“143 euro per maand per Waal. Zo veel geld stroomt er vanuit Vlaanderen naar Wallonië. Elke maand dus. Jaar in, jaar uit. Sinds decennia en zonder uitzicht op beterschap. Ontelbare keren hebben Waalse socialistische minister-presidenten de ommekeer aangekondigd.”

Bovenstaande inleiding zou van de hand kunnen zijn van ondergetekende, maar is het niet. Aan het woord is Jan Segers, editorialist van Het Laatste Nieuws in zijn stukje van het voorbije weekeinde.

Dat ’t Pallieterke bijna wekelijks de transfers aanklaagt, is logisch, want een Vlaamsgezind blad. Dat Het Laatste Nieuws daar ineens mee uitpakt, is opmerkelijk. Om niet te zeggen uitzonderlijk.

In zijn column is Jan Segers ongemeen scherp voor de N-VA; ik citeer:Waar is de tijd dat Bart De Wever met twaalf camions vol nepgeld oprukte naar de scheepslift van Strépy om er de transfers aan te klagen? Volgend jaar is dat vijftien jaar geleden. De transfers zijn er sindsdien niet kleiner op geworden, maar de N-VA hoor je er nog zelden over. Confederalisme? Ach. N-VA is verveld tot een staatsdragende partij, tot een nieuwe CVP die steeds meer op de oude is gaan lijken. Geert Bourgeois is een heer. Slechts één keer heeft hij zich als minister-president laten gaan: toen hij vier jaar geleden zei dat de taalgrens een stakingsgrens was geworden waarop de Vlaming spuwt. Voor de rest: hoffelijk stilzwijgen. De Vlaming telt elke maand zijn 143 euro neer voor zijn Waalse buurman. Dat geld werd de voorbije vierenhalf jaar geïnd door een N-VA-minister.” Einde citaat. En Segers besluit:Dezer dagen wordt er gespeculeerd over wie na 26 mei de leiding zou nemen van een linkse federale regering: de eeuwige Elio Di Rupo of toch Paul Magnette, de prince Charles van de PS. Maakt het iets uit, op de looks na? Beiden staan ze voor een sinterklaaspolitiek die Wallonië en België fataal kan worden. Vlaamse partijen die daar vrolijk in meegaan, wagen zich op wak ijs.”

U kent het motto van dit blad: als ’t goed is, zeggen we het ook. Jan Segers slaat de nagel op de kop, en menig Vlaams-nationalist zal zich bij het lezen van het stuk verkneukeld hebben. Ik kan me inbeelden dat zijn artikel met tandengeknars gelezen is geworden op het hoofdkwartier van de N-VA.

Vijf jaar geleden moest de N-VA de transfers in de koelkast steken. Vandaag willen Elio Di Rupo en Paul Magnette enkel in een federale regering stappen als de miljardentransfers (en andere vormen van ‘solidariteit’) blijven bestaan.

In die zin is de column van Jan Segers een pareltje om in te kaderen. Want het betekent dat het draagvlak in Vlaanderen om eindelijk iets te doen aan de transfers, aan het groeien is. Al zal het ijdele hoop blijven dat sp.a, Groen, CD&V en Open Vld ook maar iets willen veranderen aan de jaarlijkse miljardentransfers. Dat is de realiteit van de dag.