Geloofde kroonprins Karel (de latere koning Karel VII) echt dat de 17-jarige Jeanne, het boerenmeisje uit Domrémy, door God was uitgestuurd om de Engelsen uit het land te verdrijven? Het deed er weinig toe. Zelfs als hij het niet geloofde, waren er redenen genoeg om te doen alsof. Het Franse koninkrijk verkeerde in zeer grote nood en de dauphin en zijn hovelingen waren slim genoeg om te weten dat de steun van God, toegezegd met de onschuld van een kind, hun zaak goed zou kunnen dienen.  

Vandaag moeten ook de klimaatalarmisten wel ergens beseffen dat een kind van 16 jaar geen afgewogen inzicht kan hebben in de extreem complexe klimaatproblematiek en de al even ingewikkelde vraag naar gepaste antwoorden. Maar het symbool werkt, dus werd de Zweedse Greta Thunberg in Brussel ontvangen als Jezus op Palmzondag, met de persmensen als meest vrome aanbidders. Ze mocht het EU-parlement toespreken en kreeg later op de week een audiëntie bij Macron, een Franse leider die het nog lastiger heeft dan Karel VII.

Rain Girl

Thunberg heeft een obsessief-compulsieve stoornis, selectief mutisme (zwijgzaamheid) en het syndroom van Asperger. Kinderen hebben sowieso de neiging zwart-wit te denken. De aandoeningen van Thunberg versterken dat manicheïsme nog. Op haar 13e was ze al zo geobsedeerd door de klimaatproblematiek dat ze weigerde te eten en alleen nog met haar familie wilde praten.

In het geval van Greta wordt haar afwijking door haar volgelingen als een pluspunt gezien. “Ik zie de wereld op een andere manier”, laten de kranten haar zeggen. Sinds de film Rain Man is het “savant syndroom” gepopulariseerd, het idee dat psychische afwijkingen kunnen gepaard gaan met verhoogde mentale capaciteiten op bepaalde terreinen, zoals hoofdrekenen of geheugen. Dat neemt niet weg dat, indien dat kind dezelfde obsessie zou hebben vertoond voor bijvoorbeeld de toenemende islamisering van Europa, er zeer veel psychiaters zouden aan te pas komen en waarschijnlijk zelfs de jeugdbescherming.

Ook haar jeugd is een voordeel. Die verleent een zekere immuniteit. Wie kinderen iets te fors van antwoord dient, maakt zich niet populair. Als Anuna de Wever dwaasheden vertelt, zoals toen ze vroeg geen appelsienen meer met het vliegtuig aan te voeren uit Spanje, of voorstelde de Wereldbank geld te laten bijdrukken om de klimaatplannen te financieren, was het niet gepast om daar al te luid mee te lachen.

Bernadette Soubirous

Enkele weken geleden heb ik Anuna de Wever al eens vergeleken met Bernadette van Lourdes. Bij de intelligentere en vreemdere Greta Thunberg is de vergelijking waarschijnlijk nog toepasselijker. In elk geval maakt de aanbidding van beide dames het gemakkelijker te begrijpen waarom zoveel mensen in de 19e eeuw bereid waren Bernadette Soubirous te geloven. Zolang die de goede zaak dienen, zijn de leidende opiniemakers best bereid om heel wat hysterie en aanslagen op het gezond verstand door de vingers te zien.

Zelf vind ik het verkeerd om deze kinderen zwaar aan te vallen, zoals op sociale media nochtans wel gebeurt. Maar wie kinderen naar het front stuurt, moet niet verbaasd zijn dat die beschoten worden. Wie zich wegsteekt achter beïnvloedbare scholieren om ideologische offensieven uit te voeren en zelfs beweert dat we naar kinderen moeten luisteren alleen omdat het kinderen zijn, maakt zich schuldig aan chantage en plaatst de kindleiders in een kwetsbare positie.

In dat verband: de verantwoordelijken van de twee scholen in Genk die hun leerlingen vorige week opvorderden om mee te marcheren in klimaatbetogingen en sancties oplegden aan de kinderen die liever op school bleven, mogen van mijn part onmiddellijk ontslagen worden.

Liever CO2 dan de Vlaamse kerktoren

Voor de kosmopolitische elite, la gauche kérosène, is de kruistocht tegen CO2 gemengd nieuws. Aan de ene kant biedt die heel wat nieuwe mogelijkheden tot ecologisch deugdvertoon, maar aan de andere kant moet men zich steeds meer gaan verantwoorden voor de eigen zondigheid die onlosmakelijk verbonden is aan een levensstijl zonder grenzen: de vele CO2-uitstotende reisjes, in het bijzonder per vliegtuig.

De angst voor de schaduw van de Vlaamse kerktoren duikt dan op, zeker bij journalisten en TV-makers.  “Het programma ‘De Mol’ onder de kerktoren maken”, dat gaat niet, zegt Les Maesschalk van VIER. “De boodschap van Rudi Vranckx vanuit verre streken brengt, is vaak van groot belang”, klinkt het bij de netmanager van Eén. “Als mediabedrijf is het onze taak een stuk van de wereld te laten zien aan Vlaanderen”, meent Sara Vercauteren van Medialaan. U hoort het: uw reisjes zijn een planeetvernietigende luxe, hun reisjes zijn een noodzaak waar ze met pijn in het hart moeten mee doorgaan.

Het hypermodieuze schuldgevoel over de eigen bijdrage in de CO2-uitstoot heeft ook de gelijknamige maker van “Reizen Waes” getroffen. Hij sust zijn geweten evenwel met zonnepanelen op zijn dak, een hybride auto en zijn beslissing om geen water uit petflessen meer te drinken. Iemand gaat Tom toch moeten vertellen dat kleine inspanningen thuis geen compensatie zijn voor de grote CO2-uitstoot die zijn bijzondere vorm van TV-amusement teweeg brengt. En verklap hem meteen ook dat er hoegenaamd geen verband is tussen plastic en klimaatverandering.

Maar Waes heeft publiekelijk gebiecht en schuldbesef getoond. Zoals in het christendom, zijn je zonden dan vergeven.

Eieren voor de Arme Klaren

Radiomaker Sven Ornelis werd door Jill Peeters op de vingers getikt voor zijn talrijke vliegreizen naar zijn buitenverblijf in Barcelona. Hoewel TV-weermannen en -vrouwen evenveel van klimaatwetenschap weten als chauffagisten van energiebeleid, heeft Peeters het profiel van een klimaatexpert gekregen. Ornelis heeft nu besloten zijn klimaatzonden te compenseren door telkenmale een gepaste donatie aan een klimaatfonds te doen. Een aflaat, heette dat in de Middeleeuwen, en de afkeer ervoor was één van de oorzaken van de reformatie.

Een andere CO2-veelpleger is TV-maker Lieve Blancquaert, die graag de wereld rondtrekt om daar wijsheid op te doen voor haar programma’s. Haar persoonlijke boetdoening bestaat telkens in het kopen van een stukje bos bij de internetcharlatans van treecological.be, die je garanderen dat de boompjes die zij voor jou zullen planten – in ruil voor een flinke som geld uiteraard – evenveel CO2zullen opnemen dan jij hebt doen uitstoten met je vliegreis. Een goed gevoel is toch zoveel belangrijker dan de wetenschap, die jammer genoeg zegt dat bomen inderdaad CO2uit de lucht halen, maar zelfs bij 100%-bebossing van de hele planeet geen noemenswaardig effect kunnen hebben, al was het maar omdat op vele plaatsen ter wereld bebossing minder zon weerkaatst dan de bodem eronder.

Vroeger brachten mensen eieren naar de Clarissen als ze het weer wilden beïnvloeden. Er is nog niet veel veranderd.

De zondvloed

Nochtans zullen al deze daden van penitentie niet helpen, wanneer de zondvloed ons komt straffen voor onze collectieve zondigheid, zoals dat in de Bijbel gebeurde. Volgens enkele Vlaamse en Franstalige kranten is die gebeurtenis zelfs niet ver meer af. Vorige week brachten ze het bericht dat de Thwaites gletsjer (op de Zuidpool) aan het smelten is en dat de catastrofale gevolgen niet lang zullen uitblijven. De zeespiegel zou zo maar even 3 meter kunnen stijgen!

Allen laten ze verstaan dat de opwarming van de aarde verantwoordelijk is. Het Nieuwsblad zegt dat zelfs letterlijk. Geen enkele krant maakt melding van de werkelijke reden waarom de gletsjer (van binnen) aan het smelten is: de activiteit van een vulkaan eronder. De opwarming is geothermisch, niet het gevolg van het klimaat. Zie overigens ook het artikel van onze hoofdredacteur op blz 13. die eveneens de Thwaites gletsjer onder de loep neemt.

Hoe dergelijke manipulatie van de berichtgeving verklaren? Verkoopcijfers en sensatiezucht (slecht nieuws verkoopt) zijn maar een deel van de uitleg, want een ramp door een vulkaan is evengoed een ramp. De beschuldigende vinger richting klimaatverandering is bijgevolg een vrij flagrant geval van bedrog om ideologische redenen.

Het voorval bevestigt twee lastige waarheden over het klimaatdebat. De eerste is dat wie zich genoodzaakt voelt om bedrieglijke argumenten te gebruiken, blijkbaar een tekort aan goede argumenten heeft. Ten tweede is dit het zoveelste voorbeeld van de regel dat overdrijvingen of regelrechte leugens geduld worden zolang ze de goede zaak dienen. Er komt immers nooit kritiek of correctie. Hoe kan je dan ooit geloof hechten aan wat de pers vertelt over de klimaatproblematiek?

Torquemada

Wie zondigt in de andere richting, tegen de groene catechismus, wordt daarentegen wel ogenblikkelijk en kordaat ter verantwoording geroepen. Dat ondervond Michael Shellenberger, die zaterdag op een N-VA-congres voorstelde om nieuwe kernreactoren te bouwen. Het Laatste Nieuws kon snel enkele geëngageerde wetenschappers vinden om maandag een artikel te kunnen plaatsen met de titel: “Experts maken brandhout van het voorstel van Shellenberger”.

Dezelfde Shellenberger ontdekte – tot zijn merkbare verbazing – de agressiviteit van de VRT inzake politieke onderwerpen waar de openbare zender een uitgesproken mening over heeft. Het vraaggesprek met Lieven Verstraete in De Zevende Dag had meer weg van een verhoor. Tot twee keer vroeg de inquisiteur van dienst plechtig aan Shellenberg: “Aanvaardt u het feit van de opwarming van de aarde en de menselijke schuld daaraan?” Zowel de bewoordingen (de journalist heeft al beslist dat iets een feit is en enkel een idoot aanvaardt geen feiten) als de toon zouden Torquemada plezier gedaan hebben.

Richard Feynman, nobelprijswinnaar natuurkunde, vatte het gebald samen “Godsdienst is een cultuur van geloof, wetenschap is een cultuur van twijfel”. In het klimaatdebat heerst een cultuur van geloof.