In het kader van onze reeks ‘verontrustende ontwikkelingen’, hebben we het deze week over het fenomeen van spijbelende jongeren voor een betere wereld. Of beter: de wereld die hen omringt. Ouders, leerkrachten, voorbijgangers. Wat bezielt deze mensen om jongeren en hun ontwikkeling zo in het gedrang te brengen?

Weet u nog? Als wij vroeger al eens niet naar school gingen – wat iedere gezonde jongen al eens doet om een gezond meisje te beroeren buiten de speelplaats – en hierbij werden betrapt, stond ons hel en verdoemenis te wachten. Eerst op school. Leerkrachten schreven strafstudie uit tot de volgende Pasen. En vervolgens op het thuisfront waar alles nog eens dunnetjes over werd gedaan. Vader verwijderde hardhandig alle nog overblijvende melktanden en liet ons alle bladeren in de tuin oprakelen, opnieuw verspreiden en vervolgens alfabetisch per boomsoort en per bladomvang sorteren. Maar het was het verdorie waard geweest. Je had het systeem uitgedaagd, er deugd van gehad en de gevolgen van je daden aanvaard. Dat is groot worden. Daar gaat het om. En bij het volgende gezonde meisje dat je pad kruiste, deed je het opnieuw. Je was je melktanden toch al kwijt. Dat waren nog eens tijden.

Wat is het nut van te spijbelen als je er applaus voor krijgt?

Maar met de jeugd van tegenwoordig meneer! De jeugd van tegenwoordig! Die brave jongeren krijgen niet eens de kans om groot te worden en de vruchten van hun ondeugd te plukken. Als zij gaan spijbelen, vormen leerkrachten tegenwoordig een erehaag van applaus en lof. “Oh, ze zijn toch zo verantwoordelijk”, kirde de directrice van een school, “Voor het milieu naar Brussel sporen en daar protesteren. Ik ben zo trots op mijn kindjes. Veel leuker dan de saaie Franse les”. En papa en mama? Die doen de  spijbelaars nog gauw een extra sjaal om. “Want het is koud in Brussel hoor. Heb je genoeg geld bij om een broodje te kopen? En als de leraar strafstudie geeft, lopen we naar de krant om hem eens goed zijn vet te geven. Ga maar kindje, de wereld rekent op je”. Beste lezer, dit zijn geen tijden.

Door subversief gedrag bij jongeren te regulariseren doe je meer kwaad dan goed. Wat is het nut van te spijbelen als je er applaus voor krijgt? Ben je dan eigenlijk strikt genomen wel aan het spijbelen? Hebben die leerkrachten en ouders daar al eens over nagedacht? Jongeren zijn bezorgd en doen iets wat niet mag. En krijgen ze applaus voor de bezorgdheid. Enig idee hoe ziek dat is?

Eigenlijk vinden we het wat zonde om iets aan het klimaat te doen, want anders gaan Anuna, Reinout, Emma en Lucas gewoon terug met de PlayStation spelen. Of godbetert…naar school. En dat kunnen we niet hebben.

Laat ons dat nu eens toepassen op het schorremorrie die graag al eens amok maakt in Molenbeek met Nieuwjaar. In plaats van meteen naar de wapenstok te grijpen, neem je zo’n kleine Ahmed die net een auto in de fik heeft gestoken even apart. Je geeft hem drie kussen en wat zakgeld en de nodige felicitaties. Want auto’s zijn nu eenmaal vervuilend en hij doet er tenminste iets aan. “Ahmed jongen, strikt gezien mag het niet hoor, auto’s in de fik steken en de apotheek leegroven. Maar we zijn stiekem wel trots dat je iets doet voor moeder aarde en de overconsumptie van medicijnen aankaart. Heb je volgende week tijd om dat nog eens over te doen? Hoe zou dat knaapje zich dan voelen?  Een klein beetje verward? Zou het kunnen? Ik dacht het wel.  En hoe zouden zijn vriendjes in het verbeteringsgesticht reageren als Ahmed in de krant kwam als een bewuste jonge man die het opneemt tegen onrecht?

Dat kan je je toch niet voorstellen? Laat ons het nu eens helemaal op flessen trekken en er een karikatuur van maken. We doen even voor de grap alsof een burgemeester van zo’n geteisterde gemeente het plan oppert om voor dat schorremorrie dat plunderend, verkrachtend en brandschattend door de stad trekt een groot feest te organiseren. Misschien nog  een paar concertjes om het af te maken en een mooie toespraak in de lokale salafistische moskee. En laat ons nu nog eens inbeelden dat zo’n beleid wordt verdergezet van vader op dochter? Dat zou wat zijn. Maar gelukkig kan dat niet…