Er zijn van die ziektes die als ‘min of meer uitgestorven in West-Europa’ golden. Schurft was daar één van. Een analyse van gegevens uit de Duitse ziekteverzekering heeft aangetoond dat er sprake is van een nieuwe opstoot.

Het aantal doktersvoorschriften voor medicijnen tegen schurft is van 7.486 in 2016 gestegen naar 10.024 in 2017. De verwachting is dat die toename ook zichtbaar zal zijn voor het jaar 2018, maar exacte cijfers zijn nog niet beschikbaar. Merkwaardig genoeg weet momenteel niemand te zeggen hoeveel personen in Duitsland door schurft zijn aangetast. Er bestaat namelijk nog steeds geen verplichting om die zeer besmettelijk ziekte aan te geven. Alleen instellingen waar de ziekte snel uitbreiding zou kunnen nemen – kinderdagverblijven, scholen, ziekenhuizen, opvangcentra voor migranten – zijn verplicht om het uitbreken van die ziekte te melden.

Migratie als verklaring? De media zwijgen!

U zal vruchteloos zoeken naar het woord ‘migratie’ in de schaarse berichten over een mogelijke nieuwe schurftplaag in Europa. Nochtans had al begin 2018 een Bretoense dermatoloog het volgende verklaard: “Het medisch korps in Frankrijk weet perfect dat de terugkeer van bepaalde ziekten bij ons (en bij uitbreiding in West-Europa) gedeeltelijk te maken heeft met migratie.” In Frankrijk is sinds 2002 sprake van een jaarlijkse toename van minstens 10 procent.

Duitsland, net als Frankrijk, België, Nederland, Oostenrijk en een aantal Scandinavische landen, werd geconfronteerd met een toenemende migratie sinds 2015. Niet alleen migranten hebben de overtocht gemaakt; in hun bagage zijn allerlei nieuwe en ‘oude, uitgestorven gewaande’ ziektes meegereisd. Dat mag niemand verwonderen.

Het is echter verboden erover te berichten, want het past niet in het dogma dat migratie een “verrijking” is.