Premier Charles Michel die plots begint met primaire verwijzingen naar het nazisme te maken. Wouter Beke die blijft vasthouden aan de holle slogan “de revolutie van de redelijkheid”. Bij de partijen die het centrum van de politiek uitmaken staan de zenuwen gespannen. De reden is dat we in een tijd leven waarin radicalere standpunten op rechts of links de wind in de zeilen hebben. De PS blijft pogingen ondernemen om die radicalere linkerzijde voor zich te winnen. Maar de links-rechts-polarisatie komt vooral partijen als N-VA, Vlaams Belang en Groen goed uit.

Een politiek waarnemer met een gemiddeld IQ had de Nederlandse Eerste Kamerverkiezingen niet nodig om tot het besluit te komen dat we in tijden van politieke polarisatie leven. Wie op rechts of op links duidelijke en scherpe standpunten inneemt, heeft electoraal de wind in de zeilen. Dat was vorige week zo met het Forum voor Democratie van Thierry Baudet, maar daarvoor was het elders in Europa niet anders. Denk aan de successen van AfD en in zekere zin ook die Linke (Duitsland), de Vijfsterrenbeweging en de Lega in Italië, het Rassemblement National (ex-FN) in Frankrijk, Vox in Spanje…

Ook hier doet zich aan twee kanten van de taalgrens eenzelfde fenomeen voor. Het ziet ernaar uit dat de partijen weg van het centrum op weg zijn naar een verkiezingsoverwinning. En dat aan de twee kanten van de taalgrens. Beginnen we met Vlaanderen. De adoratie van de opiniemakers en journalisten voor Groen hebben die polarisatie aangewakkerd. Aangezien de hele meute aanhanger werd van de klimaatreligie en critici werden geëxcommuniceerd, wordt de tweedeling versterkt. Weldenkend links kan blijkbaar moreel gezien niet anders dan op Groen stemmen. Aan de andere kant van het politieke spectrum kunnen N-VA en Vlaams Belang garen spinnen bij de klimaathysterie. De recente heisa rond de klimaatwet versterkt dat nog.

Zo’n klimaatwet is niet alleen een uitholling van de democratie (het vergroot immers de macht van rechters in deze discussie, net als bij het Migratiepact), het roept allerlei organen en instellingen in het leven waar klimaatactivisten bezoldigd aan de slag kunnen. Kortom, een door de belastingbetaler gefinancierde ‘commerce’ voor Anuna de Wever en co.

De verbrokkelende MR

Bezuiden de taalgrens heeft de klimaatdiscussie het politieke landschap nog grondiger door elkaar gehaald én gepolariseerd. De PS sprong op de groene kar, uit vrees voor Ecolo, uiteraard. De boodschap van Europees lijsttrekker Paul Magnette is duidelijk: met de PS wordt een ecologisch beleid gevoerd en het zal niemand iets kosten. Het is te zeggen: er zullen wel allerlei milieutaksen komen, maar die zullen vooral door de Vlamingen worden opgehoest. De PS is verder volop bezig met een electorale aanval op de radicale linkerzijde van PTB/PVDA. PS-voorzitter Di Rupo pleit voor arbeidsduurvermindering met loonbehoud, gratis openbaar vervoer en een pensioen van 1.500 euro voor iedereen. Onbetaalbaar natuurlijk, maar het is een poging om de kiezers die richting Raoul Hedebouw neigen terug te winnen. Misschien lukt dat, want in de campagne – die weliswaar pas is gestart – zijn de neocommunisten opvallend afwezig.

Ondertussen neemt de bezorgdheid bij de partijen die zichzelf in het centrum situeren toe. Zeker en vast bij de Franstalige liberalen van de MR. Daar kampt men niet alleen met de rechtse afscheuring van Listes Destexhe, want op de koop toe neigt de sociaalliberale vleugel steeds meer richting Ecolo. Gevolg is dat premier én partijvoorzitter Charles Michel niet weet van welk hout pijlen te maken. Lange tijd was de MR tegen een klimaatwet, maar opgejaagd door Ecolo is men plots voor. De politieke middelpuntvliedende krachten zijn door de klimaatdiscussie sterker aan het doorwerken bij de liberalen in Wallonië en Franstalig Brussel.

De paniek bij de MR is zo groot dat men plots begint met de primaire en infantiele vergelijkingen boven te halen waar de Franstaligen het patent op hebben. Michel waarschuwde op het verkiezingscongres van de partij voor de nationalistisch-socialistische alliantie. Daarmee bedoelde hij de N-VA en de PS, die volgens de ontslagnemende premier het land naar de onbestuurbaarheid leiden. En tegelijk worden ze door het taalgebruik van Michel bestempeld als een gevaar voor de democratie. Hij gebruikte in zijn toespraak uiteraard niet het woord ‘nazisme’ of ‘nationaalsocialisme’. Maar de boodschap was duidelijk, ook al had hij het later over een lapsus. Bij de MR is men naar verluidt al blij als straks nog 20 procent van de Waalse stemmen wordt gehaald.

De vergrijzing nekt de CD&V

Ook bij de CD&V voelen ze dat het centrum van het politieke landschap onder druk staat. Voorzitter Wouter Beke probeert met zijn kleffe boodschap van de “revolutie van de redelijkheid” zoveel mogelijk gematigde kiezers aan zich te binden, maar dat wordt zeer moeilijk. In alle, werkelijk alle peilingen brokkelt de CD&V verder af. Dat komt niet alleen omdat de kiezer zich niet aangesproken voelt door het wollige taalgebruik van Beke en consorten. Het electoraat is gewoon langzaam maar zeker aan het uitsterven.

De bezorgdheid bij CD&V en MR maakt ook dat de oude as tussen Beke en Michel, die aan de basis lag van de Zweedse coalitie met de N-VA, verzwakt is. De geruchten over een Bourgondische coalitie op Vlaams niveau, waarbij N-VA zich aan de Open Vld en sp.a vastklikt, worden steeds hardnekkiger. CD&V ziet daarin een wraakactie van N-VA voor de sabotage door Kris Peeters in de vorige federale regering en de te linkse onderwijskoers van Hilde Crevits in de Vlaamse regering. Een Vlaamse coalitie zonder CD&V betekent geen controle meer van de christendemocraten op de voor de katholieke zuil zo belangrijke sectoren van onderwijs en welzijn.