Weinig koningen worden geconfronteerd met grotere uitdagingen dan de Belgische. Dat moeten vrienden en vijanden van de monarchie toegeven. Ieder zichzelf ietwat respecterend lid van andere koninklijke families vult zijn dagen met ‘glamour & glitter’. Alleen hier verpieteren ze in zinloosheid en zorgen. Dat was niet anders, die ochtend in Laken.

“Tom Van Krieken? Het is wie is dat, chérie?” Koningin Mathilde had net in het afsprakenboekje van haar man gekeken om te weten te komen waarom hij zo nerveus was. Al de hele morgen liep Filip te ijsberen door het koninklijk paleis en in zichzelf te mompelen van “alles komt goed Filip, niet bang zijn van de Vlaams Belang.”

Het was van Trump geleden dat onze vorst nog zo nerveus was geweest voor een bezoekje. Voor de officiële ontvangst ten paleize had Donald hem al eens gebeld om te vragen of het klopte dat hij echt geen kroon had? “Echt, echt, echt niet? You must be kidding?” Zoiets hilarisch had Donald nog niet meegemaakt. “Een koning zonder kroon, is toch een beetje als een katoenplantage zonder negers,” had hij Filip toegesnauwd voor hij de telefoon inlegde. Alsof Filip al niet genoeg gepest werd op het grote anachronismebal, zo zonder kroon. En nog was het niet genoeg. De hele nacht had de Amerikaanse president Filip geplaagd met sms’jes als ‘loser king’ en ‘Nerdface’.

Tot zijn opluchting gedroeg Donald zich wel bij het persmoment. Hij sprak zijn liefde uit voor het land en zijn leider. Zodra de camera’s echter weg waren, haalde hij een kartonnen kroon van Mac Donalds uit zijn vestzakje. “Een beetje verfrommeld, maar toch een hele verbetering voor the king of the hellhole,” schaterde Donald. Waarna hij vol overgave Mathilde vastgreep waar het niet mocht, haar ‘come and see me, sugartits’ toefluisterde en het brave kind een tong draaide. “Hij was heel onbeschaafd,” zou Mathilde achteraf gezegd hebben. Maar ze bloosde er wel een beetje bij.

“Er is ook goed nieuws”

“Tom Van Krieken is de voorzitter van het Vlaams Belang,” had Filip bevend geantwoord, “en die gaat mij pest. Ik ben de eerste koning sinds opa Leopold die fascisten en nazi’s moet ontvangen op het paleis. Het enige verschil is: opa Leopold vond dat heel plezant. En ik niet. Ik ben een rasechte democraat.” Mathilde hield haar hoofd scheef en keek haar wederhelft vol medelijden aan. “Allons chérie, deze discussie hebben we al gehad. Democraat? Nu ook niet overdrijven. Je bent koning! Dat is niet erg democraat, hoor. Misschien valt het allemaal wel mee.”

En of het meeviel. Voorzitter Van Grieken maakte zelfs een kleine buiging voor de vorst, wat deze zeer op prijs stelde. “Sire,” zei Van Grieken, “er zijn daarbuiten geen Belgen meer. U bent de laatste. U bent een vorst zonder volk.” Zo beleefd als de man was, zo grof was zijn boodschap. Filips gezicht vertrok helemaal. Eerst geen kroon, nu ook geen volk. Wat was het volgende dat hij zou moeten slikken? Geen grondgebied? “En wat meer is,” ging Van Grieken door op zijn élan, “u heeft ook geen grondgebied.” Lap, daar had je het al. “Er is Vlaanderen, Wallonië en Brussel, maar België? Dat is er niet meer. Uw land is aan het verdampen terwijl u er op staat.” Ongerust keek Filip naar de grond onder zijn voeten. Geen damp te zien.

“Maar is ook goed nieuws,” zei Tom, “ik kom u hier een aanbod doen om u en uw familie een zorgeloos bestaan te geven voor vele generaties.” De koning fronste. Altijd beducht zijn wanneer Van Grieken met geschenken komt. Tom toverde zijn mooiste glimlach tevoorschijn. Als hij stofzuigers aan huis verkocht, had u er net twee gekocht. “De Belgen mogen dan wel op zijn sire, maar het geluk wil wel dat er ook heel wat nieuwe Belgen zijn. Kraakvers uit het pak. Van heinde en verre naar hier gekomen om uw onderdaan te zijn. Voorbij is al dat geneut over confederalisme, kaduke begrotingen en onderhouden met Wouter Beke. De nieuwe Belgen gaan voor een harde hand en centraal gezag. En ze zijn allemaal van u.” Filips interesse was wel gewekt. Nieuwe Belgen zouden inderdaad een verademing zijn. Maar als hij geen grondgebied heeft, waar moet hij ze dan laten?

Alweer was Tom de brave borst één stapje voor. “En het allermooiste,” benadrukte Van Grieken, “het allermooiste is dat u ze hier op het koninklijk domein kan huisvesten. U heeft hier tenslotte 186 hectare onbebouwde grond. De omheining garandeert dat ze niet in aanraking komen met verlichte ideeën en u ziet vanuit uw eigen slaapkamer hoe uw volk vijf maal daags plat op de buik gaat om u te aanbidden. Want zo zijn die nieuwe Belgen.” De frons op het voorhoofd van de koning verdiepte. Hij zou zich niet laten rollen. “En de oude Belgen?”, beet hij terug. “Die nemen we kosteloos van u over,” was de flukse reactie. Het leek de koning een aanbod dat hij moeilijk kon weigeren. En toch was hij er nog niet helemaal gerust in. Kon hij deze jonge snaak wel vertrouwen?

“Ik zie dat u nog twijfelt,” minzaamde Van Grieken. “Weet u wat? Omdat u het bent. Maar alleen omdat u het bent en op voorwaarde dat u het helemaal voor uzelf houdt…” De koning luisterde aandachtig. “Wat dan?” Van Grieken keek de koning diep in de ogen. “Nee sire, u moet eerst beloven dat u dit niet verder vertelt. Op uw woord van eer!” Dat had de koning. “Zelfs mijn vrouw zal hier niets over horen,” zwoer hij. “Kijk sire, ik ga hier mijn broek aan scheuren, maar u bent het waard. Ik doe u dit aanbod en ik doe er helemaal gratis en voor niks een kroon bovenop. Met de grootste steen die ooit uit de Limburgse mijnen is opgedolven. Maar alleen als u nu tekent.”

Er heerste voor het eerst sinds jaren euforie op het paleis.