Lang geleden dat we nog wat over het Neo-project aan de Heizel hoorden. Vorige week bracht hier verandering in, en op zo’n manier dat veel doet vermoeden dat dit een verhaal zonder einde wordt. Officieel heeft men het over uitstel, maar de overtuiging dat het dossier naar de Griekse kalender verwezen wordt, groeit met rasse schreden.

Ooit lagen er drie projecten voor winkelcentra op de tekentafel, maar – quizvraag! – hoeveel hiervan zullen ooit daadwerkelijk het licht zien? Op dit moment één, Docks in Schaarbeek, en misschien blijft het wel daarbij. Gebouwd nog voor de milieuvergunning binnen was, opende het zo’n drie jaar geleden de deuren. En alle mooie voornemens ten spijt, worden die slechts ten dele ingelost. Verschillende winkels sloten inmiddels al de deuren, zij het dat er door de uitbaters vervanging aangekondigd is. Het volstond er eens door te lopen om te begrijpen wat er vanaf dag één verkeerd zat. Anders dan de consument uit de ruimere Vlaamse rand die men wou lokken, vond eerder de local zijn weg naar het kakelverse centrum. En nu is er op zich niets verkeerd met wat te flaneren, voor zover men het netjes houdt, wat niet altijd lukte, maar om op het einde van de maand de cijfers op orde te krijgen heeft een winkel nood aan consumenten die daadwerkelijk kopen. Soit. Die andere twee dan.

Over het meest ambitieuze project kunnen we kort zijn: Uplace, op een zeker moment door satirist Koen Meulenaere in De Tijd steevast als “noplace” omschreven. Of het er überhaupt komt en zo ja in welke vorm, Joost mag het weten.

Dialogeren

En dan was er nummer drie, Neo genaamd. Het zou de hele Heizelvlakte omvormen. In een eerste fase met een winkelcentrum, maar kort daarop zou meer volgen: een congrescentrum, hotels, maar ook woningen, en hier begint het schoentje pas echt te knellen – we komen er direct op terug. Zopas raakte bekend dat het hele project een tijdje ‘on hold’ wordt geplaatst door Brussels Burgemeester Close, iemand die zelf met de toenmalige Burgervader Thielemans aan de basis van de idee lag.

Er schijnen zich iets te veel moeilijkheden voor te doen. Zo loopt het inzake vergunningen fout, mede – maar niet alleen – omdat het Vlaams Gewest een aansluiting naar de Ring zou tegenhouden. Close deed ergens in Le Soir zijn beklag over het feit dat er blijkbaar geen ruimte meer bestaat in dit land om eens te praten met mekaar, van gedachten uit te wisselen, zeg maar. Werkelijk? Een tijdje geleden liet Vilvoorde Burgemeester Bonte zich nog ontvallen dat hij zelfs niet weet met wie hij in Brussel zou moeten praten. En als hij het al te weten kwam, bleef de respons uit. Elke poging tot dialoog botst op een muur. En was dialoog trouwens niet hetgeen aan de basis van dat Eurostadion had moeten liggen? Eerder dan ergens op conclaaf in Oostende eenzijdig te beslissen dat net op die plek op Grimbergs grondgebied een megalomaan project moest komen. Terug naar Neo!

Onontwarbaar kluwen

De vraag is of enige dialoog nog iets aan de situatie kan veranderen. Le Soir had aandacht voor het kluwen, maar ook onze Samizdat-collega’s van Pan. In dit Neo-dossier klaagt men aan Franstalige kant steevast over ‘les Flamands’, alleen is het net dat publiek dat men moet aantrekken om de hele opzet te laten slagen. Niet toevallig ontwaart men hier parallellen met Dockx. Pan ziet vooral een probleem met die woonfunctie. Als het van Ecolo afhangt wordt er een batterij aan sociale woningen neergepoot, goed voor het eigen electoraat, alleen dreigt dit bij te dragen tot een sfeertje en toestanden die dat zo broodnodige publiek niet wenst te beleven. En wat met het Congrescentrum? Zou het niet verstandiger zijn de focus te leggen op de huidige Heizelpaleizen die niet bepaald een toonbeeld van modernisme zijn, ook al waren ze dat (architecturaal) gesproken misschien wel toen ze opgetrokken werden. Damals.

Wie zet er nog iets in op Neo?