorzitster in de Bondsdag niet meer ernstig neemt. Men neemt haar ook kwalijk dat ze het besluit van de partijdag van de zomer in Leipzig genomen, waarin open grenzen voor iedereen werd geëist, geschrapt wil zien. Gewoon omdat “voor de meeste mensen dit totaal irreëel en wereldvreemd is, en ik geef ze gelijk”, aldus Wagenknecht, die haar kritiek op het VN-migratiepact evenmin spaarde: migratie wordt er geïdealiseerd, en de oorzaken van migratie worden niet aangepakt, aldus de ondervoorzitter van Die Linke, “daarom is dit pact vooral in het voordeel van de grote bedrijven”.

De partijleiding is dus niet opgezet met het initiatief van een ‘parallelle partij Aufstehen’ naast de moederpartij. Voormalig parlementair en lid van het partijbestuur Frank Tempel verwoordt het zo: “Die Linke bevindt zich in een toestand die binnen de kortste keren tot een splitsing zou kunnen leiden.”

Grenzen dicht, louter strategisch?

Groepen binnen Die Linke maken er geen geheim meer van dat ze mevrouw Wagenknecht liever zien vertrekken, ook als de populaire politica hierdoor véél stemmers zou meetrekken. Een eerste paleisrevolutie mislukte. Parlementair Diether Dehm maakte begin november op Facebook het volgende bekend: “Het bestuur van Die Linke in de deelstaat Niedersachsen heeft met overgrote meerderheid het voorstel om Sahra Wagenknecht uit de partij te zetten, weggestemd.”

Het zijn dus niet de rechts-radicalen, de populisten en anderen die polariseren, het is de migratieproblematiek die onze Europese maatschappijen opsplitst. Ook ter linkerzijde.