Hoe diep het ‘dénislamisme’ in Frankrijk geworteld is, blijkt uit de behandeling van de journalist Clément Weill-Raynal. Na de moord op de vier agenten was hij een van de eerste verslaggevers die voor France 2, France 3 en Franceinfo ter plaatse waren bij de huiszoeking in de woning van de dader.

Daar vernam hij dat de moordende politieman zich tot de islam had bekeerd, iets wat men tot dan toe had verzwegen. Weill-Raynal vermeldde dat ook in zijn verslagje, dat rechtstreeks werd uitgezonden. Hij voegde eraan toe dat het volgens hem wel degelijk om een aanslag ging en dat de ‘hypothese’ van een islamitische terreurdaad steeds waarschijnlijker werd. Een dag later bleek dat hij volkomen gelijk had. De ‘hypothese’ was intussen een vaststaand feit.

Maar voor Weill-Raynal kreeg de zaak een kafkaïaans staartje. Hij werd op het matje geroepen omdat hij “de richtlijnen niet had gerespecteerd” en hij werd door zijn oversten geïntimideerd en onder druk gezet. Men kan daaruit maar één besluit trekken: zij hadden het islamitische aspect van deze zaak willen doodzwijgen en Weill-Raynal had dat verhinderd door de waarheid in de ether te gooien voor de doofpot gesloten kon worden. De moorden zelf konden natuurlijk niet meer weggemoffeld worden, maar het feit dat de dader een bekeerling was misschien nog wel. De truc van de ‘psychische problemen’ had misschien nog eens kunnen werken. Wij zouden die richtlijnen wel eens willen lezen…