Van een inwoonster van de Vlaamse gemeente Dilbeek ontvingen we volgende open brief, die we graag afdrukken.

Aan de hoofdgeneesheer van het Erasmus Ziekenhuis,

Graag had ik uw aandacht voor het volgende: Vrijdagnamiddag 16/08/2019 heb ik de “100” gebeld voor een interventie omdat mijn man symptomen van een hartaanval had. Toen de dokteres van de MUG binnenkwam, vroeg ze of ik Frans sprak, waarop ik zei: “U bent dokter, u moet Nederlands spreken.” Aangezien ze dat niet kon, is ze vragen in het Frans blijven stellen. Mijn man is overgeschakeld op Frans, ik niet.

Ik heb vroeger zelf jaren als verpleegkundige in Brussel gewerkt en heb heel de tijd taalwantoestanden meegemaakt en u, als dokter, weet evengoed als ik dat een goede anamnese, het begrijpen van de patiënt en begrepen worden, van onschatbare waarde is. Vooral bij een urgentie zijn vele mensen in paniek en geëmotioneerd, en niet altijd in staat om zich op dat moment te verwoorden in een andere taal. Een urgentie is ook niet het moment om altijd vertalingen te doen.

Trouwens, kunt u zich inbeelden dat urgentiediensten in Wallonië enkel in het Nederlands zouden gebeuren?
Dit probleem duurt nu al jaren. Als Nederlandstalige verpleegster begrijp ik niet dat vele Franstaligen het vanzelfsprekend vinden om, zelfs in Vlaanderen, niet de moeite te doen om wat Nederlands te leren.

Ik zou het waarderen indien het medisch/verpleegkundig personeel Nederlandse cursussen zou volgen. Ik vind dit, gezien dit beroep, een elementaire noodzaak en een teken van respect tegenover de Nederlandstalige patiënten.

Deze week is er ook een MUG-interventie geweest in Dilbeek voor een kindje waarvan de vingers geplet waren. De dokter van de MUG sprak opnieuw geen Nederlands en de moeder moest de vertaling doen tussen haar en de persoon van het ziekenvervoer, en bij al haar emotie ondertussen haar kind geruststellen… Trouwens, hoe gaan mensen die geen Nederlands kennen met Vlaamse kinderen om? Vindt u dit een normale manier van werken?

Ik spreek hier niet voor mezelf maar voor al de mensen in de Vlaamse Rand die beroep doen op medische hulp. Ze hebben het recht om op de meest correcte en adequate manier behandeld te worden.

In afwachting van uw reactie groet ik u hoogachtend,

Anne De Geyter – Dilbeek

Nota van de redactie: aan alle politici die rond de tafel zitten om een Vlaamse regering te vormen, misschien ook eens aan deze problematiek denken… KvC