Toevallig in dezelfde week dat in Brussel het verdict viel over de zware terroristische moordaanslag in het Joods Museum door islamist Mehdi Nemmouche en zijn kompaan Nacer Bendrer, werden in de Noordwest-provincie van Zuid-Afrika twee blanke hoeveknechten met een nog maagdelijk strafblad, veroordeeld tot effectieve celstraffen van 23 en 18 jaar. Die zaak had niks met terrorisme te maken, maar de uitspraak werd, in een overvolle gerechtszaal, stormachtig toegejuicht door uitsluitend zwarte aanhangers van de fanatieke Economische Vrijheidsvechters van de beruchte opruier Julius Malema.

Laat ik even een sfeerbeeld schetsen. In april 2017 hadden de beklaagden Pieter Doorewaard (27) en Philip Schutte (36) twee tieners betrapt op het stelen van zonnebloemen en hadden de jongens in hun ‘bakkie’ doen stappen om met hen naar het politiebureau te rijden. Een van de twee was er echter vandoor kunnen gaan voor de bestelwagen was gestart, zodat de twee hoevewerkers nog maar alleen de 16-jarige knaap Mosweu konden gaan aangeven. Dachten zij, maar het noodlot besliste er anders over, want in een bocht sprong de jongen van het bakkie af, kwam op zijn hoofd terecht en … overleed.

Valse getuigenis

Dat moet op zich voor het tweetal al beroerd genoeg geweest zijn, maar het werd nog veel erger. In het politiekantoor werden zij er noch min noch meer van beschuldigd de jongen te hebben vermoord door hem van het rijdende bakkie af te stampen. Er kwam zowaar een (zwarte) getuige opdagen die met veel overtuiging verklaarde dat hij de aanslag met eigen ogen had zien gebeuren. Heel pikant detail, maar allesbehalve een detail: later heeft die zogezegde getuige aan meerdere mensen, onder wie een politieagent, bekend dat hij het verhaal uit zijn duim gezogen had en dat hij helemaal niets gezien had. Niks aan te doen, want dagen voor de rechtszitting werd het gerechtshof al bezet door ‘vrijheidsvechters’ die een gepaste straf eisten voor de witte moordenaars. En zo geschiedde.

(Lees verder onder de tweet)

Hoewel de enige ‘getuige’ ten laste die zich was komen melden bij herhaling had bekend dat hij gelogen had, veroordeelde de rechter in het hooggerechtshof de twee beschuldigden op grond van die leugengetuigenis voor ontvoering, intimidatie, diefstal en vuurwapenbezit, tot voornoemde buitensporige straffen. Let wel, als verzachtende omstandigheid werd dan nog hun blanco strafblad in aanmerking genomen. Dat deze kromme rechtspraak (uit schrik voor de vox populi?) bij blanke Zuid-Afrikanen een golf van verontwaardiging en woede heeft losgemaakt, hoeft geen betoog.

Beroep tegen het vonnis

Een vraag die in de commentaren geregeld opduikt, gaat over het moeilijk te begrijpen feit dat die twee blanke mannen solidair zijn veroordeeld voor het van de rijdende auto stampen van Mosweu. Wie heeft die auto dan aan het rijden gehouden? Dat is een voor de hand liggende vraag. Ook al omdat het zeker niet de eerste twijfelachtige veroordeling van een blanke Zuid-Afrikaner is. De vader van Mosweu heeft zich heel tevreden over het vonnis uitgelaten, hoewel hij levenslang een rechtvaardiger uitspraak had gevonden. Als je dan weet dat Mosweu al twee weken van huis weg was vóór hij door zijn liefhebbende ouders werd gemist…

En wat met Pieter Doorewaard en Philip Schutte, wier jonge levens verwoest zijn? Die krijgen nu een gerenommeerde advocaat, Barry Roux, die op kosten van de burgerrechtenbeweging AfriForum tegen het hemeltergende vonnis in beroep zal gaan. Dat beroep mag al worden verwacht binnen twee weken. Allicht zullen niet weinig Afrikaners daar met een visademke naar uitkijken, maar te vrezen valt dat ook Julius Malema zijn stoottroepen naar het hooggerechtshof in Noordwes zal sturen, al was het maar om het zwarte recht in de regenboognatie te doen zegevieren. En als u, beste lezer, hierbij onwillekeurig terugdenkt aan die ‘kwade jaren’ toen bij ons aan een ‘justice des rois nègres’ werd gedaan, dan kan ik dat maar al te goed begrijpen.