Verkenningstocht

Om ons strategisch op te stellen tijdens het BK op de weg moesten we plichtsgetrouw eerst het parcours verkennen. Graag gedaan. Vanuit de Gentse binnenstad via lieflijke oorden naar de Zwalmstreek, en van daaruit opnieuw richting Gent, waar we aan de watersportbaan vergast werden op zeven plaatselijke ronden.

Slechte schutter

Het toeval wil dat we twee dagen eerder aan dezelfde Gentse watersportbaan getuige waren van de midzomernachtcross. We zagen er burgmeester Declercq de start geven – dat was althans de bedoeling – aan de massa sportievelingen die bereid waren zich respectievelijk vijf, tien of vijftien kilometers uit te sloven. Zelf verontschuldigde de Gentse burgervader zich omdat hij, weerhouden door andere verplichtingen, verstek moest laten voor de cross. We zullen het maar geloven. Zelfs vakkundig de trekker overhalen van het pistool waarmee het startschot moest weerklinken, is niet iedereen gegeven. Het ding weigerde dienst. Het zal toeval geweest zijn. We kunnen moeilijk aannemen dat er sabotage in het spel was.

Wout als favoriet

Opnieuw over naar het BK. Na zijn denderende zege in het tijdrijden en met zijn al even verbazende als spraakmakende spurtzege in de Dauphiné nog vers in het geheugen, waren alle ogen nog maar eens gericht op Wout Van Aert. Met de vraag of hij zo gulzig zou zijn om ook een tweede tricolore trui binnen te rijven. Voor het antwoord op die vraag stonden we nog maar eens opgesteld aan de watersportbaan, waar we de omroeper van dienst hoorden brullen dat de renners in aantocht waren.

Vlakke omloop

Het uitgestippelde parcours was niet van aard om de renners met het zweet in hun handen van Gent naar Gent te jagen. Af en toe een bult in de Zwalmstreek, en wat verkeersdrempels onderweg, maar voor het overige zo vlak als het maar vlak zijn kon. Het was dus te verwachten dat het BK op een massaspurt zou eindigen. Al deed het jonge geweld Remco Evenepoel meer dan zijn best om wat leven in de brouwerij te brengen. Daardoor moest het trio De Plus, De Tier en Wijnants zich dubbel plooien om die vlucht te laten doodbloeden. Met de meet in het zicht zagen we de sprinters positie kiezen. En wie was die rappe die met meer dan een fietslengte voorsprong zijn hielen toonde aan het peloton?

Turbo

Merlier is de naam, Tim voor de vrienden. Bij wie slechts interesse heeft voor het wielrennen op de weg en analfabeet is in het veldrijden doet de naam Merlier misschien vragen rijzen. Dat is geen reden om verlegen te zijn over het gat in uw wielercultuur. De nieuwe tricoloretruidrager was tot nu toe meer crosser dan wegrenner. Dat hij in kermiskoersen en rondjes rond de plaatselijke kerktorens de vlugste van de hoop was, werd niet altijd op groot applaus onthaald. Waardoor hij een koppel maanden geleden niet eens een contract had. Intussen weet het hele land dat hij een turbo is en smeken zijn werkgevers dat hij zich verder zou toeleggen om de topsprinter te worden waarop ze bij Corendon-Circus al lang zitten te wachten.

Strijdlust

Remco Evenepoel krijgt in consensus de prijs voor de strijdlust van onze voltallige sportredactie. Hij toonde zich al vroeg in de koers, in een vlucht van vier, en deed dat later in de wedstrijd nog eens over. Het waren de anderen die, bang om te verliezen van een knul die pas zijn plechtige communie achter de rug heeft, het lieten afweten en wieltjeszuiger speelden. De strijdvaardigheid van de jonge geweldenaar werd gesmaakt door het publiek dat luidruchtig zijn naam scandeerde. Die aanmoedigingen deden de knaap duidelijk deugd en we gunnen hem van harte het groot pak frieten met balletjes in tomatensaus waarop hij na afloop zijn zinnen had gezet. We hopen dat hij ervan genoten heeft. Volgende week wacht een hoogtestage in het Italiaanse Livogno, en daar zullen geen frieten bij te pas komen, denken we.

Geheim wapen Tim

Wout van Aert raakte ingesloten en eindigde derde. Hij had liever zelf gewonnen, en daar kunnen we in komen, maar door zijn vriend en oud-ploeggenoot Tim Merlier geklopt worden, vond hij draaglijker dan de duimen te moeten leggen voor een andere knul. Dan was er nog Timothy Dupont, die zilver won, maar zwaar ontgoocheld met een zwartgallig verhaal kwam aandraven om zijn nederlaag te verrechtvaardigen. We geloven hem op zijn woord, maar zijn uitleg gaan we niet samenvatten omdat we het BK niet zwaarmoedig willen afsluiten. Het is goed geweest. Een beetje te licht parcours naar onze goesting, maar met een winnaar die zich hopelijk gaat toespitsen op zijn onmiskenbare sprinterskwaliteiten, niet alleen in het veldrijden, ook op de weg.

En maar gokken

Zet de kat bij de melk en dan krijgt de melk geen kans om zuur te worden. In het voetbalmilieu zien ze dat anders. Hoeveel eersteklassers spelen tegenwoordig niet met publiciteit voor een gokbedrijf op de truitjes? Dat is laakbaar volgens sommigen. Niet alleen omdat het profvoetballers op verkeerde gedachten kan brengen, ook omdat er altijd goedgelovige zielen zullen zijn die er hun zuurverdiende centen naartoe dragen in de waan dat Unibet en consorten liefdadigheidsinstellingen zijn. Tot zover kunnen we de kritiek enigszins begrijpen. Blijft de vraag waarom de ene gokfirma de andere niet is en de nationale loterij boven alle kritiek verheven is, en zelfs een wielerploeg mag sponsoren. Omdat het voor het goede doel is, of wat dacht ge?

Met vallen en opstaan

Dat is bondig gezegd het wedervaren dat turnster Nina Derwael overkwam op de Europese Spelen in Minsk. Wie herinnert zich niet haar wereldprestatie op de brug met ongelijke leggers, haar favoriete toestel? Dit keer liep het mis. Waarmee bewezen is dat een val zelfs de allerbesten kan overkomen. Kwaad op zichzelf herpakte Derwael zich een kwartier later op de balk. Herpakken is zacht uitgedrukt voor een prestatie die terecht met goud beloond werd.

Straffe gasten

Frederik Van Lierde had de keuze. Ofwel een zesde keer Ironman van Nice worden, ofwel af en toe douchen om niet te smelten onder de gloeiende hitte in Zuid-Frankrijk. Met onvermijdelijk tijdverlies als gevolg. “Een podiumplaats is ook mooi, maar volgend jaar kom ik terug voor nummer zes”, liet hij strijdvaardiger dan ooit optekenen, in de hoop dat de temperatuur volgend jaar draaglijker zal zijn. Een andere atleet van bij ons, de 26-jarige Jelle Geens, won de World Triathlon Series, een regelmatigheidswedstrijd op het allerhoogste niveau. Daardoor is hij vrijwel zeker van kwalificatie voor de Olympische Spelen in Tokio in 2020. We kijken er al naar uit. Al zullen we wat geduld moeten oefenen.