De Nederlandse minister-president zei het een paar jaar terug nog: “Zwarte Piet is zwart.” Destijds leek hij ontregeld over die vraag, zomaar uit het niets tijdens het wekelijkse gesprek met de minister-president. Of hij hetzelfde antwoord vandaag nog zou durven geven, is onduidelijk.

De man is zwart, zegt zijn naam. Eigenlijk kan kinderen zijn kleur niet schelen. Als Piet maar kadootjes brengt. Door de schoorsteen leek me als kind logisch, maar ja, blijkbaar kon hij ook door de verwarming. De hashtag #hoedan bestond nog niet. En terecht. In een kinderbrein kan alles. Vandaag de dag kan Piet alle kleuren aannemen die je maar wilt, behalve zwart. Tegelijkertijd kun je er vandaag de dag nog eerder openlijk voor uitkomen IS te steunen dan #TeamZwartePiet te zijn. Want anno 2019 is Zwarte Piet racisme.

Fascinerend wat een groep mensen die krap een decennium de Nederlandse nationaliteit heeft, voor elkaar weet te krijgen. “Kick Out Zwarte Piet” (KOZP) heten ze, de groep die het nodig vindt om iets wat via een normale weg met minimale weerstand vanzelf zou plaatsvinden, middels een bijna-burgeroorlog voor elkaar te krijgen. Het schuim staat beide kampen op de lippen. In hun woede worden de niet-racisten bijna racist. In hun fanatisme zien de blanke KOZP-activisten geen heil om hun racismemantra af te werpen. De Nederlander gaat nergens voor de straat op, ondergaat alles gelaten, of het nou de open grenzen zijn of de verhoogde belastingdruk, zakkenvullende politici of de zoveelste beroving door ‘jongeren’. Maar was Zwarte Piet wit en het land is in oorlog.

Tradities zijn in beweging

De wil om Zwarte Piet door elkaars bril te bekijken, is afwezig. Het is klaar met de tolerantie. Het is klaar met inleveren. De grimmige hardvochtigheid waarmee KOZP te lijf wordt gegaan, is on-Nederlands. Tolerantie is een droom, onverschilligheid de werkelijkheid. Maar de bemoeienis stopt bij de voordeur. Dit ‘gedoe’ is iets waar de Nederlandse burger zelf iets aan kan doen, in tegenstelling tot de open grenzen, het geweld op straat, het pamperen van migranten en al het andere dat de politiek beslist. Zwarte Piet is de eigen werkelijkheid, het eigen verhaal, de eigen maakbaarheid. Door het geweld waarmee KOZP Sints knecht door de voordeur ramt, word je vanzelf racist. Ramden ze hem maar door de schoorsteen, dan was één blik in de spiegel voldoende om Piets naam te verklaren.

Racisten dus, volgens KOZP. Iedereen die Zwarte Piet zwart wil houden, want traditie. Traditie mijn voeten. Ooit mochten vrouwen niet stemmen: was traditie. Ooit mochten vrouwen niet naar school: was traditie. Ooit mochten vrouwen niet werken: was traditie. Er zijn vrouwen die een boerka dragen: want traditie.

Tradities zijn in beweging, er zit een activistisch verloop in. Maar dan wel vanuit de eigen doelgroep. En niet omdat een paar mensen die naar Nederland zijn geëmigreerd dan wel gevlucht, die ruimhartig gebruik maken van alle faciliteiten in dit land zonder er al te veel voor terug te geven, bepalen dat het klaar is met onze traditie. En wel direct, want racistisch, ondanks traditie. Ga ons nou niet vertellen wat de betekenis van onze tradities zijn. En ja, het zal voor de één een racistische traditie zijn, maar voor de ander niet. Dus ja, de een zal open staan voor de argumentatie dat het racistisch is. Maar alleen als de boodschapper zich gedraagt. Zonder meteen vol de aanval te zoeken. Doe normaal – er zijn zat mensen die de gekleurde Pieten en de roetveeg-Piet allang omarmd hebben. Tradities veranderen niet middels een revolutie, maar geleidelijk.

“Mensen zijn het beu”

“Ja, maar het is een kinderfeest!” Hou toch op met je gejammer. Het is het simpelste argument ooit. Goedkoop. Kansloos ook. De mensen die “Het is een kinderfeest!” roepen, zijn simpel. Hebben geen zin in argumenten, geen zin in gedoe en vooral geen zin in verandering. Het wil niet zeggen dat ze racistisch zijn. Ze zijn het alleen beu, iedereen beu die voor ze bepaalt wat ze moeten eten, drinken, stemmen, denken, vinden en nu ook nog zijn. Racist! De hakken gaan in het zand en geef ze eens ongelijk. “C’est le tone qui fait la musique” en Kick Out Zwarte Piet raakt geen gevoelige snaar, nee. Ze raakt allen verkeerde snaren.

En dat terwijl het allemaal zo makkelijk is: Zwarte Piet ís niet zwart. Zwarte Piet wórdt zwart. Of hij nou oranje, groen, geel of blauw is: elke man én vrouw die door de schoorsteen besluit naar binnen te komen, wordt zwart. Wat dat betreft had de minister-president het bijna goed.