Op woensdag 13 februari vindt nog maar eens een nationale staking plaats. Omwille van het verlies van koopkracht, is te horen. En omdat de rijken wat meer belastingen moeten betalen. Het klinkt sympathiek, maar de eisen van de vakbonden zijn gebaseerd op ‘fake news’.

“Blijf maar liegen, er zal altijd wel iets van blijven hangen.” Dit van oorsprong Franse spreekwoord is ook in het Nederlands van toepassing. Ontevreden als ze zijn over de 0,8 procent loonstijgingen bovenop de indexering die de bedrijven willen toekennen, roepen de vakbonden hun leden op om op woensdag 13 februari te staken. De zoveelste in een lange rij. Zelfs nu de gehate N-VA niet meer in de federale regering zit en Michel II geen meerderheid meer heeft, moeten de syndicale organisaties hun spierballen rollen. De kranten doen aardig mee in de sfeerschepping richting stakingsdag. “Het land zal platliggen”, schrijft Het Laatste Nieuws. Inderdaad, het openbaar vervoer zal staken en aan industrieterreinen en in de haven van Antwerpen zullen er piketten staan. Maar veel mensen gaan gewoon werken en tal van bedienden zullen aan thuiswerk doen.

Vastlopende loononderhandelingen

Dat vakbonden in de openbare diensten en de overheidsbedrijven oproepen tot staken net als in de privésector, is trouwens een aberratie. De aanleiding voor de actiedag is het vastlopen van de loononderhandelingen in de privésector. In se staan de loononderhandelingen in de publieke sector daar los van.

Maar de toplui van de vakbonden zullen antwoorden dat iedereen één strijd voert: die voor de verhoging van de koopkracht. En hier zitten we direct bij het ‘fake news’. De vakbonden slaan de burgers al maanden om de oren met berichten dat de koopkracht gedaald is. Dat wordt in sommige kringen waar men het niet verwacht – zoals bij het Vlaams Belang – met graagte overgenomen. Voor eens en voor altijd: de voorbije jaren is de koopkracht gestegen. Ook ondanks het feit dat allerlei producten duurder zijn geworden, zoals brandstof. De koopkracht blijft al zeker op niveau omdat de gestegen levensduurte wordt doorgerekend in de lonen en uitkeringen. Daarnaast is de koopkracht algemeen gestegen omdat er gewoon meer mensen werken. En wie een baan heeft, verdient meer dan een werkloze. Bovendien zijn er de belastingverlagingen van de regering-Michel I die nu op kruissnelheid komen. Er mag veel kritiek worden geuit op de oude Zweedse coalitie, maar de mensen houden ook dankzij het beleid meer over. Komt er nog bij dat de laagste uitkeringen (pensioenen, ziekte en werkloosheid) gestegen zijn. Onder Di Rupo werden de budgetten daarvoor à rato van 60 procent gebruikt, nu is dat 100 procent. Wel is het zo dat wie een baan heeft, zijn inkomen meer zag toenemen dan wie werkloos is of gepensioneerd. De vraag is dan waarom de vakbonden staken. Het verhaal van de krimpende koopkracht klopt in elk geval van geen kanten.

Sociaal bloedbad

Een ander vaak gehoord argument is dat van het “sociaal bloedbad”, en “sociale horror”. Dat moet men eens uitleggen in een land waar de fiscale druk met 47,3 procent van het bbp nog altijd tot de hoogste van Europa behoort. En de overheidsuitgaven zijn met 50 procent van het bbp eveneens zeer hoog. Dat hier sprake is van sociale afbraak is ‘fake news’. Of op zijn minst onwetendheid.

En dan is er de ergernis dat de rijken de dans ontspringen en amper of geen belastingen betalen. Dit ligt ingewikkelder maar situeert zich toch dicht bij ‘fake news’. De regering-Michel I heeft immers een effectentaks ingevoerd van 0,15 procent op een effectenrekening van meer dan 500.000 euro. Dat is dus een rijkentaks. Alleen, de superrijken ontsnappen daar aan. Zij steken hun vermogen in een holding of een stichting, zoals de recent overleden Albert Frère. Of ze parkeren het vermogen boven 499.999 euro in vastgoed, schilderijen, oldtimers, enz. Superrijken zijn zeer creatief omdat ze een beroep kunnen doen op goedbetaalde advocaten en fiscalisten die hen door de mazen van het net doen glippen. Vermogen en kapitaal zijn tenslotte zeer mobiel. Enkel de ‘armen onder de rijken’ moeten een vermogenstaks ophoesten. Ook dat begrijpen de vakbonden niet.