Je denkt dan, jarenlang ben je ‘milieujournalist’ geweest bij de Zweedse openbare omroep, toch een stevig links bastion, dus dan kan je het je misschien toch veroorloven om voor een keertje de dingen te zeggen zoals ze zijn. “De boodschap van Greta Thunberg wordt steeds meer links-populistisch”, zo schreef de journaliste Erika Bjerström eind verleden maand in een analyse.

Niet dat er veel mensen aanstoot namen aan die uitspraak, maar ze werd later hernomen in een overzicht met de woorden van het jaar 2019, onder het lemma “klimaatdictatuur”. Toen was het hek plots van de dam.

Op de sociale media kreeg Erika Bjerström immers de volle laag. Zo werd ze verweten een nazi en een ‘klimaatontkenner’ te zijn, en in de zak van de olielobby te zitten. Een andere beschuldiging aan haar adres was dat ze zich schuldig zou maken aan het onnoemelijke misdrijf ‘neoliberale ideeën te verspreiden’. We kunnen ons voorstellen dat dat hard aankomt bij een journalist bij een openbare omroep.

Persoonlijke aanvallen

De commentaar van Erika Bjerström was zelfs voer voor een debat onder de partijvoorzitters in het Zweedse parlement. Jonas Sjöstedt, voorzitter van de Linkse partij, een partij die het nog steeds moeilijk heeft om onvoorwaardelijk afstand te nemen van het communisme, vond het een schandaal dat iemand Greta Thunberg links-populisme verweten had, daar zij toch alleen maar zou oproepen om naar de wetenschap te luisteren.

Ondertussen heeft Erika Bjerström haar Twitter-account afgesloten omdat ze genoeg had van de aanvallen op haar persoon. In een antwoord in de Zweedse krant Aftonbladet liet ze optekenen dat Greta Thunberg de schuld voor de zogenaamde klimaatcrisis toch in de eerste plaats bij koloniale, patriarchale en racistische structuren van de Westerse maatschappij legt, wat wel degelijk een duidelijk links-populistische politieke benadering is.

Voor de volledigheid: Jonas Sjöstedt nam uiteraard afstand van de persoonlijke aanvallen op Erika Bjerström. Maar hij had toch wat sterker uit de hoek mogen komen wanneer een journaliste monddood gemaakt wordt omdat ze enige kritiek uit op een mediafiguur die duidelijk politiek bedrijft. En zakelijke kritiek uitoefenen, is dat dan niet bij uitstek een wetenschappelijke aanpak?