Momenteel lijkt het federaal richting paars-geel te gaan wanneer de PS een grote bocht maakt. Of richting nieuwe verkiezingen. Tenminste, als men de media mag geloven. Toch maakt paars-groen, eventueel aangevuld met CD&V, nog altijd een kans. Vooral omdat Alexander De Croo (Open Vld) en Wouter Beke (CD&V) hier een grote laatste carrièrestap zien. Richting Wetstraat 16.

En plots is het Vlaams Belang een bondgenoot voor… de PS. Tenminste, als we bepaalde politieke analisten moeten geloven. De voorbije dagen deed het verhaal de ronde dat de Parti Socialiste zou aansturen op vervroegde verkiezingen. Die zouden de N-VA verder verzwakken waardoor er sneller een federale regering zonder de Vlaams-nationalisten zou kunnen worden gevormd. Bij de PS denken en hopen ze dat de winst naar het Vlaams Belang zou gaan.

Straf eigenlijk voor een partij die het meteen heeft over “fascisme”, “racisme” en “nazi’s” wanneer het gaat over alles wat rechts van het centrum staat. Het wijst er in elk geval op wat voor een machtspartij de PS is. Alles is toegestaan om zo lang mogelijk aan de Belgische vetpotten te blijven.

Alleen is het de vraag of de PS met het streven naar vervroegde verkiezingen geen gigantisch risico neemt. Blijkbaar hopen Elio Di Rupo en Paul Magnette dat de Vlaamse centrumpartijen – CD&V, Open Vld en sp.a – versterkt uit vervroegde verkiezingen zouden komen. Als men de uitgebluste indruk van de Vlaamse partijvoorzitters ziet, moet men daar niet echt op rekenen. Vervroegde verkiezingen zouden wel eens een Belgisch referendum kunnen zijn, en dat zou de V-partijen in de kaart spelen. Uiteindelijk zou Bart De Wever dan de beste troefkaarten hebben.

De ‘staatsdragende’ partij N-VA

De PS zou in Wallonië niet bang zijn van vervroegde verkiezingen omdat de PTB/PVDA bij de Waalse regeringsonderhandelingen een mal figuur sloeg. Ook zouden veel Walen bij nieuwe verkiezingen thuisblijven of blanco stemmen, terwijl de overtuigde PS’ers de partij trouw zouden blijven. Allemaal in de voorwaardelijke wijs, uiteraard.

Nu wordt op het PS-hoofdkwartier nagedacht over verkiezingen, maar bij de andere partijen is dat zeker niet aan de orde. Vandaar dat de federale informateurs mordicus blijven proberen om een Bourgondische coalitie van socialisten, liberalen en N-VA op de been te krijgen. Ook al wordt er Vlaams aan een Zweedse coalitie gewerkt die de federale formatie bemoeilijkt. Ook al liggen de programma’s van  N-VA en PS lichtjaren uit elkaar. De informateurs Johan Vande Lanotte en Didier Reynders trekken zich op aan de uitspraken van N-VA’ers als Theo Francken die een gesprek met de PS vragen. De N-VA profileert zich hier als een ‘staatsdragende’ partij. Alleen, elk gezond mens weet dat een gesprek tussen beide partijen uitdraait op de kwadratuur van de cirkel. Zelfs als de N-VA een staatshervorming laat vallen, is er geen sociaaleconomisch regeerakkoord mogelijk.

De ambities van Alexander De Croo

Dus zou het wel eens kunnen dat men over een paar maanden toch kiest voor paars-groen, aangevuld met CD&V. Dat is zelfmoord voor de klassieke Vlaamse partijen. Niet alleen omdat zo’n regering een Vlaamse meerderheid heeft, ook omdat een links beleid in zo’n constellatie onvermijdelijk is. Niet enkel op economisch vlak, ook inzake migratie en veiligheid.

Gaan CD&V en Open Vld zich daaraan wagen? Het antwoord is: op termijn zeker. Niet omdat er chaos dreigt op de financiële markten. Ook niet omdat de financiële elite in Brussel of het Verbond van Belgische Ondernemingen (VBO) dit eist. Hun invloed is tanende.

Wel omdat dit voor een paar kopstukken van de traditionele partijen de laatste kans is om een absolute topfunctie binnen te rijven. Wouter Beke (CD&V) kan premier worden, al is de kans niet zo groot. In een paars-groene regering met CD&V zou zijn partij een aanhangsel zijn zonder tegenhanger aan de andere kant van de taalgrens. De partij cdH kiest immers voor de oppositie.

De relatief sterke liberale familie in zo’n constellatie zou wel de premier kunnen leveren. Niet de MR, uiteraard, eerder Open Vld. En dan wordt richting Alexander De Croo gekeken. La Libre Belgique citeerde hem als mogelijke nieuwe bewoner van de Wetstraat 16.

Meteen rijst de vraagt: dreigt zo iemand de eigen partij dan niet definitief naar de ondergang te leiden? Het antwoord is ja, maar dat zal zo’n politicus worst wezen. De Croo kan dan in 2024 voor een Europees postje gaan en de eigen partij en het land in chaos achterlaten.

De man heeft het profiel om een nieuwe premier Di Rupo te worden. Zoals de Open Vld in 2011-2014 al deed, kan ze zich opstellen als partij die weliswaar een aantal belastingverhogingen heeft moeten aanvaarden, maar er tegelijk veel wist tegen te houden. De Croo is ook zo’n internationalistische liberaal die zich als premier op het mondiale toneel kan begeven met een discours dat PS en groenen aanstaat: om de haverklap pleiten voor samenwerking, altijd en overal beginnen over mensenrechten, inhakken op Donald Trump, pleiten voor migratie, … Zijn eigen carrière zal verzekerd zijn. De rest kan de man uit Brakel niet schelen. Postjes maken paars-groen mogelijk en garanderen persoonlijke lucratieve carrières. Het was zo onder Verhofstadt en het zal straks niet anders zijn.