Twee weken geleden publiceerde De Standaard een studie over de politieke voorkeur van onze lesgevers en onderzoekers aan de Vlaamse universiteiten. De studie bevestigt wat elke ‘rechtsgeaarde’ mens al lang weet: het hart van de gemiddelde lesgever klopt eerder links dan rechts.

De bevraging gebeurde bij een 6.500 postdoctorale onderzoekers aan onze Vlaamse universiteiten. Wat evenmin verbaast: de menswetenschappers (politicologen, sociologen, pedagogen, filosofen, …) nemen linksere standpunten in dan de collega’s van de exacte wetenschappen (ingenieurs, wiskundigen, fysici, enz.).  Alleen bij de rechten en economen is de links/rechts opdeling iets minder afgetekend, al is ook hier een lichte voorkeur naar links te merken.

De resultaten van het onderzoek bij onze Vlaamse universiteiten zijn te vergelijken met de resultaten van gelijkaardige bevragingen aan universiteiten in het buitenland.

Welk bolletje onze universitaire lesgevers rood maken in het stemhokje, zou strikt genomen van geen belang mogen zijn. Belangrijker is de vraag of hun eigen politieke voorkeur een rol speelt bij het lesgeven. Worden algemene politieke en maatschappelijke thema’s objectief benaderd? Worden ‘rechtse’ studenten eerlijk beoordeeld? Zo leren we uit de bevraging dat onze academici inzake milieuproblematiek duidelijk de kaart kiezen van de groen-linkse partijen. Ook inzake gelijke rechten voor homoseksuele paren, bestaat er een duidelijke progressieve voorkeur. Gepeild naar het stemgedrag, wordt een voorkeur bevestigd voor sp.a en groen, met een hoger percentage bij de universitairen in vergelijking met de nationale verkiezingsuitslagen.

Bartje pesten

De bevraging van De Standaard behandelde enkel de Vlaamse universiteiten. Zou het anders zijn bij de docenten van de hogescholen? Zo goed als zeker kun je daar dezelfde resultaten vaststellen. Verleden week gaf alvast een docent van de Antwerpse Karel de Grote Hogeschool plankgas om zijn eigen politieke voorkeur op te dringen aan de studenten. Zo kregen de studenten van het derde bachelor-jaar Sociaal Werk een introductie-les ‘Wereldbrede Uitdagingen’. De docent van dienst was ene Pieter Lievens. Die vertelde aan de studenten dat ze 20 op 20 konden krijgen, zo ze zouden meewerken aan zijn vier klimaatdoelstellingen (we sommen ze even op):

  1. Film mijn eerste les en stuur de beelden naar Bart De Wever.
  2. Voer in groep actie voor het klimaat en zorg dat het stadsbestuur de actiepunten in het beleid opneemt.
  3. Zorg ervoor dat tegen 1 februari 2020 de burgemeester alle import en export van fossiele brandstoffen verbiedt op Antwerps grondgebied.
  4. Laat de burgemeester wegens hoogdringendheid van de klimaatzaak de noodtoestand in de stad uitroepen.

De studenten dachten eerst dat het een grap was. Enkele studenten begonnen kritische vragen te stellen, wat de docent enkel fanatieker maakte. Uiteindelijk waren het de studenten zelf die hun opleidingsverantwoordelijke verwittigden, die op haar beurt de les liet stilleggen.

Pieter Lievens, de docent in kwestie, is geen onbekende. Hij is al jaren actief in de milieubeweging, en is woordvoerder en actievoerder van “Antwerpen Schaliegasvrij”. Over een fietsactie van hem en zijn actiegroep tegen de chemische fabriek INEOS in de Antwerpse haven, kon u al in ’t Pallieterke lezen van 4 juli jl. In dat artikel wisten we al te melden dat Pieter Lievens ook actief is in de PVDA.

Op 26 augustus kreeg Pieter Lievens nog een vrije tribune in De Standaard (al werd, uiteraard, daar zijn politieke voorkeur verzwegen). Pieter Lievens is nu tijdelijk op non-actief gezet aan de Karel de Grote Hogeschool. Maar zijn cv (te raadplegen op internet) leert ons dat hij ook nog lector is aan de Thomas More Hogeschool en studie(loopbaan)begeleider aan de KUL.

De “mars door de instellingen”, het ordewoord van mei ’68, is op twee domeinen bijzonder goed gelukt: in ons onderwijs (van in de kleuterklas) en in onze media. Er is nog werk aan de winkel…