U heeft ze vast gezien. Historische beelden waren het! Grote Trump die de grens overstak van Zuid- naar Noord-Korea en zich in de armen stortte van kleine Oen. ”De eerste Amerikaanse president ooit die een bezoek bracht aan het meest communistische land ter wereld,” sprak de commentator. De journalist was zich zeer bewust van het feit dat deze zin hem de geschiedenis in zal katapulteren als de man die er bij was toen Don en Oen twaalf meter in de ene richting en dan twaalf meter terug in andere richting wandelden. In alle Amerikaanse huiskamers werd met ingehouden adem gebeden dat hun president levend en wel zou terugkeren. En alweer hield Trump woord en kwam levend en wel terug…

Er zal al heel wat lelijks moeten gebeuren als het niet dé beelden van 2019 zouden worden. ‘Donnie’ en ‘Oen’, amicaal mekaar helpend. En dan handjes schudden aan de ‘goede’ kant van het Koreaanse grensje, al zou dat ook de foute kant van de geschiedenis kunnen zijn. Je hoorde zo de goedkeurende kreuntjes van Kristien Hemmerechts en Hilde Van Mieghem van onder hun Fairtrade-dekentjes, wachtend en broedend tot ze Trump toch weer een scheve blik konden verwijten. Of op zijn minst hun menopauze. Dat hoort nu eenmaal bij het nieuwe tijdperk.

Vroeger moest je als Amerikaanse president een half land achterlaten als een smeulend hoopje teer en de bijhorende bevolking uitmoorden om een beetje naam te maken. Tegenwoordig volstaat het om even – wel oppassen voor het trapje – de grens over te steken en snel terug te keren. De nieuwe tijd is het, meneer. Want laat ons nu eens eerlijk zijn. Zo straf is dat niet om de eerste Amerikaanse president in Noord-Korea te zijn. Vincent van Quickeldinges is er al geweest, godbetert. En Kris Merckx natuurlijk. Die heeft er een buitenverblijf in de grote teen van het standbeeld van Kim Jung Il.

Al politieke correctheid wat de klok slaat

Waarom zou je daar als Amerikaans president überhaupt heen gaan? Er valt geen bal te beleven. Geen cinema, geen internet, geen VTM. Ja, genocide. Dat wel. Dat mag daar dan weer wel. Maar bij ons in het Vrije Westen daarentegen? Zelfs bij de kleinst mogelijke genocide schreeuwen ze moord en brand. Tegenwoordig is het al politieke correctheid wat de klok slaat.

Godgeklaagd is het eigenlijk voor die arme Trump. Niks kan de brave man zich veroorloven. Vroeger hielden Amerikaanse presidenten persconferenties waarbij je live en op groot scherm kon meemaken hoe terroristen werden afgeschoten onder presidentieel bevel. Hell, je kreeg er een natje en een droogje bij. En als iedereen goed volgelopen was, zongen we nog eens samen van ‘The land of the free’ en ‘The home of the brave’ voor we moeder de vrouw opzochten met ogen vol bloedlust. Er viel al eens een onschuldig slachtoffer dat in de weg liep of het verkeerde konvooi werd al eens gebombardeerd. Dan deden de Yankees er achteraf nog een minuut stilte bovenop, maar een kniesoor die daar op lette. Een paar tienduizenden aan collateral damage? Als je een paar maanden later de juiste per ongeluk ook eens meehad, was iedereen blij en werd je herkozen met een Nobelprijs of twee. Sterker nog, Het was een voorwaarde. En viel er al eens niets dood te schieten, dan liep er altijd nog een lekker mokkel rond om eens mee te spelen. Herinner u Bill Clinton, zijn sigaar en een mollig meisje genaamd Monica. Ja, dat waren nog eens tijden. En niemand moest aftreden.

Donald mag letterlijk niks

Maar nu meneer! Nu?! Het verschil kan nauwelijks groter zijn. Donald mag letterlijk niks meer. Moet zijn eigen vrouw overal meenemen, mag niet eens een klein bootje Iraanse terroristen opblazen en vanaf het moment dat hij eens bewonderend fluit naar een welgevormde dame, komen al hun oma’s de straat op om met een roze wollen muts op hun verrimpelde hoofden tegen hem te protesteren. En als één of andere Mexicaan zijn dochter op zijn buik bindt en de Rio Grande probeert over te zwemmen, is dat ’s anderendaags de schuld van? U raadt het: Donald Trump.

Denkt u dat Trump ook niet liever de vaderlandse pers had opgeroepen om diezelfde Mexicaan door de Navy Seals live op televisie kopje onder te laten duwen? Echt waar, lieve mensen. Het mag een mirakel zijn dat The Donald nog eens wilt meedoen aan die verkiezingen. Een heilige is het. In zijn plaats zou u het niet doen.