Sinds 1981 heeft Vlaanderen een eigen regering, al werd dat in de beginjaren nog ‘Vlaamse executieve’ genoemd. Op die 38 jaar zogezegd ‘zelfbestuur’ zijn er zo’n 14 verschillende Vlaamse regeringen geweest.

Los van de Belgische structuren zouden de gewesten beter te besturen zijn en eigen accenten kunnen leggen. Althans, dat was het opzet. In dit blad hebben we al dikwijls gewezen op de verschillen tussen Vlaanderen en Wallonië, of anders vertaald, tussen Nederlandstaligen en Franstaligen. Zo was het veertig jaar geleden, en zo is het nog steeds vandaag.

Ikzelf heb altijd geloofd dat een zelfstandig Vlaanderen ook een beter Vlaanderen zou zijn. In praktijk blijkt dit fameus tegen te vallen.  “Wat we zelf doen, moeten we beter doen”, naar de beroemde uitspraak van Gaston Geens, onze eerste minister-president.

Wat we zelf doen…

Is dat zo? Neem nu de gezondheidszorg, en meer specifiek de kinderpsychiatrie. In Vlaanderen zijn er 523 bedden beschikbaar op alle afdelingen voor kinderpsychiatrie samen. Ze zijn allemaal bezet. En er is een lange wachtlijst. Tientallen jongeren tussen 11 en 14 jaar zouden dringend opgenomen moeten worden, maar er is geen plaats. Ze komen op een wachtlijst terecht. Dat kon u deze week in de pers lezen. Het gebrek aan gepaste begeleiding zorgt voor gevaarlijke toestanden voor het kind, de ouders, familie en omgeving.

In november vorig jaar protesteerden een 500-tal gehandicapten en hun begeleiders voor het gebouw van minister Van Deurzen. Zij eisten meer geld en middelen om de lange wachttijden weg te werken. Vorige maand kwamen nog eens een 1000 personeelsleden van de Vlaamse woonzorgcentra op straat. Zij protesteerden tegen het personeelstekort en de hoge werkdruk. Blijkbaar wordt ook in de ouderenzorg gesnoeid door onze Vlaamse minister. En ondertussen jammeren ook onze leerkrachten over de werkdruk, de grote klassen en verouderde gebouwen.

Een land toont zijn grootheid in die mate dat het aandacht heeft voor ouderenzorg, gehandicaptenzorg, geestelijke gezondheidszorg en onderwijs. Na 38 jaar ‘zelfbestuur’ wordt hier het sociale Vlaanderen getoond. In mijn ogen behaalt Vlaanderen hier een dikke buis.

Als we in de toekomst meer autonomie willen voor de regio’s – en de man in de straat overtuigen –, dan zal een dynamischer beleid nodig zijn. De volgende Vlaamse regering moet op dit vlak meer ambitie tonen, de woorden van Gaston Geens indachtig. Werk aan de winkel dus voor de volgende minister-president.