Enkele jaren na de Tweede Wereldoorlog waren de Vlaams-nationalisten voorzichtig uit hun figuurlijke schuilkelders gekropen. Mijn grootvader, Willem De Meyer, was als Borgerhoutse onderwijzer voor tien jaren uit zijn ambt ontzet.

Na een verblijf van zeven maanden in de ‘hogeschool’ van de Antwerpse Begijnenstraat werd hij voltijds Vlaamse bard. Onder zijn impuls was ook het Vlaams-nationaal Zangfeest heropgestart.

Het secretariaat van het ANZ (Algemeen Nederlands Zangverbond, inrichter van onder andere de Zangfeesten) was gevestigd in de nieuwe Borgerhoutse woonst van mijn ouders, Frans De Meyer – zoon van Willem – en Gilberte Winderickx.

Na heel wat moeilijke jaren waren de activiteiten van mijn grootvader ongetwijfeld een stimulans voor de heropbloei van de Vlaamse Beweging. Het heeft vaderlandslievende kringen geïnspireerd tot een nieuwe ‘heldendaad’.

Op zaterdag 12 november 1949 was ik net twee weken oud. Vermoeid door een zware bevalling lag mijn mama (25 jaar) al vroeg in bed. Mijn papa (27 jaar) was in de badkamer en ik lag in mijn wiegje in een kamer naast de slaapkamer van mijn ouders. Omstreeks 22.30 uur klonk een luide knal, gevolgd door een enorme luchtverplaatsing in het huis. Mama dacht onmiddellijk aan een gasontploffing in de badkamer en liep naar mijn slaapkamer. Het wiegje was drie meter verschoven, maar ik sliep rustig verder. Papa ontsnapte aan een gewisse dood; de wastafel was met grote kracht weggeslingerd. Het interieur van het huis was grotendeels verwoest.

In een straal van meer dan vijftig meter waren alle ramen gesneuveld. Heel de Stenenbrugwijk stond in rep en roer. Het werd snel duidelijk dat aan de straatkant een “vulpenbom” was geplaatst. Mijn papa was nog helemaal in shock toen hij van een toegesnelde Antwerpse gendarme de vraag kreeg: “Hedde gij vijanden?”

Veel Borgerhoutenaars leefden sterk mee met ons. Hun bekommernis ging in de eerste plaats naar mijn mama en haar boreling. Mijn grootouders waren uiteraard sterk aangegrepen door die laffe daad en grootvader Willem besefte goed dat hij er het mikpunt van was.

In de binnenlandse en buitenlandse pers waren de speculaties over de dader(s) legio. De meeste Vlaamse kranten beschuldigden de ondergrondse verzetsorganisatie die hiervoor verantwoordelijk was.

En de daders? Die werden nooit gevonden!

Lieven De Meyer