Tijdens de discussies over het Marrakeshpact beweerden de voorstanders ervan dat het helemaal niet bindend was. Men zou eens een lijstje moeten opstellen van alle politici en journalisten die dat met grote stelligheid verkondigden. Zij zijn nu ontmaskerd, in het beste geval als politieke idioten, in het slechtste geval – het meest waarschijnlijke – als regelrechte leugenaars.

Wat iedereen zelfs zonder glazen bol had kunnen voorspellen, is nu natuurlijk gebeurd: de juridische dienst van de Europese Commissie stelt dat het pact wel degelijk bindend is. Dit werd vastgesteld in een nota met de ronkende titel “De juridische effecten van de goedkeuring van het Globale Pact voor Veilige, Ordentelijke en Reguliere Migratie door de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties van 1 februari 2019.” Zo lang geleden al? Ja, het document werd al die tijd geheim gehouden.

Als Gerolf Annemans hierover geen persmededeling had verspreid, zouden we het misschien nog altijd niet weten. Dat is de manier waarop het migratiepact ons door de strot wordt geramd. Met misleiding, leugens, verbroken beloften en Stalinistische geheimhouding. In betere tijden zou zoiets tot een bestorming van het parlement en de regeringsgebouwen hebben geleid. In Japan zouden politici die op zo’n bedrog betrapt werden, de eer aan zichzelf houden en ritueel zelfmoord plegen, met een samouraizwaard in de buik. Maar de potentaten die ons regeren, op nationaal en op Europees niveau, hebben daarvoor niet genoeg eergevoel en niet genoeg moed. En natuurlijk geen zwaarden.