Naar aanleiding van de brand in de Notre-Dame, publiceerde de FAZ – Frankfurter Allgemeine Zeitung – een artikel met de titel: “In Duitsland is er elke week een brand in een kerk.” Daarin liet de “Brandschutzingenieur” Sylwester Kabat zijn licht schijnen over de brand in Notre-Dame. Hij herhaalde de gebruikelijke gemeenplaatsen, maar hij kreeg geen moeilijke vragen over de oorzaak van de brand.

Het zou nochtans interessant zijn geweest eens een specialist aan het woord te horen over de mogelijke oorzaken van een brand in het dak van een kathedraal waarin geen elektriciteit was, waar zich geen warmtebronnen bevonden, waarin geen arbeiders meer bezig waren en waar behalve het opbouwen van de stellingen nog geen werkzaamheden waren verricht. Niet dus. Kabat bleef netjes binnen de krijtlijnen. Hij vermeldde niet bij hoeveel van die Duitse kerkbranden kwaad opzet in het spel was, en de FAZ vroeg er ook niet naar. Er was nochtans alle reden om dat wel te doen. Sinds 2015 wordt Duitsland geteisterd door antichristelijke brandaanslagen en vernielingen. Soms “signeren” de daders hun werk door islamitische leuzen op de kerkdeuren te kladden. Zij worden vrijwel nooit geïdentificeerd. Als dat toch gebeurt, wordt het uit de media gehouden. In het beste geval leest men een minimaal artikeltje over “een 40-jarige man” of “jongeren”, meestal zonder vermelding van namen of achtergronden. Als er een foto bijstaat, is het gezicht van de dader deskundig weggerasterd.

Onthoofdingen

In de periode voor kerstmis 2016 werden in Nordrhein-Westfalen, waar meer dan een miljoen moslims wonen, vijftig gevallen gemeld van antichristelijk vandalisme: gebroken kruisen en onthoofde heiligenbeelden en Christusbeelden. Eind oktober 2016, een jaar na Merkels jubelkreet “Wir schaffen das!”, meldde de lokale krant Westfälischen Nachrichten dat er alleen al in en rond Dülmen, een klein stadje met nauwelijks 50.000 inwoners, geen dag voorbijging zonder dat er heiligenbeelden werden onthoofd, vernield of verminkt. Bij de St Agathakerk in Dülem-Rorup stond een traditioneel beeld van Maria-met-Kind. Daar werd het Jezuskind onthoofd. In het naburige Lüdinghausen werd het beeld van de heilige Franciscus onthoofd. U weet wel, de zachtmoedige heilige die zelfs voor de dieren preekte en probeerde een dialoog met de moslims te beginnen. Het is heel symbolisch… Ik wil de heilige Franciscus niet bespotten. Ik ben er zeker van dat sommige dieren, zoals honden en paarden, echt luisteren en soms zelfs de emotie achter de woorden aanvoelen als mensen hen met de juiste intonatie toespreken. Maar nog gekker moet het natuurlijk niet worden.

Beeldenstorm in Beieren

In de omgeving van de Lenggries in Beieren werd in 2017 het kruis op de 1766 meter hoge berg Kotzen omgezaagd. Het kruis op de berg Scharfreiter werd eerst met een bijl omgehakt, daarna hersteld en kort daarop doorgezaagd. Het zijn slechts twee van de vele gevallen waarbij de kruisen op bergtoppen als doelwit werden gekozen. De politie heeft daarom zelfs een speciale werkgroep opgericht, de “Ermittlungsgruppe Gipfelkreuz”. De golf van antichristelijke haat en vernielingen die Beieren teistert, blijft natuurlijk niet beperkt tot de bergtoppen. Overal in Beieren woedt net zoals in Frankrijk een “Totaler Krieg”, of een “Totaler Djihad” tegen christelijke kerken – 200 vandaliseringen per jaar! – monumenten en zelfs begraafplaatsen. Een belangrijk segment van  de Franse bevolking cultiveert al meer dan twee eeuwen een fanatiek secularisme, dat soms totalitaire trekjes aanneemt. Dat verschijnsel heeft in Duitsland nooit zo’n proporties aangenomen, en zeker niet in het katholieke Beieren. Misschien zien de Fransen het zelf niet meer, zoals een goudvis de bokaal niet ziet waarin hij rondzwemt, maar vanuit het buitenland bekeken blijft het een verontrustend verschijnsel: een ogenschijnlijk beschaafde natie, die op haar nationale feestdag het begin viert van la Grande Révolution, met haar palmares van massale terreur, guillotines, kerkvervolgingen, invasies in buurlanden en een genocide  in de Vendée. Ja, de Duitsers hebben ook problemen met het verwerken van de gruwelijke ontsporingen in hun geschiedenis. Maar ze vieren die tenminste niet met grote straatfeesten en jaarlijks vuurwerk.

Gelijkheid, mensenrechten en genocide

In Boss, in het Saarland, heeft de evangelische gemeente na meerdere gevallen van vandalisme en bevuiling van haar kerk een bewakingsfirma in dienst genomen, “zodat we tenminste onze misvieringen kunnen houden zonder dat er eerst een schoonmaakactie nodig is,” Wat niet wegneemt dat de meeste kerkleiders, zowel katholieke als evangelische, nog altijd doof en blind blijven voor het feit dat de meeste aanvallen op hun kerken en religieuze symbolen het werk zijn van hun islamitische vijanden. Zij blijven gevangen zitten in het politiek correcte discours over “vluchtelingen”, broederlijkheid, gelijkheid en mensenrechten. Dezelfde gelijkheid en dezelfde mensenrechten waar de Franse revolutionairen zo enthousiast over waren toen zij kloosters en kerken verwoestten – gelukkig niet de Notre-Dame! – en 170.000 katholieken afslachtten in de Vendée. De historische ironie daarvan lijkt de kerkleiders volledig te ontgaan. Niet alleen in Duitsland trouwens.