In een eerste ‘blauwe’ fase van zijn loopbaan was Ignace Vandewalle kabinetsmedewerker van minister Marc Verwilghen, die naam had gemaakt als voorzitter van de commissie-Dutroux, en daarna van staatssecretaris Vincent Van Quickenborne. In een volgende fase werd hij parlementair medewerker van Boudewijn Bouckaert en Jean-Marie Dedecker. Sinds 2014 is hij zaakvoerder van het onafhankelijk politiek adviesbureau BFELT.

Hij joeg de politieke kaste tegen zich in het harnas met zijn boeken “De illegale Ghelamco- arena” en “De valse profeet”, dat niet over de Kerk gaat, maar over het financiële imperium van Johan Vande Lanotte in Oostende. Het eerste boek leverde hem een klacht op van Termont en doodsbedreigingen door Gentse hooligans. Een ander boek “De keizer van Oostende” waarvoor hij onderzoekswerk leverde, leidde tot een strafrechtelijke klacht van Vande Lanotte. Betere aanbevelingen kan men bijna niet bedenken… Beide boeken kunnen besteld worden via www.bfelt.be.

Na de publicatie van uw boek “De illegale Ghelamco-arena” had ex-burgemeester Termont u aangeklaagd wegens laster, maar u werd niet veroordeeld. Wat was de aanleiding voor die klacht?

Daniël Termont klaagde mij aan voor laster en eerroof, zowel voor de strafrechtbank als voor de burgerlijke rechtbank, en dit omwille van een vraag die in mijn boek geformuleerd stond, namelijk: “Pleegde Daniël Termont hier schriftvervalsing?” Het is mijn stelling dat ik als schrijver/onderzoeker niet in de plaats moet treden van de openbaar aanklager of de rechter. Daarom lever ik in mijn boek de feiten, plaats daar de wetgeving tegenover en stel vragen aan de lezer.

De strafklacht werd door de procureur geseponeerd en de burgerlijke klacht verloor Daniël Termont op alle vlakken. De rechter schreef in zijn vonnis: “… Uit de stukken blijkt afdoende dat Ignace Vandewalle zijn bronnen zorgvuldig gecontroleerd heeft alvorens hij overging tot het schrijven van de kwestieuze passages… Ignace Vandewalle heeft voldoende inspanningen geleverd om de informatie zo waarheidsgetrouw mogelijk weer te geven en de bronnen te controleren. In die omstandigheden kan het niet worden verweten dat Ignace Vandewalle vragen stelt omtrent de omstandigheden van het bestaan van twee versies van het verslag MIPIM 2005 en dat hij dit tot voorwerp van politiek/publiek debat heeft gemaakt teneinde mogelijke schriftvervalsing aan de kaak te stellen…”

Was dit een voorbeeld van een SLAPP-proces, zoals dat van Vande Lanotte in de nasleep van het boek “De Keizer van Oostende”?

SLAPP (Strategic Lawsuit Against Public Participation) zijn rechtszaken die aangespannen worden, niet om recht te halen, maar met het oogmerk om een kritische partij te intimideren en met hoog oplopende gerechtskosten kapot te procederen. Ze zijn er op gericht om burgerbewegingen, bloggers, columnisten, wetenschappers, klokkenluiders, schrijvers, onderzoekers en journalisten te doen afzien van het gebruik van hun rechten, met name: de vrije meningsuiting, persvrijheid, vrijheid van wetenschappelijk onderzoek en vrijheid van maatschappelijke participatie. Mogelijke illustraties van SLAPP zijn ongetwijfeld de rechtszaken die Johan Vande Lanotte, Paul Gheysens en recent Daniël Termont tegen mij inspanden. Ik ben bijzonder fier en benadruk dat ik tot op heden al deze SLAPP-rechtszaken won en de rechters steeds bevestigden dat ik geen leugens noch onjuistheden geschreven had.

Er werd een schimmige financiële constructie op poten gezet om geld door te sluizen. Kan dat kort samengevat worden?

De constructie was niet echt schimmig, maar wel gecompliceerd, zodat niemand door de bomen het bos nog kon zien. Stad Gent sluisde 24,5 miljoen euro door naar Sogent (Autonoom Gemeentebedrijf Stadsontwikkeling Gent), dat op zijn beurt het geld doorsluisde naar nv Buffalo, die vervolgens 42 procent aandelen kocht in de bouwheer cvba Artevelde-stadion en diezelfde vennootschap 24 miljoen euro leende. Twee jaar na de oplevering werd de lening omgezet in kapitaal en werd Stad Gent voor 79 procent eigenaar van het voetbalgedeelte van de Ghelamco Arena.

De Ghelamco Arena is eigendom van één club, hoewel ze met belastinggeld gebouwd is. U vindt dat dat niet kan?

De Ghelamco Arena is geen eigendom van één club. Ze wordt gehuurd door één voetbalbedrijf: KAA Gent, en dat is verkeerd. Stel dat Stad Gent 39 miljoen euro belastinggeld had geïnvesteerd in een nieuw cultuurpaleis, en stel dat slechts één cultuurbedrijf, bijvoorbeeld Studio 100, dat kon of mocht huren. Stel dat geen enkele amateurcultuurvereniging van die investering mocht gebruik maken. Zou de Gentse belastingbetaler dat pikken?

U tilt heel zwaar aan het feit dat Termont een nieuw contract voor de bouw van het stadion liet afsluiten, hoewel een andere firma al begonnen was met de funderingswerken?

Reeds in 2006 tekende cvba Artevelde-stadion een bouwovereenkomst met Besix, een internationale bouwfirma met Belgische roots, die al meerdere voetbalstadions had gebouwd. Maar toen Daniël Termont in september 2007 Paul Gheysens van Ghelamco, tussen de champagne en de kaviaar op Waregem Koerse, ontmoette, bood de eerste hem de bouw van het voetbalstadion aan. Ghelamco had toen nog nooit een voetbalstadion gebouwd. Het is verhelderend dat Daniël Termont inzage verschafte in hoe de stad Gent bouwdossiers toekent aan grote bouwondernemingen. Je hoeft geen tijdrovende saaie administratie of aanbestedingsprocedures te doorlopen om dan ijsberend te wachten op een beslissing van het schepencollege. Neen! Je moet gewoon burgemeester Termont ontmoeten op een evenement en een bouwproject ter waarde van miljoenen euro’s valt in je schoot.

Heeft die andere firma schadevergoedingen gekregen? Zo ja, door wie werden die betaald? Kwam dat geld direct of indirect van de belastingbetaler?

Er werd in 2011 een dading afgesloten tussen Besix en Ghelamco. Hoeveel Ghelamco betaalde voor het afkopen van het project, behoort tot het geheim van de dading. Of Ghelamco dat doorrekende aan Stad Gent kon niet achterhaald worden.

Wie waren daarvoor de hoofdverantwoordelijken? Christophe Peeters? Termont?

Klopt, de politieke hoofdrolspelers waren Peeters en Termont en in mindere mate Karin Temmerman en Geert Versnick. Anderzijds waren er Paul Gheysens voor Ghelamco, Jeroen Piqueur voor Optima, Ivan De Witte en Michel Louwagie voor KAA Gent, Ludy Modderie voor TMVW, advocaat Patrick Devers en financieel expert Filip de Hulsters.

Is de gemeenteraad tekortgeschoten in haar controlerende functie?

Mijn inziens heeft de oppositie tussen 2001 en 2013 gefaald in zijn controlerende functie. Vaak ontbrak het lef om op te treden uit electorale schrik voor de 20.000 AA Gent-supporters. Maar daardoor bleven wel de andere 240.000 inwoners van Gent in de kou staan. Je moet tegenwoordig als gemeenteraadslid tezelfdertijd boekhouder, bankier en jurist zijn om je controlerende functie naar behoren te kunnen uitoefenen. Dat is uiteraard utopisch. Daarom pleit ik voor een aanpassing van het statuut van een gemeenteraadslid. Maar dat is een totaal ander debat.

Rond de skybox is een web van misleiding geweven. ‘Lies in the sky.’ Ze was niet alleen bedoeld om gasten in te ontvangen?

Binnen het verhuurcontract met KAA Gent werd één skybox bij cvba Artevelde-stadion gehouden. De burgemeester en schepenen en sommige leden van de raden van bestuur van nv Buffao en Sogent kregen gratis inkomtickets, gratis parking en er werd daarbovenop nog een extra budget van vijfduizend euro voorzien voor vertier van schepenen. Men verdedigde zich met een lijst voor gebruik van de skyboxen voor het ontvangen van professionele, ambtelijke en politieke delegaties. Het besluit van het schepencollege handelde echter niet over het ontvangen van delegaties door schepenen in de skybox. In het verslag stond te lezen: “Daarnaast werd een budget van vijfduizend euro voorzien voor verbruik van de skybox door schepenen.”

De lijst van gebruik van de skybox werd vier maanden na de opmaak ervan een derde keer aangepast na een e-mail van voormalig directeur bij Sogent, Didier Nachtergaele. Hij wist dat de skybox tweemaal door toenmalig schepen Peeters gehuurd werd voor privégebruik. De huur ter waarde van 1.266,40 euro en 1.696,12 euro werd eerst netjes gefactureerd aan schepen Peeters, maar nadien gecrediteerd en opnieuw gefactureerd aan nv Buffalo, het stadsbedrijf waar schepen Peeters voorzitter was van de Raad van Bestuur. Daarnaast kreeg Peeters het nog voor mekaar dat AA Gent de maaltijd en het drankverbruik betaalde tijdens zijn privéfeestjes. Peeters bekende in Het Nieuwsblad van 26 mei 2018: Ik was inderdaad op die twee wedstrijden, op aanbod van AA Gent.” Op donderdag 27 december 2018 is het gerecht binnengevallen in de kantoren van Sogent. Het gerechtelijke onderzoek loopt nog.

U vindt dat de voetbalclubs echte ondernemingen zijn, en ook als dusdanig behandeld en gecontroleerd moeten worden?

Ik vind dat niet! Het Europese Hof van Justitie van 15 december 1995 besliste dat naar aanleiding van het Bosmanarrest. Vanaf dan werden professionele sportverenigingen en hun liga’s als bedrijven beschouwd en moeten deze aan alle wetgevingen voldoen die voor bedrijven worden opgelegd.

Kan men parallellen trekken tussen de financiële wanpraktijken van Vande Lanotte in Oostende en die van Termont in Gent?

Beiden bouwden op kosten van de stad een sportarena die voor belachelijk lage prijzen verhuurd wordt aan één club. In Oostende was dat de basketbalarena, in Gent de voetbalarena. In beide steden werd/wordt alles verborgen in ingewikkelde juridische, financiële vennootschapsstructuren.