Deze week vierden we de bevrijding van België, nu 75 jaar geleden. Zoals ik verwacht had, was er nauwelijks of geen aandacht voor het repressie-aspect. Hier een daar een kort zinnetje in een krant, maar steeds op een minimaliserende wijze. Zo in de zin van ‘tegelijkertijd werden de collaborateurs opgepakt’. Daarmee moest een doorsnee lezer het dan doen.

In realiteit werden in de maanden na de bevrijding zo’n 100.000 mensen opgepakt, zonder uitzondering hardhandig behandeld, mentaal en fysiek geknakt. In minstens de helft van de gevallen was er sprake van willekeur en vergissingen. Zo bleek achteraf. Maar ondertussen had men wel klop gekregen en was het huis geplunderd. Het was voor velen zeer moeilijk om de opgelopen trauma’s te verwerken en de draad terug op te nemen.

Het eerste nummer van dit blad verscheen op 17 mei 1945 en de toenmalige hoofdredacteur klaagde de uitwassen van de repressie uitgebreid aan. Elke week opnieuw. Net zoals de collega’s van Rommelpot. Daar was toen moed voor nodig. Denk maar aan de bomaanslag tegen de redactielokalen van Rommelpot op 14 juni 1947.

We kunnen dus onmogelijk zwijgen. Niet dat ik niet over de bevrijding wil schrijven, maar daarover kunt u in de andere media meer dan voldoende vernemen dezer dagen. En dus daarom, ook deze week een extra bijlage over de repressie.

Mijn dank gaat naar de vele lezers die reageerden en een getuigenis instuurden. Ik heb nog niet iedereen kunnen contacteren en de weken vliegen voorbij… Dus nog even geduld. Eveneens mijn dank aan allen die ons een berichtje stuurden met felicitaties naar aanleiding van onze speciale bijdrage. Een schouderklopje doet altijd deugd.

Iedereen voelt aan dat de repressie tot op vandaag een enorme impact heeft in de Vlaamse Beweging. Zo ontving ik een getuigenis van een dame die voor de allereerste keer iets neerschreef – vol emotie – over haar ervaringen tijdens de repressie, maar wel met de uitdrukkelijke vraag dat ik haar verhaal niet zou publiceren. Ze wilde absoluut vermijden dat haar familie het ‘zwart’ verleden aan haar kant zou te weten komen. Een andere lezer zond mij ook een verhaal, eveneens met de vraag om niet te publiceren. Hij wenste geen nieuwe polemiek te doen ontstaan in zijn familie. Ik lees dat er dwars door de familiebanden een zwart-wit-lijn loopt. Er kan niet over gesproken worden…

En dat 75 jaar na de feitelijke gebeurtenissen!

PS: Tot slot kan ik u nog melden dat het kleinere formaat van ’t Pallieterke – vorige week – een éénmalige gebeurtenis is. Het is nogal ingewikkeld om uit te leggen in enkele lijnen, maar vandaag houdt u terug uw ’t Pallieterke in het vertrouwde formaat in de hand.