Rijkentaks, speculatietaks, kaaimantaks en nu de effectentaks: alle vermogensbelastingen die de CD&V de voorbije jaren heeft proberen doorvoeren brachten amper iets op of zijn door juridische uitspraken geneutraliseerd of afgeschaft. Logisch. In België liggen de belastingen op vermogens al zeer hoog en deze taksen zijn vaak onrechtvaardig, want een soort van dubbele belasting die vooral de middenklasse raakt.

Het was een van de laatste trofeeën voor de CD&V in de regering-Michel I. Met het zomerakkoord van 2017 werd niet alleen de vennootschapsbelasting hervormd en verlaagd, er werd ook een effectentaks ingevoerd. Door die belasting betalen natuurlijke personen een ­belasting van 0,15 procent op effectenrekeningen van 500.000 euro en meer. Ze bracht vorig jaar 226 miljoen euro op.

Discriminerend

Voor de CD&V, het linkse geweten in de regering-Michel, was zo’n belasting cruciaal. Onder druk van Beweging.net, de christelijke arbeidersbeweging, moest er iets gebeuren in de vermogensfiscaliteit. De andere partijen in de regering stonden eerst op de rem, maar gaven toch toe, goed beseffend dat de kans reëel was dat die effectentaks zou worden afgevoerd. Wat vorige week ook gebeurde. Het Grondwettelijk Hof noemt de effectentaks discriminerend omdat sommige beleggingen eronder vallen en andere niet. De Raad van State had bij het tot stand komen van de wet op de effectentaks al kritiek. En wie in kringen rond toenmalig minister van Financiën Johan Van Overtveldt (N-VA) zijn oren te luisteren legde, vernam dat men op de kabinetten besefte dat de wet met haken en ogen aan elkaar hing. Juridische stappen van de beleggersfederatie VFB gaf de effectentaks de doodsteek. De inkomsten die in het verleden door deze belasting gegenereerd werden, worden wel niet teruggestort. Maar voor 2020 loopt de staatskas hier wellicht meer dan 200 miljoen euro mis.

De afschaffing van de effectentaks is een blamage voor de CD&V, die nu zo goed als alle ingrepen van de voorbije jaren in de vermogensfiscaliteit ziet verdwijnen. Ondertussen blijkt dat ook de kaaimantaks en de rijkentaks een slag in het water zijn. Een andere linkse trofee, de speculatietaks, werd al na een jaar geschrapt. Deze belasting deed het aantal aandelentransacties opdrogen zodat de taks meer kostte dan opbracht.

Moeilijk

Iedereen die een beetje verstand heeft van economie en fiscaliteit, weet dat vermogensbelastingen of vermogenswinstbelastingen zeer moeilijk op een efficiënte manier te heffen zijn. Van zodra vermogens extra worden belast, wordt dat geld naar het buitenland doorgesluisd of wordt er geïnvesteerd in beleggingen (vastgoed, kunst tot oldtimers en wijn) waar de staat een minder groot deel van afroomt. Kapitaal is zeer mobiel. Maar bij het aantreden van de regering Michel I besefte men dat blijkbaar niet bij de christendemocraten. Men wou aantonen te wegen op het beleid door aan de vermogensfiscaliteit te morrelen. Dat terwijl de CD&V-kopstukken voor de verkiezingen hadden verklaard dat er in België genoeg vermogenstaksen zijn.

Men was bij de christendemocraten beter bij dat standpunt gebleven. Nu blijven er van die trofeeën die vermogenstaksen voor Koen Geens, Kris Peeters en Wouter Beke moesten zijn, niets meer over. En dat is goed zo. De CD&V heeft het over rechtvaardige fiscaliteit. Welnu, zijn belastingen waar de superrijken gemakkelijk aan kunnen ontsnappen wel rechtvaardig? Bovendien zijn vermogenstaksen belastingen die geïnd worden op gelden die al eens belast zijn geweest. Een dubbele belasting eigenlijk.

Tenslotte moeten we de mythe uit de wereld helpen dat de belastingen op vermogen hier laag zijn. Akkoord, er is geen meerwaardebelasting op aandelen zoals in andere landen. Maar de roerende voorheffing, die veel beleggingen zoals dividenden belast, is opgelopen tot 30 procent. In de Europese rankings van de vermogensbelastingen en hun opbrengsten staat België op een vierde plaats.