Charles Michel die Europees raadsvoorzitter wordt. Didier Reynders die nog altijd op de post van Eurocommissaris rekent, en indien niet, wellicht zoekt naar andere uitdagingen, maar dan buiten de politiek. De Franstalige liberalen zullen het straks zonder het topduo van de voorbije jaren moeten stellen. En dat laat de andere kaders verweesd achter. Wie wordt de nieuwe sterkhouder die op tafel moet slaan in de Waalse regering? En federaal moet er ook een aanspreekpunt zijn. Blijkbaar zouden nu plots de Reynders-adepten de overhand halen.

Het nieuws van de Vlaamse formatie, de federale non-formatie en de Waalse bijna-formatie hebben het de voorbije dagen en weken wat ondergesneeuwd: binnen de MR is er beroering ontstaan over een oproep van zes anonieme partijbonzen in Le Soir eind juli. Ze roepen Charles Michel op om zo snel mogelijk zijn mandaat als partijvoorzitter ter beschikking te stellen. En niet te wachten tot net voor hij op 1 december 2019 voorzitter van de Europese Raad of “Europees president” wordt. De namen van de zes blijven tot nu toe onbekend, maar wat in de Franstalige pers te lezen valt, duidt erop dat het wel degelijk om toppers gaat en geen tweederangsfiguren.

Meteen doemt het beeld op van de MR van tien jaar geleden. Toen stonden de aanhangers van Didier Reynders en Charles Michel met getrokken messen tegenover elkaar. Uiteindelijk werd Michel de onbetwiste nummer één bij de Franstalige liberalen.

Tweestrijd

Blijkbaar is men in de partij bevreesd voor een nieuwe tweestrijd. Vandaar dat 45 kopstukken een oproep deden voor meer ‘sereniteit’ en ‘eenheid’. Het was de hele partijtop die het document ondertekende. Olivier Chastel, Dominique Ries, Daniel Bacquelaine, Denis Ducarme, Marie-Christine Marghem, Didier Reynders, Sophie Wilmès, Georges-Louis Bouchez, Françoise Schepmans, François Bellot, Willy Borsus, Jean-Luc Crucke, Valérie De Bue, Pierre-Yvest Jeholet, Louis Michel,…

Zijn de rangen dan gesloten? Officieel, ja, maar feit is dat de partij straks gewoon zonder echte kopstukken zit. Michel gaat naar Europa. En Didier Reynders hoopt op de post van Europees Commissaris. Indien niet, dan worden het misschien bestuursmandaten in bedrijven. Want in een federale regering wil de naar Brussel uitgeweken Luikenaar geen tweede viool meer spelen.

Vraag is: wie wordt de nummer één van de MR? En als Charles Michel aanblijft als voorzitter tot 1 december, wie wordt dan degene die de Waalse onderhandelingen concreet leidt? En wie zal federaal naar voor treden? Waals kan het voormalig minister-president Willy Borsus zijn. Hij zal zich als trouwe aanhanger van de Michel-clan wel tevreden stellen met een ministerspost en de functie van nummer twee in de Waalse regering.

Clans

Maar wat dus federaal? De MR kon in de Zweedse coalitie de eigen partij goed bedienen met ministersposten. Nu zal het wat minder zijn. De plaatsen zullen beperkter zijn. De facto is minister van Begroting Sophie Wilmès de sterke figuur in de ontslagnemende federale regering. Zij geeft ook de meeste interviews, waarbij ze inhakt op de PS en waarschuwt voor een nieuwe communautaire ronde.

Maar de Waalse MR vertrouwt haar niet. Ze woont in de faciliteitengemeente Sint-Genesius-Rode en voor veel Walen is dat Vlaanderen. Punt. Haar legitimiteit is zwak. In de partij lijkt daarom een machtsvacuüm te ontstaan.

Tijd om dat op te vullen, denken een paar MR-toppers. En die behoren deze keer niet tot de Michel- maar Reynders-clan. Waals minister Jean-Luc Crucke, die met zijn degelijk Nederlands ook in Vlaanderen enige bekendheid begint te krijgen, zou de nodige ambities hebben. Wordt hij de nieuwe nummer één van de partij? De kans bestaat, maar er zijn twee nadelen. Eén: hij heeft blijkbaar nog niet gekozen tussen het Waalse en federale niveau. Twee: hij doet soms onnozele uitspraken. Zoals die in Terzake, dat aanhangers van het confederalisme maar moeten verhuizen. Of dat Anuna De Wever sneller een plaats in de geschiedenisboeken zal krijgen dan Bart De Wever.

Een andere kandidaat is de Luikse schepen Christine Defraigne. Zij vindt dat de MR onder invloed van de N-VA te veel naar rechts is opgeschoven. Defraigne, oud-Senaatsvoorzitter, trok zich terug achter de Maas maar lijkt een federale terugkeer niet uit te sluiten. Zij wordt gezien als bruggenbouwer tussen MR en PS. Alleen is de vraag wat de Michel-fan zou denken van een partij gedomineerd door Crucke of Defraigne.