Vyncke nv uit Harelbeke, onderneming van het jaar 2016, bouwt wereldwijd groene energiecentrales en kan mooie cijfers voorleggen. Vyncke is Vlaamsgezind, koestert opinies en heeft eigen normen en waarden. Vader Dirk en de zonen Peter en Dieter zijn ‘de drievuldigheid’ van de nv. Co-CEO Peter Vyncke is welbespraakt en jongleert met meningen die knetteren.

De fabriek heeft letterlijk een groene ruggengraat en dat hoort zo, want Vyncke bouwt wereldwijd installaties om schone energie op te wekken met biologisch afval, voornamelijk hout en vezels. In de voorbije decennia werden achter de werkplaatsen inlandse bomen aangeplant, op een terrein van 14 hectare, met wandelpaden, een joggingpiste, een bezinningsplek, fruitbomen, een wijngaard en meer van dat moois. Voor de werknemers. Vyncke haalt geconsolideerd een omzet van 110 miljoen euro en telt 335 medewerkers, ‘Vynckeneers’ in het bedrijfsidioom.

Boven Vyncke nv waait een kloeke leeuwenvlag. De familieleden zijn niet alleen ondernemers, maar ook, wat apart blijft, flaminganten van de romantische tot de economische variant. Vyncke senior, Dirk, is elk jaar aanwezig op het Zangfeest en de IJzerwake. Zijn twee zonen, Peter en Dieter, de co-CEO, vertellen dat niet alleen, ze gebruiken hetzelfde visitekaartje en vinken aan van wie je het krijgt. Normen en waarden smeren reeds meer dan honderd jaar de zaken van Vyncke.

‘t Pallieterke: geld speelt een rol, maar is niet alles?

Peter Vyncke: Van vader op zoon is het hier de traditie om ethisch te werken en te handelen. Dieter en ik zijn de vierde generatie. Wij zijn geboren als blanco bladen. Lui of vinnig zijn heeft te maken met opvoeding. Ik ben een kind van thuis maar evenzeer van de jezuïeten, en zo kweek je een goede mentaliteit. Er was het voorbeeld van vader, die hard werkte en de wereld afreisde, er was de school en er was de jeugdbeweging. Ik ben de oudste van vier kinderen en was een druk ventje. Nu krijg je rilatine, toen kreeg je een draai om de oren. Mijn thuis kiest de school en ik vloog naar de jezuïeten in Aalst, van maandag tot en met vrijdag. Daar begon het Vernieuwd Secundair Onderwijs een jaar later dan in West-Vlaanderen. Aalst had het klassieke systeem, wat vader in de gaten had. (lacht) Dat VSO heeft het niet lang volgehouden. Ik had de tijd van mijn leven in Aalst, met een grote vrijheid. Stel je voor, wij mochten roken op onze kamer in die jaren. Bij de jezuïeten zijn de grenzen ruim, maar o wee als je die overschrijdt. Tijdens het weekeinde, na de drukke werkweek in Harelbeke, was ik bij de KSA van Lo, waar het gezin woonde,. Aan de KU Leuven werd ik preses en ik wilde samen met anderen een steen verleggen. Vader was mij daarin voorgegaan; hij heeft altijd stevig contact gehouden met zijn universiteit. Wij zijn Vlaams opgevoed, romantisch, maar ik ben eerder een flamingant met een economische inslag.

Hoe groeide Vyncke van een smidse uit tot een fabriek met stoomketels voor de vlasindustrie?

Mijn overgrootvader begon in 1912 als smid en werd later ketelbouwer. Toen de vlasteelt verdween langs de Leie, werd energievoorziening stilaan de nieuwe hoofdtak. Dat betekende al snel stappen zetten over de grenzen. Vader wilde de wereld zien, alle landen. Zo ontstond de context voor Vyncke om te groeien, om een internationale onderneming te zijn. Na de feiten, en een feit was zijn reisdrift, wordt dat gerationaliseerd als een bewuste keuze. Dat ligt genuanceerder.

Zit de interesse in het wereldgebeuren in uw genen?

Ik verhuis volgend jaar met mijn vrouw en zes kinderen naar Singapore, om sterker te groeien in China, Japan en Zuid-Korea. Bij onderhandelingen daar wil de lokale etiquette dat, als ik aan tafel zit, de tegenpartij ook de CEO meebrengt, en zo bereik je sneller overeenkomsten.

Hebben ondernemingen een breder oogmerk dan alleen omzet en winst?

Alle Vynckeneers horen vanaf de eerste dag: “Wij vertrouwen u.” Dát is onze meest authentieke en traditionele waarde. Statistisch gezien zijn er meer mensen die je kan vertrouwen dan mensen die je moet wantrouwen. Iemand vertrouwen geven is besmettelijk, het is omgekeerde engineering. Bij ons krijg je onmiddellijk verantwoordelijkheid, met een senior die stilzwijgend meekijkt. In de meeste ondernemingen is er nul vertrouwen. De tweede waarde is ambitie en verbondenheid is nummer drie. Dat zat er in vanaf dat vader werkte met 30 mensen. Het algemene beginsel is dat je je bij Vyncke moet ‘jeunen’, en dat West-Vlaamse woord is niet, zoals meestal wordt gedacht, in de eerste plaats plezier maken. Neen, het is vooral een synoniem van ‘gunnen’, en daarvoor moet je minstens met twee zijn. Je ‘jeunen’ is ‘s avonds gelukzalig in bed liggen en denken: “Ik heb iets gedaan, samen met anderen, met een eigen bijdrage.” Wij leggen overal uit wat jeunen is. De authenticiteit is een hoofdwaarde en die geldt in Harelbeke, in Antwerpen, in Gent, in Thailand, in Tsjechië, in China, overal waar Vyncke is. Hebben wij dat uit boekjes geleerd? Neen, eerder door na te denken, door te doen. Vyncke heeft een eigen stijl en een eigen woordenschat.

U tooit zich met de Vlaamse Leeuw, pal boven de fabriek!

De allergrootste Vlaamse Leeuw in West-Vlaanderen, 4 op 6 meter, wappert op ons bedrijfsterrein. (lacht) Het is een leeuw met zwarte klauwen, een guitenstreek. Ik zie op mijn buitenlandse reizen overal fabrieken waar het nationale dundoek trots wappert, waarom dan hier niet? Dat is mijn uitgangspunt. Heeft dat flamingantisme ons parten gespeeld? Soms dachten wij van wel, maar onze grootste klant in Wallonië verscheen op het eeuwfeest van Vyncke in 2012 met een Vlaamse Leeuw.

Flamingantisme, u gaat daar niet voor opzij?

Een zin uit het lied “Gebed voor het Vaderland” die mij nauw aan het hart ligt, is: “Niet ondergaan in haat, in broedertwist en schande.” De Vlaamse zaak en de communautaire twisten zijn voor mij al lang geen taalkwestie meer. In België leven twee groepen van burgers, met elk een andere visie, een andere weg, een andere richting. De Belgische zaken bekijk ik door de bril van een ondernemer. Stel u voor dat Vyncke drie businessunits zou hebben die zonder overleg en zonder coördinatie hun eigen zin doordrijven. Dat zou voor geen meter werken en naar het einde leiden.

Broedertwist en schande, zegt u?

Op mijn 14e zond ik een handgeschreven brief naar Vic Anciaux van de VU en Karel Dillen van het Vlaams Blok, om hen aan te porren hun twisten stil te leggen en samen te streven naar het gemeenschappelijke doel, meer Vlaamse macht verwerven. De reactie van beide heren was, en ik bezit nog steeds hun brieven: “Onze ideologische verschillen zijn te groot.” Dat was 35 jaar geleden, en vandaag blijven wij onze kracht verdelen, dus afbreken. Open Vld, CD&V en sp.a marginaliseren zienderogen. De Walen beginnen te vrezen voor de gevolgen van de aflopende financieringswet in 2024. Zij zijn de facto een minderheid maar worden even de facto een meerderheid, want zij sluiten de rangen. De Vlamingen niet.

Vlaams Belang mag in een regering, of in een gemeentebestuur?

Als de regeringsvorming blijft aanslepen en er komen volgend jaar nieuwe verkiezingen, dan hoop ik dat N-VA en VB samen de meerderheid halen in Vlaanderen. Als N-VA ditmaal niet federaal gaat, dan staat de partij tegen de volgende ronde sterk. Het is dus gek dat de overige partijen N-VA willen bannen uit de federale regering, want zij bewapenen zo hun tegenstrever.

Wat te doen?

Bart De Wever en Elio Di Rupo zouden in stilte, in de luwte, naar Brno moeten trekken om daar te overleggen over de toekomst van België. In Brno zijn Tsjechische en Slovaakse politici in alle discretie tot het besluit en de beslissing gekomen om uit mekaar te gaan.

Nieuwe staten, ze blijven ontstaan. Een goede zaak?

Carles Puigdemont zat een paar jaar terug op jouw stoel. Wij kopen onder de rook van Barcelona een bedrijf in Catalonië en de patron liet twee jaar geleden gratis de stembiljetten drukken voor de volksraadpleging over de onafhankelijkheid. Madrid houdt absoluut geen rekening met Catalonië. Spanje is het laatste naziregime van Europa. De franquisten delen nog steeds de lakens uit, waarbij CD&V die franquisten steunt via de Europese Volkspartij.

Schrikt een verdergaande decentralisering u niet af?

Kortrijk is met zijn dertien randgemeenten en 300.000 inwoners een stadsgewest. De provincies mogen weg. Organiseer Vlaanderen volgens twintig stadsgewesten. Dat kan een Vlaamse volksstaat worden, zoals de volksstaat Catalonië en deelgebieden van bijvoorbeeld Nederland en Italië, met telkens één tot vijf miljoen mensen.

De staatsveiligheid kent u?

In 2016 was Vyncke de “Onderneming van het Jaar” en werd hier een colloquium georganiseerd over duurzame ontwikkeling in de context van de oogmerken van de Verenigde Naties. Op voorstel en vraag van Alexander De Croo, de minister van Ontwikkelingssamenwerking, zou koningin Mathilde aanwezig zijn bij een rondetafelbijeenkomst met acht Vlaamse, acht Waalse en vier Brusselse ondernemers. Ik zeg altijd ‘ja’ op de vraag om Vyncke te bezoeken. De staatsveiligheid arriveerde hier, met een dikke map met onder meer krantenknipsels over mijn Leuvense jaren, en hoe ik toen opgepakt werd door de politie.

Leuven is een ankerplaats van de familie…

In Leuven werden vader, een kleindochter die daar nu studeert en ik ontvangen in de rectorale salons. Vader heeft nadien het eerste uur een cantus geleid en advocaat Jef Dauwe, wat een talent, hield een spectaculaire speech over Leuven Vlaams. Ja, dus, wij hebben ons hart verloren in Leuven, een knappe stad met een knappe unief.

De deuren van Vyncke staan open, zonder een cordon sanitaire?

Gerolf Annemans, Tom Van Grieken en Barbara Pas waren hier op bezoek. Met Bruno Tobback heb ik voor De Tijd 24 uur gepraat en nagedacht in Poupehan. Ik heb vrienden en kennissen in alle partijen. De PVDA is hier nog niet geweest, want die partij heeft nog niks gevraagd, maar zij is welkom. Als ik morgen in de politiek zou stappen, dan wordt het waarschijnlijk N-VA. Ik sta wel achter het basisprogramma van Open Vld, maar de mot zit erin. Vincent Van Quickenborne kwam voor de Kortrijkse gemeenteraadsverkiezingen op met een Lijst van de Burgemeester. Veelzeggend.

Wat ziet u in de Belgische politiek?

De Belgische politiek is zo bot, zo gemeen en zo vijandig. Barbara Pas verloor haar man en bleef achter met twee kleine kinderen. Niemand, buiten enkelingen van CD&V en N-VA, wilde of durfde haar condoleren. Meryem Almaci ziet Gerolf Annemans op een nieuwjaarsreceptie, steekt haar hand uit voor een wens en trekt zich plots terug, want ze ziet journalisten en cameralui achter zich aankomen. Wat een contrast met vijfendertig jaar geleden. Louis Tobback, Herman De Croo en Jean-Luc Dehaene kenden mekaars privénummer en gingen bij mekaar lunchen. Dat bekvechten in de Kamer en de Senaat is onbeleefd en grof. Zo wil ik niet bestuurd worden. Ik ben tegen het cordon sanitaire. Twee à drie procent communisten in de Kamer is oké, maar ik wil geen Cubaanse of Venezolaanse toestanden. Ik wil wel luisteren naar hun recepten en voorstellen. De marxistische analyses zijn niet allemaal quatsch. Raoul Hedebouw van PVDA hoor ik graag bezig, en gelijkheid voor iedereen is als uitgangspunt niet gek. Ik weet ook dat erfenissen de ongelijkheid vergroten; ik verdien in feite niet dat er van bij mijn geboorte zoveel in mijn schoot is geworpen. Anderzijds, de erfenissen aan de staat laten, dat zal de mensen remmen om te werken, want dat is onpersoonlijk en afstandelijk.

Een regering hoeft er niet morgen te zijn, beter eerst een goede ploeg en een goed programma. Juist?

Met de voorlopige twaalfden kan het politieke beleid financieel verder. Ik verzet mij tegen de paniekzaaierij van Pieter Timmermans van het VBO en Hans Maertens van Voka. Zij doen dat zogenaamd in naam van de ondernemers, maar welke achterban hebben zij geraadpleegd? Daar weet ik niks van. Het land draait verder. De deelstaten functioneren vooralsnog alle drie. Trouwens, ik hoop dat Vlaams Belang alsnog in de Vlaamse regering geraakt. Het zou toch knap zijn, een regering van N-VA, VB samen?

Uw liefde voor Kris Peeters is zwak, of zie ik dat verkeerd?

In West-Vlaanderen zetelen straffe CD&V-burgemeesters, en die vinden, als je hen onder vier ogen spreekt, dat Kris Peeters hun partij belachelijk maakt. Hij teistert te pas en te onpas de televisiekanalen. Voor de partij liet hij zich slachtofferen in Antwerpen, en de compensatie, ook ondanks de catastrofe op 26 mei, zal geld kosten. Steven Van Ackere zit in een vergelijkbare situatie. Hij werd vicegouverneur van de Nationale Bank à rato van 340.000 euro per jaar, als genoegdoening voor geleverde inspanningen die niet opnieuw hebben geleid tot een ministersfunctie. Wij, de belastingbetalers, financieren die overbodige job. Ik begrijp Kris Peeters niet. Ik vraag mij soms af of hij ziek is in het hoofd, of dement. CD&V, alstublieft, schuif die man nu eindelijk aan de kant. In het oudemannenhuis vol gesjeesde politici dat het Europees Parlement is, ook vandaag, verprutst hij zijn tijd en verknoeit hij de reputatie van zijn partij. Guy Verhofstadt was ooit beloftevol, met zijn liberale manifesten in de nationale politiek, maar werd clownesk als lid van het Europees Parlement, vooral met zijn opruiend gedrag op het Maidanplein in Kiev in 2014, en als ophitser tegen de Brexiteers in het Verenigd Koninkrijk.

Hebben we de Europese Unie nodig?

De euro, onze wereldmunt, is een zegen voor het bedrijfsleven en onze welvaart en helpt de Europeanen op de wereldmarkt. Nog belangrijker is, dat Europa tweeduizend jaar oorlog heeft gekend. De Eerste en Tweede Wereldoorlog zullen later door historici als één worden beschouwd, en de Vijftigjarige Oorlog worden genoemd. De erfvijanden sloten na 1945 een confederale alliantie om hun kolen- en staalindustrie samen te brengen. Die soevereine staten hebben macht overgeheveld eerst naar de EGKS en later de EU. De Europese Unie is een vredesunie en ik zeg daar niet neen tegen, ondanks de honderden uitwassen. (lacht) De Kirschberg in Luxemburg en haar Europees Gerechtshof draaien op een energiecentrale van Vyncke. Een conflict voor het Europees Gerechtshof brengen, dempt de oorlogszucht en tegen dat er een uitspraak is, is het probleem vergeten of heeft het zichzelf opgelost. De 2.000 vertalers daar zijn, in mijn ogen, fijner dan 20.000 soldaten om een aanvaring gewapend te beslechten. Mijn generatie heeft geen oorlog gekend en onderschat het belang van onze vredesunie.

U zou graag een Europees leger gevormd zien worden?

Vandaag heeft bij wijze van spreken elk land één fregat en twee helikopters. Een Europees leger, in synergie, zou ons veel verder brengen. In proportie met de bevolking zouden de ledenlanden mensen en middelen moeten ten dienste stellen van het Europese leger. Er komt een tijd van nergens meer oorlog. Wij in Europa kennen dat al meer dan zeventig jaar. Latijns-Amerika heeft geen (reguliere) oorlog, en Afrika evenmin. Noord-Korea stuurt atleten naar de Olympische Spelen, met Zuid-Korea. De Chinezen en de Amerikanen ruziën, maar ze weten dat zij mekaar nodig hebben.

De Brexit, kan u daarmee leven?

(zucht) Voor de Brexit is Europa mee verantwoordelijk. De overwonnene wordt getreiterd, gejend. Respecteer in godsnaam Londen en praat met zijn politici zonder het te duwen naar gezichtsverlies, want dat versterkt enkel het kamp van de Leavers. Als de Brexit doorgaat, zal ik de Britten missen als kritische stem naast de Fransen en de Duitsers.

Zware belastingen, u zegt niet neen?

Herverdeling is wijs. Je hoort mij niet klagen over de helft van wat ik verdien die naar de belastingen gaat. Ik financier mee de gezondheid, de vrede, het onderwijs, en ik heb veel ontvangen, onder meer gezondheid. Als ik blind geboren zou zijn, was ik geen CEO van Vyncke geworden. Solidaire mensen staan ver van het dierenrijk. In de VS worden met Obamacare slechts de eerste stapjes gezet als voorzorgsysteem, en de Europeanen staan verder dan zij van het dierenrijk. Afrika telt miljoenen vlijtige vrouwen, maar die moeten eerst kansen krijgen en middelen. Tegen luiaards moet je hard optreden. In Henegouwen, op 10 kilometer van Harelbeke, is de werkloosheidsgraad 17 procent, in Kortrijk is dat 0 procent. Elke dag werken hier 100.000 Fransen op een lokale bevolking van 300.000 zielen, en zij steken daarvoor twee grenzen over, die van een ander land en die van een andere taal, om onze economie in gang te houden. Walen die naar Vlaanderen zouden trekken, moeten slechts één grens over, een taalgrens, en zij doen dat niet.

Zijn de Walen te passief?

Nu, ik beschuldig niet enkel de Walen van immobiliteit. Tussen Limburg en West-Vlaanderen is er zelfs geen taalgrens en tussen Ieper en Kortrijk geen dialectgrens. Toch verhuist een werkloze Limburger niet naar de Leie en krijg je een werkloze Ieperling geen twintig kilometer verder. Je kan dat maar wijzigen door de werkloosheidsvergoeding in de tijd af te bouwen. Als iemand maandelijks 3.000 euro bruto verdient, geef dan zes maanden hetzelfde bedrag na verlies van werk. Zes maanden is een redelijke termijn om nieuw werk te vinden. Zak tussen zes en twaalf maanden naar 70 procent van de oorspronkelijke wedde en zo verminder je de som geleidelijk, als prikkel om serieus rond te kijken. En een hoog diploma mag geen rem zijn om bij de pakken te blijven zitten en de neus op te halen voor wat zich aandient. Ik ben voor de splitsing van de sociale zekerheid om optimaler systemen voor Vlaanderen en Wallonië uit te bouwen. (lacht) Ik heb trouwens mijn sociale zekerheid zelf al gesplitst, door over te stappen van de Christelijke Mutualiteit naar het Vlaams & Neutraal Ziekenfonds.

Ondernemers zijn noodzakelijk en nuttig, maar soms zo ijdel…

Ondernemers kunnen arrogant zijn en handelen als aristocraten verheven boven de mensen. Wat is dat nu voor praat als een Marc Coucke stelt dat hij geen belastingen betaalt en zelf wel zal bepalen voor wat hij geld geeft. Is hij beter dan de overheid? Tja.

U ziet alom verzuiling?

België is een gedrocht met verzuilde vakbonden en ziekenfondsen. Als je kanker hebt, dan trekt die ziekte zich niks aan van het feit dat jij bij CM bent, of de Bond Moyson. Breng die aparte entiteiten samen. Maak er een sterkere dienstenonderneming van.

Verzwakt het veiligheidsgevoel bij veel mensen?

Rond mijn huis staat geen omheining. Mijn collega’s in São Paulo en New Delhi leven in kleine burchten, in fortificaties. Ik ben absoluut tegen de doodstraf en voorstander van proportioneel geweld van de ordehandhavers. Dus geen rubberkogels afschieten op betogers die enkele ruiten breken. In Singapore worden overtredingen bestraft met stokslagen. Plastic in open lucht verbranden mag daar niet. Een kennis, een ondernemer, deed het toch achter zijn bedrijf. Hij werd opgepakt en veroordeeld tot drie stokslagen, in aanwezigheid van een gerechtsdokter. Daar zal niet veel plasticafval meer worden opgestookt. Ik erger mij wel aan onnozelheden. Ik rijd naar Brugge voor de verjaardag van mijn moeder en wordt gestopt door een rijkswachter, die mij bekeurt omdat ik over de B van mijn nummerplaat een VL heb geplakt. Een boete van 160 euro is mijn deel. Dat is toch waanzin! Dan zou Marc Dutroux, als alles in verhouding moet, veroordeeld moeten worden tot vierendeling. Na die episode heb ik thuis opnieuw een VL over de B gekleefd.

Allen voor de fabriek!

In de 19de eeuw gold “allen voor de fabriek en de fabriek voor allen”, met gedwongen nering in de fabriekswinkel. Dat is paternalisme, en zo zijn wij niet. Vijfentwintig jaar geleden bedachten de personeelsgoeroes de work-life-balans. Bij Vyncke brengen de medewerkers het mooiste dagdeel door, dat tussen 8 en 17 uur, tijdens het grootste deel van hun leven. Ik zie niks in een tegenstelling oppompen tussen leven en werken, tussen het polariseren van leven en werken. Het ene en het andere zijn verbonden, en dat doe je in samenwerking met anderen, op de werkplek. Sedert mijn studententijd sta ik achter het tweede categorische imperatief van Immanuel Kant: “Behandel de andere niet als middel, wel als doel.” Je werkt voor den brode, maar het is ook zingeving. Wij, Vynckeneers koesteren de leuze “Live at Work” in een eigen ecosysteem.

Blijft het kapitaal binnen de familie?

Alle aandelen zitten bij de familie. Dieter en ik bezitten allebei 50 procent. Via bonussen verdelen wij een deel van onze winst onder de medewerkers, wat beter is dan het toekennen van winstdeelbewijzen of aandelen. Wij zijn nederig en wassen symbolisch de voeten van onze medewerkers volgens een evangelische traditie. Voor de sociale verkiezingen om de vier jaar zijn er hier geen kandidaten.

De vakbonden, die kunnen toch beter?

De syndicaten in België hebben vandaag een negatieve impact. Rudy De Leeuw was het rolmodel, met zijn middeleeuws discours. Hij en zijn medestanders willen het schisma tussen arbeid en kapitaal vereeuwigen. Langs de zijde van de werkgevers is een lobby van de ondernemingen de toekomst. De ondernemingen zijn de sociale zekerheid van onze economie. De Wetstraat kreunt onder het gewicht van de juristen, en wij moeten regelmatig naar ginder om die mensen sociaal-economische nuchterheid bij te brengen. Dat kan mits een koepelorganisatie van VBO, Voka, Agoria, Etion. Begrijpe wie begrijpen kan: in de huidige Groep van Tien, hét sociale overleg, zit zelfs geen Voka.


Groenland achter Vyncke

De fabriek in Harelbeke heeft achterliggend 14 hectare land met 14.000 inlandse bomen (geplant door zes gehandicapten), een boomgaard en een veld met duizend wijnstokken. De broers Peter en Dieter Vyncke hebben er hun huis, en voor vader Dirk is een boerderij van driehonderd jaar oud in heropbouw, van de eerste tot de laatste steen. Van de vijftien kleinkinderen wonen er negen op de site. Zij horen en zien dag en nacht de fabriek en de Vynckeneers.

Het bos van Vyncke is open voor de medewerkers, die er kunnen joggen op een piste van houtsnippers, wandelen of rusten op zitbanken. Verscholen tussen de bomen is er een ‘boma’, een hut met een vuurpot in Zuid-Afrikaanse trant, waar kan gepraat worden over leven, werk, dromen en miserie.

De traditie van Vyncke wordt in leven gehouden op een familiale herdenkingsplek in de groene zone, in de oude tabaksdrogerij. De stoffelijke resten van overgrootvader Louis en zijn echtgenote, de stichters, rusten er onder een gedenksteen. In De Smisse, eveneens op dat terrein van 14 hectare, een boerendoening met geel-blauwe luiken en deuren, de tweede smidse van Louis Vyncke, wordt de geschiedenis van het bedrijf verteld aan de hand van foto’s en teksten, en alaam zoals ovens en machines. Waarom? Peter Vyncke: “Traditie is niet het bewaren van de as, maar het doorgeven van het vuur.”