België: Twee regio’s, twee werelden

0
1312

Niets is communautair. Terug naar Oud-België. Zo zegt en wil het toch de coalitie van Franstaligen en links Vlaanderen. Maar elke dag weer duiken er wel dossiers op die aantonen dat de kloof tussen Vlaanderen en Wallonië erg diep is. De voorbije week waren het er weer veel. Hieronder vooral aandacht voor de sociaaleconomische kloof.

De N-VA organiseerde vorig weekend de eerste van vier zogenaamde V-dagen, in aanloop naar de verkiezingen. De partij wil af van nationale loonakkoorden, herhaalde Jan Jambon in De Zevende Dag.  “Welk nut heeft het nog op Belgisch niveau vakbonden en werkgevers samen te brengen als ze toch geen akkoorden willen maken”, vroeg Jan Jambon (N-VA) “Welk nut heeft het om dezelfde rigide afspraken te maken in Vlaanderen, waar de arbeidsmarkt kreunt onder de schaarste, en in Wallonië, waar de werkloosheid nog torenhoog is?”

Ben Weyts en een paar anderen verpakten het confederalisme (wie verzint eens een attractief en wervend alternatief voor die steriele term?) in toespraken, beelden, grafieken en ‘slides’.

Hebben Jambon en Weyts gelijk? Over naar de RVA. Op 28 januari 2019 telde het Vlaams Gewest 130.565 werkzoekende uitkeringsgerechtigde volledig werklozen (UVW). Het Waals Gewest 134.869 en dat is in verhouding tot het aantal inwoners dus dubbel zoveel. Brusselse politici blijven kreunen over hun Hoofdstedelijk Gewest, “dat het almaar beter doet”. Terug over naar de RVA … Daar zijn er 61.969 UVW’s, of in verhouding driemaal zoveel als in Vlaanderen.

Handel

Een andere indicatie over de gigantische economische kloof in dit land spat uit de statistieken over de buitenlandse handel. Geert Bourgeois zette ze op de kaart. Over naar dat telraam: met 32 procent van de bevolking produceert Wallonië 23 procent van het Belgische bbp. De uitvoeractiviteiten vertegenwoordigen 22 procent van de toegevoerde waarde die de Waalse economie realiseert. In Vlaanderen is dat 34 procent.

“Ondernemers in het zuiden van het land missen te vaak het lef om ervoor te gaan en de confrontatie aan te gaan met de grotere spelers in hun sector”, zegt Pascale Delcomminette, de algemeen directeur van het Waalse agentschap voor export en buitenlandse investeringen (Awex) in De Tijd. Volgens de Luikse professor Bernard Surlemont klinkt het woord succes “een beetje gênant in Wallonië, het woord groei is bijna vulgair. Of hoe een andere politieke en sociale keuzes economische succes in de weg kunnen staan.”

“Wallonië blijft alleen overeind dankzij de geldstromen uit Europa en Vlaanderen”, herhaalde Geert Noels in De Tijd een citaat van Philippe Destatte (denktank Jules Destrée). Marshallplannen helpen nauwelijks. Het bruto binnenlands product (bbp) per hoofd van de bevolking zweeft vandaag op het niveau van Vlaanderen 14 jaar geleden.

Onderwijs

Hinkt de Waalse economie ver achterop, dan heeft dat mogelijks iets te maken met het Waals onderwijs, vervolgt Noels. Wallonië presteert zwak (zie PISA-scores, een internationale ranking die de kwaliteit van het onderwijs in de eurozone, etc ….). En dat is dan weer een opstapje naar nog maar eens een groot verschil: de politieke voorkeur van de twee regio’s. De macht van de PS in Wallonië blijft onwezenlijk groot, onder druk van de nog radicalere PTB. In Vlaanderen stelt die partij weinig voor.

Als straks de vakbonden met een nationale betoging nog eens al hun registers opentrekken zal ook dat verschil daar te zien zijn. Over zin en onzin van syndicaal protest kan je lang discussiëren, over gelijk en ongelijk ook, maar zoals Wallonië politiek linkser is, zijn ook de Franstalige vakbonden merkelijk fanatieker dan hun collega’s boven de taalgrens.

Demografie

Niet onbelangrijk zijn ook de demografische verschillen. Bijna 70.000 Brusselaars die vorig jaar hun stad uitweken naar Vlaanderen. Meer dan 46.000 ervan naar Halle-Vilvoorde. Dat blijkt uit cijfers die Barbara Pas (Vlaams Belang) kreeg van minister van Binnenlandse Zaken Pieter De Crem (CD&V). Het gaat volgens Vlaams Belang om de Franstalige middenklasse die “vlucht voor het multiculturele drama”, maar ook om allochtonen en vreemdelingen die volgens Pas almaar meer voor Vlaanderen kiezen. De Vlamingen doen er goed aan die demografische, sociale en culturele uitdaging ernstig te nemen, want één zaak staat vast: migratie kost geld, wat armoede-experts Jos Geysels (Groen) daar ook over moge roepen.

De hierboven gesignaleerde Brusselse exodus voegt zich bij de grotere buitenlandse instroom in de Vlaamse provincies. Dat bepaalt mee de sociaaleconomische toekomst van Vlaanderen. De armoede schuift immers met de migratie mee.

Communautaire kaart

Dat de N-VA nu weer die communautaire kaart trekt is duidelijk. Het werd tijd. Op de website dateert de laatste tekst over transfers van juli 2017 (Loones en Diependaele, Transfers kosten Vlaams gezin jaarlijks 2590 euro). Of die erg late revival van de communautaire belangstelling van de N-VA een schot in de roos wordt, valt nog af te wachten.

(Lees verder onder de tweet)

Zal nooit lukken, glunderen de francofone en de linkse tegenstanders. Zeker niet met Di Rupo als rooie lap aan de overkant. Maar ook niet met premier Michel die het confederalisme verkettert. En met Groen, dat met Almaci al denkt de president van Vlaanderen te kunnen leveren. Zal nooit lukken, zegt Rudi Vervoort in Brussel, die bij een eventueel succes van de N-VA in zijn stad het systeem van de dubbele meerderheid (ABS-systeem uitgewerkt om het toenmalig Vlaams Blok uit het bestuur van zijn Geweste te weren) nu ook toe te passen voor de N-VA.

Toch zijn er Waals politici (Maxime Prévot, de nieuwe voorzitter van CdH en Waals minister van Begroting en Financiën Jean-Luc Crucke  van MR) die de deur nog op een kier laten staan.

Vlaams Belang

Meer aandacht voor de kloof in dit land en voor meer Vlaanderen. Die boodschap geldt ook voor Vlaams Belang. Op de website weet je meteen wat daar de prioriteit is: berichten over een vrijgelaten Marokkaanse beroepscrimineel, over wanbeheer bij de Molenbeekse huisvestingsmaatschappij en een voorzitter (Tom Van Grieken, ‘Times are changing’), die met veel optimisme verwijst naar de intrede van zusterpartijen FPÖ en Lega in de Oostenrijkse en Italiaanse regeringen. Van Grieken hoopt dat ook hier “de democratische dominosteen in de juiste richting zal vallen” en rondt af met dank aan de aanwezigen op de Mars tegen het Marrakesh-immigratiepact.

Ook bij Vlaams Belang moet je communautaire nieuws behoorlijk ver gaan zoeken. Het wordt misschien tijd dat de Vlaamsgezinden in beide partijen weer wat meer op hun strepen staan.