De Europese Unie was geen mooi ideaal, maar een Amerikaans complot om Europa na de Tweede Wereldoorlog te domineren. Dat stelt ex-politicus Philippe de Villiers in een nieuw boek. Hij wil daarmee als “rechtse denker buiten de muren” de politieke verdedigers van de nationale soevereiniteit een steun in de rug geven.

“U hoeft maar aan de draad van de leugen te trekken en alles komt vanzelf los.” Dat zei Couve de Murville, minister van Buitenlandse Zaken en ook premier onder de Gaulle in 1986 tijdens een gesprek met de neogaullistische politicus en nobiljon Philippe de Villiers. “Alles”, dat zijn de bewijzen die aantonen dat de Europese Unie van het begin af aan een Amerikaans plan was om de soevereiniteit van de EU-lidstaten af te nemen en het oude continent te domineren. Een complot waarbij hoge politieke kringen, in Washington en bij de CIA, betrokken waren. De Villiers ging op onderzoek uit en vond in archieven in Duitsland, België en de VS het bewijs dat de Europese Unie in volle Koude Oorlog een instrument was voor politieke overheersing van Europa. En dus geen mooi moreel ideaal.

Die boodschap is de essentie van zijn boek “J’ai tiré sur le fil du mensonge et tout est venu.” (Fayard, 415 blz.) De Villiers toont aan dat de vaders van de Europese constructie, zoals Jean Monnet, agenten waren van de CIA en overladen werden met dollars. In het boek worden facsimiles gebruikt om dat te bewijzen.

Pro-Europese nazivrienden

En het gaat verder. De Villiers beschuldigt Robert Schumann, die andere vader van Europa, van nazisympathieën. Hij was minister onder het collaboratieregime van Philippe Pétain. Ook de Duitser Walter Hallstein, de eerste voorzitter van de Europese Commissie, was volgens het boek nazigezind. Hij was Wehrmacht-officier tijdens de Tweede Wereldoorlog. Dat is op zich niet verwonderlijk, gezien zijn leeftijd (Hallstein was geboren in 1901), maar volgens de Villiers was hij één van de denkers achter het pro-Europese project van Adolf Hitler, ‘Das Neue Europa’, om na de oorlog een supranationaal Europa te maken. Kortom, de EU is de voortzetting van een oude Duitse droom voor Europese dominantie. Op die manier sluit de Villiers zich aan bij Britse denkers zoals John Laughland, die in de Europese constructie een voortzetting zien van de dominantie van Duitsland in Europa.

Er kwam al snel kritiek op het boek. Dat de Amerikanen Europa overspoelden met geld was normaal, gezien het Marshallplan voor de heropbouw van het oude continent na de oorlog. Ook de Koude Oorlog speelde een rol. Maar volgens de Villiers was het een manier om van Europa een vazal te maken. Overigens, de codenaam voor de landing van de geallieerden in Normandië op 6 juni 1944 was “Operatie Overlord”. Overlord is Engels voor suzerein. Geen toeval, aldus de Villiers.

En hij gaat verder. Hij noemt zich bedrogen als kind van verzetsstrijders, aangezien meerdere vaders van Europa nazisympathieën hadden. “En dat terwijl de oprichters van de Europese Unie het hadden over een directe lijn tussen verzet en de Europese constructie”, stelt hij. Let op, de Villiers beweert niet dat er een gelijkheidsteken moet staan tussen de EU en het nazisme, wel dat het verhaal van een sterk en onafhankelijk Europa met voldoende soevereiniteit voor de lidstaten een leugen is.

Niet terug in de politiek

Meteen rees de vraag of het boek van de Villiers zijn terugkeer naar de politiek aankondigt. Hij ontkent dat. De 70-jarige Villiers ziet zichzelf als een “rechtse denker buiten de muren”. Hij wil wegen op het debat naar aanleiding van de Europese verkiezingen en hij wil de eurosceptici een hart onder de riem steken. Zelf heeft hij in het verleden met soevereinistische of nationalistische lijsten meermaals verkiezingen gewonnen. Als presidentskandidaat had hij veel minder succes.

Is dit boek een steun aan het Front National van Marine Le Pen? De Villiers houdt zich op de vlakte. Het is bekend dat zijn relatie met het Front National, nu Rassemblement National, nooit hartelijk is geweest. In zijn ogen is die partij te extremistisch en vooral te vulgair, te plat.

De Villiers wil bovendien zijn goede contacten met president Macron niet hypothekeren. Emmanuel Macron is een grote fan van het “Puy du Fou”-project in de Vendée, een geschiedkundig themapark en geesteskind van de Villiers. De Villiers zelf beweert dat hij regelmatig contact heeft met Macron en met hem praat over de Europese eenwording. En dat hij de president waarschuwt voor te veel Europese integratie, de invloed van de islam, de immigratiegolf,… Wat de reactie van Macron daarop is, blijft onduidelijk. Ook al omdat de president vorig jaar in conflict kwam met generaal Pierre de Villiers, stafchef van het Franse leger en broer van Philippe. Pierre de Villiers nam ontslag, onder andere omwille van de in zijn ogen te zware besparingen op Defensie.

De heisa lijkt Philippe de Villiers maar weinig te deren. Hij ziet zich in de herfst van zijn leven. Na een paar recente zware tegenslagen jaagt hij zich minder op. Een aantal jaren geleden werd een dossier geseponeerd waarbij één van zijn zonen een ander zoon beschuldigde van verkrachting. Zelf overleed de Villiers bijna aan oogkanker. Daarover zegt hij: “Ik ben jammer genoeg genezen. Ik was liever gestorven.”