Het was me wat op de samenkomst van de grote Europees christelijke familie (EVP). Eigenlijk was er maar één agendapunt en dat agendapunt luidde: “Moet de Fidesz-partij van Viktor Orbán uit de grote christendemocratische familie worden gezet wegens het niet naleven van de christendemocratische normen en waarden?” En toen ging het fout.

Het had eigenlijk een formaliteit moeten zijn. In de beste christendemocratische traditie lag de uitkomst van de stemming immers al lang vast voor het eigenlijke debat en de uiteindelijke stemming. Niet dat democratische besluitvorming niet hoog in het vaandel staan van de Europese tsjeef. Het tegendeel is waar. Democratie staat er even hoog geklasseerd als kiezersbedrog en politieke flexibiliteit in de richting van de wind. En bijna net zo hoog als zuilbelangen en de overheveling van belastinggeld naar welzijnsorganisaties met beleggingsproblemen. Maar je moet daar ook niet te zot over doen. De democratie kent zijn grenzen. Als de mensen het moedige midden niet zelf vinden, kunnen ze er ook niks aan doen. “In de democratie moet het van twee kanten komen,” heeft de grote christendemocratische voorganger Berlusconi ooit gezegd. En zo is het maar net.

Zwart schaap

Dus hadden de leiders van de Europese fracties al eens de hoofden bij elkaar gestoken, terwijl de Hongaarse collega even was gaan plassen. Achterklap, zegt u? Een perfect acceptabele christendemocratische waarde sinds mensenheugenis. Het was al snel beklonken. Orbán moest er uit. De EVP-fractie staat op het punt de grootste verkiezingsnederlaag in de geschiedenis te ondergaan en dan is een zwart schaap aanduiden (christendemocratische waarde) altijd een goed idee. Zeker als andere leden van de politieke familie zich daar ook nog eens op kunnen profileren. De Belgische CD&V bijvoorbeeld. Die kon wel een opkikkertje gebruiken. “Nog eentje,” zal u opmerken, “ze worden toch door een opkikkertje geleid?” En daar heeft u natuurlijk helemaal gelijk in.

In dit geval gaat het echter om een ander soort opkikkertje. Het soort waarbij kleine Wouter ‘David’ Beke met 7 procent van de Belgische stemmen aan Viktor ‘Goliath’ Orbán met 55 procent van de Hongaarse stemmen een lesje in democratie wil geven. Wouter mocht dus de eerste steen gooien, gezien hij zonder zonde was. Gevolgd door de Waalse christendemocraten, die zichzelf humanisten noemen. In een grote christendemocratische familie is nu eenmaal voor iedereen plaats. Behalve voor Orbán dus.

Enthousiasme alom

In de voormiddag was het al even fout gelopen toen Wouter Orbán even apart wou nemen voor een gesprek van de laatste kans. Orbán had de Vlaamse voorganger echter verward met een linkse activist en had hem aan zijn enkels boven de WC-pot gehouden. Het was dus een lichtjes vochtige en onwelriekende Beke die het woord nam en de keel schraapte. Vastbesloten om zich niet uit zijn lood te laten slaan. “De bevolking wil geen massa-immigratie. Nergens in Europa. Maar hebben wij ons daar iets van aangetrokken? Nooit! Maar Viktor verknoeit het voor iedereen. Door zijn weigering om te doen wat zijn bevolking niet wilt, lijken wij allemaal een bende Judassen en slapjanussen. Dat is onaanvaardbaar en tegen de christendemocratische waarden.”

Onmiddellijk kreeg Wouter bijval van alle EVP-banken. De Spaanse fractie was zo enthousiast dat ze een Catalaanse collega spontaan begonnen op te hangen aan de kroonluchter, al gillend van “leve de rechtstaat!” Collega’s die de arme man te hulp wensten te schieten werden prompt tegengehouden door Juncker. Hij vulde snel nog eens de glazen, sloeg er zelf een vijftal achterover en maande de familie aan om zich vooral niet in te laten met interne kwesties van de autonome Spaanse staat.

“Ik beken,” zei Orbán, “Ik vind jullie allemaal een groot nest links rapaille en zal zelf spontaan het boetekleed aantrekken dat jullie voor me hebben klaar hangen. Ik heb zelf maar één vraag voor ik dat doe: kan iemand mij een lijstje geven van de christendemocratische waarden? Alleen de enerzijdsen, graag.” We houden u op de hoogte wanneer de eerste resultaten binnenvallen.