De wraak van de kernenergie

1
3225

Ria, fiere moeder van een klimaatspijbelaar, was zondag met haar dochter op de klimaatmars. Ze vertelde dat ze zelf niet meer had betoogd sinds ze in haar jonge jaren ging manifesteren tegen kernenergie. Ria schijnt niet te beseffen dat het succes van de ecologistische bangmakerij, waaraan ze heeft bijgedragen, nu de voornaamste reden is waarom het onmogelijk is de normen voor CO2-uitstoot te halen, zoals de klimaatalarmisten eisen. Ze moet vandaag betogen omdat ze toen betoogd heeft.

Geen enkele energie is immers zo ‘klimaatneutraal’ als nucleaire energie. In De Zondag van deze week gooide Paul De Grauwe nog eens een stok in het hoenderhok. “Ik ben voorstander van kernenergie”, stelt hij. “Kernenergie stoot geen CO2 uit. Je moet eens kijken naar de omschakeling in Duitsland. Om kernenergie te vervangen, stoken ze daar meer bruine kolen. Dat is toch waanzinnig.”

De Duitse energieflop

Het voorbeeld van Duitsland is inderdaad afschrikwekkend. In 2011 had dit land, na de ramp in Fukushima, besloten om kernenergie voorgoed de rug toe te keren. De ‘groene energie’ die in de plaats moest komen, bleek echter peperduur en niet in staat om aan de energienoden te voldoen. Duitsland zag zich gedwongen zijn milieuonvriendelijke centrales van steenkool en bruinkool opnieuw op te starten.

Dezelfde groene lobby die de kernenergie uitschakelde, wil nu ook zo snel mogelijk af van steenkool. Een speciale commissie van de Duitse regering kondigde vorige week het plan aan om ook de laatste steenkoolcentrale tegen 2038 te sluiten. De tekorten die daardoor zullen ontstaan, zullen worden opgevangen door de import van energie uit Polen en Tsjechië.

Waarmee wordt de Poolse en Tsjechische energie opgewekt? Jawel, met kerncentrales. De Duitsers zullen dus opnieuw leven van de energie waar ze eigenlijk vanaf wilden, en voegen er afhankelijkheid van het buitenland aan toe.

Kernenenergie, ja bedankt

Het is belangrijk te beseffen dat alleen in het ecofanatieke West-Europa kernenergie wordt afgestoten. China, Rusland, Brazilië, Turkije, Egypte, Argentinië en zoveel andere landen werken momenteel aan de expansie van hun nucleaire opwekking. Zelfs olierijke landen als de Verenigde Arabische Emiraten en Saoedi-Arabië willen zo snel mogelijk kernreactoren.

De reden is niet ver te zoeken: kerncentrales zijn de goedkoopste, meest betrouwbare en meest milieuvriendelijke manier om energie te produceren. Kernenergie is ook, ondanks zeer in het oog springende gebeurtenissen als de rampen in Tsjernobyl en Fukushima, veruit de meest veilige methode van energieopwekking.

In Tsjernobyl vielen 37 doden. Hoewel mensen nog steeds weggehouden worden uit een perimeter rond de oude centrale, is het momenteel een spontaan natuurgebied waar bedreigde diersoorten als lynxen, Europese bizons en Przewalskipaarden welig tieren. Bij Fukishima viel zelfs geen enkel slachtoffer. De radioactiviteit die in zee terechtkwam, was minuscuul in vergelijking met de natuurlijke radioactiviteit van de oceanen.

In slachtoffers gerekend zijn fossiele brandstoffen vele malen gevaarlijker voor de mens. Dat geldt trouwens ook voor de zogenaamd ‘hernieuwbare’ bronnen van energie. Wind en zon leveren nog geen 3 procent van onze energie, maar eisen wereldwijd gemiddeld 600 slachtoffers per jaar (cijfers van de Wereldgezondheidsorganisatie). Waterkracht is zelfs uitzonderlijk gevaarlijk. Bij de dambreuk in Banqiao (China) vielen 170.000 doden. Waarom is Fukushima dan een begrip geworden en Banqiao vergeten?

Irrationaliteit als rode draad

Of het nu gaat over klimaat, energie, GGO’s, vervoer of plastic, de ecologische ideologie zit vol tegenstrijdigheden, onwaarheden, fanatisme en regelrecht obscurantisme. We onderschatten in welke mate onder de vlag van ‘milieu’, ‘duurzaamheid’ en ‘groene energie’ de meest dwaze beleidsbeslissingen worden genomen en hoezeer die onze welvaart en toekomst belasten.

Professor De Grauwe heeft gelijk wanneer hij het verzet tegen kernenergie vergelijkt met met ‘religieus fanatisme’. Maar hij trekt dit doorzicht niet door. Indien het mogelijk is dat de energiepolitiek in West-Europa helemaal in de greep is van ideologische onredelijkheid, zou hij op zijn minst met de mogelijkheid moeten rekening houden dat het klimaatbeleid in hetzelfde bedje ziek is. De ideologische krachten die op beide inwerken zijn dezelfden. Het irrationalisme is er vergelijkbaar, het religieuze karakter zelfs nog sterker.

Dat ziet De Grauwe niet. Hij vindt het zelfs ‘vreselijk’ als er cynisch wordt gedaan over Anuna De Wever, de Bernadette van Lourdes van de klimaatreligie, en haar volgelingen. De voormalige liberale politicus pleit ook voor strenge fiscale maatregelen tegen alles wat klimaatonvriendelijk zou kunnen zijn. Zijn pleidooi voor kernenergie komt er trouwens enkel als voorstel van remedie voor de vermaledijde CO2-uitstoot.

En daarmee zijn we rond. De kernuitstap is er gekomen ten gevolge van een irrationele angst die beleid is geworden. Het pleidooi om die kernuitstap ongedaan te maken, komt er nu ten gevolge van een andere irrationele angst. Zolang het resultaat goed is, gaan we niet klagen. Twee maal min is plus, leerden we in de wiskundeles.

“Ecorealisme”

Tot dat besluit lijkt ook de N-VA gekomen. De partij pleitte deze week nog eens voor “ecorealisme”. In concreto betekent dat niet veel meer dan een pleidooi voor het langer openhouden van de oude kerncentrales. De partij telt heel wat stiekeme klimaatsceptici (alleen het Vlaams Belang telt er meer), maar die durven het debat niet openlijk aangaan. De onafhankelijke lijstduwer van de partij in West-Vlaanderen, Jean-Marie Dedecker, is de enige met genoeg moed om in te gaan tegen de klimaatreligie. Maar niets belet om de inconsequenties van de groenen te gebruiken om de deur weer op een kier te zetten voor nucleaire energie.

Op termijn zullen de oude centrales niet genoeg zijn. Er moet weer volop ingezet worden op een nucleaire toekomst. Thoriumreactoren zullen nog even op zich laten wachten, maar bieden vanaf 2050 een vrijwel oneindige bron van energie, met nauwelijks enige kernafval. Stop toch dat geklooi met windmolens en andere groene prutserijen. Durf eindelijk opnieuw investeren in de veiligste, meest milieuvriendelijke, meest duurzame en meest gewaarborgde bron van energie.