Dat het slecht gaat met de CD&V wisten we al. Maar wist u dat het in Brussel zo mogelijke nog slechter gaat met de politieke christendemocratie? Verloren verkiezingen, nauwelijks nog leden, geen perspectieven op beterschap, maar vooral lui aan het roer die wel ingehuurd lijken om het hele boeltje te doen kapseizen.

Pagina 22 in De Tijd van het voorbije weekend was een harde dobber voor elk rechtgeaarde christendemocraat. Bovenaan fileert Kaaiman in de stijl die hem eigen is de penibele periode die de CD&V doormaakt, en onderaan doet commentator Rik Van Cauwelaert eigenlijk hetzelfde. We citeren: “Helaas is er geen partij meer. Wat overblijft, is een verweerde gevel met daarachter een verlaten bouwput. (…) De laatste electorale opstoot in 2007 was volledig te danken aan het kartel met de N-VA. (…) CD&V is een partij op de dool. (…) De regering-Jambon zou weleens de regering te veel kunnen zijn voor CD&V.” Zijn analyse is scherp, ook al durven we aannemen dat een man met zijn familiale pedigree er niet vrolijk van wordt. Maar misschien is er wel een lichtpuntje, niet zo bijster ver van de Pajotse heimat van de commentator: een plek, Brussel genaamd.

Jos Chabert

Een historisch slechte score deed de partij in het gewest naar de oppositiebanken verdwijnen. Voor het eerst trouwens sinds de oprichting van het derde gewest, ondertussen al drie decennia geleden. Zelfs toen de partij twintig jaar geleden de paarse mokerslag toegediend kreeg, bleef Brussel overeind. Meer nog: gedurende enkele jaren was oudgediende Jos Chabert de enige minister die de partij überhaupt nog leverde. Du jamais vu. Vanwaar nu dat optimisme voor een Brusselse revival? Kersvers minister Benjamin Dalle was de Brusselse voorzitter. Hij vertrok naar de Vlaamse regering, waardoor er zonder meer boeiende interne verkiezingen moesten uitgeschreven worden.

Paul Kagame

Naar verluidt zou de CD&V in Brussel, men zegge en schrijve, 450 leden tellen. En wellicht zitten er daar wel wat bij die niet eens weten of beseffen dat hun naam op die lijst voorkomt. Hoe dan ook, als de statuten verkiezingen voorschrijven, wel dan wordt er gestemd. Voorzitter, Jongerenvoorzitter, Senioren en Vrouw & Maatschappij, alle vier de functies dienden ingevuld te worden. En zo werd de opvolgster van Chabert destijds, Brigitte Grouwels, met 89,83 procent van de stemmen (53 in totaal) aan het hoofd van de Senioren gestemd.

Ook de Jongerenvoorzitter werd met een ruime meerderheid verkozen: 87,18 procent (34 stemmen) haalde een zekere Nizeymana Mugabe. Naar het schijnt geen familie van, maar wel iemand met bijzondere interesses voor wat zich elders in de regio afspeelt. Vorig jaar nog beschuldigde ex-MR politicus Alain Destexhe de man er van het bestaan van de genocide in Rwanda te ontkennen. Maar de partij kwam sussend tussen. Eigenlijk is hij enkel lid van een vzw die zich kritisch opstelt ten aanzien van het regime van Paul Kagame, van revisionisme, laat staan negationisme, zou geen sprake zijn. We geloven Dalle op zijn woord, christenmensen liegen nu eenmaal niet. Nu ja, als men dan toch de problemen van de regio van de Grote Meren wil importeren, kan men misschien eens de vuile Brusselse straten met het kraaknette Kigali vergelijken. Ook dat is het werk van Kagame.

Matthias Storme

Maar de hoofdprijs is natuurlijk het voorzitterschap. Drie kandidaten waren er: een ambtenaar, een kabinetsmedewerker en dan een expert in ‘change management’, en dat is nu echt wel iets wat de CD&V kan gebruiken. Opvallend is alvast het verleden van die cabinettard, die met net geen 38 procent van de stemmen op de tweede plaats strandde: David Vits, iemand met een verleden bij de VU, oud-redacteur bij het weekblad Punt en voormalig politiek secretaris van het OVV in de periode dat Matthias Storme de nodige schwung in dat clubje bracht. Pieter Demeester, de ‘change manager’, won met een absolute meerderheid, 126 stemmen om exact te zijn. Hij heeft een verleden als secretaris van de partij (hij volgde ooit Jo Vandeurzen in die rol op) en is de zoon van Wivina, voormalige excellentie van de partij.

Maximiliaan van Oostenrijk

En of hij de geknipte man voor deze functie is! In een interview in BRUZZ vraagt men hem hoe die allereerste oppositiekuur aangepakt moet worden. “Geen idee,” klinkt het, “we zullen het moeten leren.” Een analyse van wat fout ging? “Het is duidelijk dat veel mensen, ook veel jongeren, geen vertrouwen meer hebben in de politiek en in de politici. Ze hebben de klassieke partijen de rug toegekeerd. In Brussel was er ook het succes van Groen en Ecolo.” Nieuwe mensen aantrekken? “Dat is nodig, maar het is heel moeilijk (…).” Zonder meer bevlogen en motiverend, maar dan komt het.

“Behalve in de politiek engageerde Demeester (…) zich de afgelopen jaren ook in de opvang van vluchtelingen. ‘In februari vorig jaar zouden we twee Ethiopiërs uit het Maximiliaanpark voor korte tijd opvangen. Het werden er uiteindelijk zeven en ze zijn maandenlang bij ons gebleven. Twee van hen zijn na een tijd teruggekeerd naar Ethiopië, de andere vijf zijn na herhaalde pogingen uiteindelijk allemaal in Engeland geraakt.’” Mensensmokkel heet zoiets, dachten we, zij het in deze ongetwijfeld zonder winstbejag. Precies zoals de naastenliefde het voorschrijft.