Het is soms moeilijk om onze linkse vrienden te begrijpen. Zo wordt er volop in progressieve kringen opgeroepen om de Koerden en de Koerdische afscheidingsbeweging te steunen. Zowat elke week zijn er sympathiebetogingen. Ook de pro-Palestijnse onafhankelijkheidsbeweging kan rekenen op steun en sympathie van links.

Maar als het gaat over Catalonië, Schotland en Vlaanderen, dan is er grote vertwijfeling bij de linkse vrijdenkers. De strijd in Catalonië wordt nochtans gedragen door zowat alle strekkingen, ook de socialistische en de liberale partij (waartoe bijvoorbeeld Carles Puigdemont behoort). De meest radicale onafhankelijkheidspartij in Catalonië is trouwens de extreem linkse CUP. De meest radicale partij tegen de onafhankelijkheid is de (nieuwe) radicaal-rechtse VOX-partij.

Ondertussen voeren de Catalanen een niet-te-winnen straatgevecht. Maar, zoals ik verleden week al schreef, wat heeft het voor zin om uw eigen stad in brand te steken, de eigen voetpaden op te breken, de eigen bushokjes te vernielen, en de haven en stad met een stakingsdag lam te leggen? Meer dan 500 betogers raakten gewond, vier betogers raakten een oog kwijt door rubberkogels, en een twintigtal betogers zit vast in de gevangenis. Ook aan de kant van de politie vielen er gewonden. Maar het zijn allemaal Catalanen. En de Spanjaarden kijken glimlachend toe hoe de Catalanen op elkaars gezicht kloppen en al hun energie steken in het slopen van hun eigen stad.

Dovemansgesprek

De Spaanse premier, Pedro Sánchez, bracht afgelopen maandag een blitzbezoek aan de gewonde agenten in Barcelona. En, alhoewel aanwezig in Barcelona, weigerde hij een gesprek met de Catalaanse minister-president Quim Torra. Er is geen enkele dialoog tussen Barcelona en Madrid, zelfs geen dovemansgesprek. Nog deze week eisten de Catalaanse betogers het ontslag van hun eigen minister van Binnenlandse zaken, Miquel Buch, tevens het hoofd van de Catalaanse politie, de Mossos. Miquel Buch behoort nochtans tot het kamp van de independisten. De onderlinge verdeeldheid groeit. Maar ook de frustratie neem toe. Nog even en we krijgen Baskische (ETA) of Noord-Ierse (IRA) toestanden.

Ik heb uiteraard sympathie voor de Catalaanse onafhankelijkheidsbeweging. Maar ik vraag me toch af welke strategie ze daar in Catalonië aan het volgen zijn. Hopen op internationale erkenning? De realiteit is dat in andere Europese landen er nauwelijks interesse is voor Catalonië. Op Catalaanse facebookpagina’s komen de meeste sympathiebetuigingen uit…Hong Kong. De strijd is immers gelijklopend: een minderheid die het opneemt tegen een overmacht.

Nu nog iemand vinden die aan de Catalanen kan uitleggen waarom in den Belgique een meerderheid zich nog altijd laat ringeloren door een minderheid…