Nog een voorbeeld van een debat dat de media angstvallig ontwijken: dat van de omvolking in de Europese steden. De cijfers zijn wat ze zijn en tonen een beangstigende trend, maar toch proberen de media te doen alsof er niets aan de hand is.

Meer zelfs: wanneer een enkeling met een op het eerste zicht onverdachte achtergrond op een nogal onverhoedse wijze toch in het nieuws komt met enkele harde cijfers en waarheden over de migratie in Europa, is het meteen alle hens aan dek om hem te kunnen neerzetten als een onverbeterlijke racist.

Meer zelfs, de media doen er nog een schepje bovenop door lezers die toch even meegegaan waren in het discours van Walter De Donder een schaamtegevoel over het eigen racisme aan te praten. “Wat moet een migrant dan wel doen om eindelijk aanvaard te kunnen worden als Vlaming?” werd al snel als vraag gesteld. Versta: het probleem is niet dat in sommige wijken in Antwerpen tot tachtig procent mensen van vreemde origine wonen, wel dat die racistische Vlamingen maar niet willen aanvaarden dat ook zij Vlamingen zijn. Waarna er een paar modelmigranten opgevoerd worden om het er eens goed in te wrijven.

Eenrichtingsverkeer

Wij zouden het echter wel eens willen zien, als er in een stad in Congo op korte tijd in een wijk tot tachtig procent blanken zouden gaan wonen, en een lokaal politicus zou uitroepen dat er een ‘ontvolking’ aan de gang zou zijn. Zouden onze media dan even hard roepen wat die blanken dan wel zouden moeten doen om eindelijk aanvaard te worden als Congolezen?

Wij denken van niet, en de kans dat die politicus het etiket ‘racist’ opgeplakt zou krijgen, is minimaal. Idem dito als morgen een grote groep joden een paar wijken in Gaza zou inpalmen. Maar ach ja, dat zouden dan ‘joodse kolonisten’ zijn, en is kolonialisme dan niet altijd heel erg foei? Toch als het op een ander gebeurt.