De cultuursector is boos omdat er moet bespaard worden. Correctie: de linkse cultuurscène is boos. Terwijl de rechtse cultuurscène al jaren geen subsidies meer krijgt.

De voorgestelde besparingen zijn één zaak, de oneerlijke verdeling van de financiële middelen zijn mijns inziens een nog veel belangrijker actiepunt voor de Vlaamse regering. Ik vernam dat de N-VA-ministers er werk van gaan maken om een doorlichting uit te voeren van de gesubsidieerde cultuursector. Goed zo. Maar mag ik de bevoegde ministers erop wijzen dat heel het systeem van toewijzing en erkenning op een oneerlijke wijze gebeurt?! Organisaties die subsidies willen, moeten eerst een ingewikkeld dossier indienen dat in een volgende fase wordt beoordeeld door een ‘erkenningscommissie, bestaande uit ‘experten’. Wie niet voldoet aan de PoCo-ideeën van de ‘experten’, kan fluiten naar de centen.

“Experimenteel”

Zo verloor in 2012 het beroemde barokensemble ‘La petite bande’ van Sigiswald Kuijken al zijn subsidies. Niet experimenteel genoeg, dus van het ene jaar op het andere van 560.000 euro naar 0 euro. Het muziekgezelschap kon overleven door ‘crowdfunding’. Hetzelfde verhaal in 2016, toen het Antwerpse theatergezelschap “Theater aan de Stroom” de subsidies geschrapt zag. Te volks en te weinig experimenteel. Heel de inboedel moest verkocht worden. Het zijn maar twee voorbeelden die me spontaan te binnen schieten. Er zijn talrijke groepen en gezelschappen die zelfs geen dossier meer indienen, goed wetende dat ze toch door de ‘experten’ zullen worden neergesabeld. Wat heeft het zin om met vrijwilligers een administratief dossier in elkaar te boksen, in de wetenschap dat het zinloos is. Ik denk aan het toneelgezelschap “Echt Antwaarps Theater” dat bleef en blijft draaien zonder subsidies van de Vlaamse overheid.

Het gaat mij dus niet zozeer over de besparingen, maar wel over een eerlijke verdeling van de subsidiegelden. Een heel kleine minderheid van progressieve vzw-tjes bepaalt wat kunst is en wat geen kunst is, wat cultuur is en wat geen cultuur is. Zij bepalen wat u en ik moeten denken over kunst en cultuur. Kunstenaars en instellingen die werken rond ‘diversiteit’ hebben een voetje voor. Een eerlijke verdeling betekent alvast dat het decreet over het cultuurbeleid moet hervormd worden. We zijn benieuwd of de N-VA en minister van Cultuur Jan Jambon het puntje op de i gaat zetten. De aanzet is alvast gegeven.