“Ik wist dat de rechters ons niet in de steek zouden laten.”

In het kamp Al-Hol in Koerdistan wordt het nieuws van de 50.000 euro dwangsom per dag positief onthaald. De SM’s – zoals de Shariamama’s zichzelf al eens gekscherend noemen – herontdekken er zowaar hun geloof in de rechtstaat opnieuw door.

“Pas op”, zegt een IS-bruidje, “het Belgisch rechtssysteem is nog altijd geen sharia. Die is natuurlijk veel beter. Maar dit is ook niet slecht. Als het goed is, zeggen we het ook. Trouwens, meneer Pallieter, ze moeten ons nu ook niet snel komen halen hoor. We hebben tijd, maar we gaan wel verder procederen voor een Deliveroo hier in het kamp. Wat dacht u van 3.000 euro per dag dat we geen pizza kunnen bestellen?”

De muntthee vloeit rijkelijk in Al-Hol. Achter hun zwarte gewaad met brievenbusopening heerst een uitgelaten sfeer bij de Shariamama’s. “Als mijn zesde man niet al mijn tanden had uitgeklopt omdat ik mijn bommengordel gewassen had, ik zou breed glimlachen,” zegt achtvoudig weduwe Fatima (valse naam). “Ik had het wel verdiend hoor. Iedereen zou hem uitgelachen hebben als hij bij een aanval niet zou ontploffen, maar wel een wolkje lavendelgeur verspreiden. Wist ik veel dat je die dingen niet mag wassen.” En meteen beginnen de meisjes spontaan hun weduwenverhalen uit te wisselen in een jolige sfeer. Een mens zou bijna vergeten dat hij hier voor zijn werk is.

“Nee, verrassend is deze evolutie niet”, zegt Samira, die zich als woordvoerster van de groep profileert en ons verder te woord staat. “Ik wist dat de rechters ons niet in de steek zouden laten. Ik volg de Belgische justitie al een tijdje en de beslissing om ons 50.000 euro per dag te geven, ligt eigenlijk perfect in het verlengde van eerdere uitspraken van de Belgische justitie. Je had al de vader van een verkrachte dochter die naar de cel moest omdat hij geprotesteerd had, de vrijspraak van drugdealers omdat een agent zijn pet scheef stond en natuurlijk de cipiers die langer in de gevangenis zitten dan levenslang gedetineerden.”

Begrijpt u dat dit voor zeer veel mensen in België zeer moeilijk ligt? Het feit dat terroristen, die hen wilden uitroeien, nu belastinggeld toegestopt krijgen.

Ik protesteer hier tegen het gebruik van het woord ‘wilden’. We willen dat namelijk nog steeds. We zouden oprecht terugkeren naar Vlaanderen, alleen kunnen we in deze fase geen beloftes doen dat we alle christenhonden niet gaan afmaken. Maar we werken er aan. We doen ons best.

Ten gronde begrijp ik wel zeer goed dat mensen daarover teleurgesteld zijn en zelfs heel erg boos zijn. Maar laat me duidelijk zijn: wij maken de spelregels niet, we volgen ze alleen maar. Als deze hele affaire iets bewijst, is het toch wel ons gelijk zeker?

Hoe bedoelt u?

Hoe is het in godsnaam mogelijk dat je als maatschappij zo je eigen ondergang sponsort door mensen als ons geld toe te stoppen? Ik bedoel maar, voor hetzelfde geld kopen we elke dag voor 50.000 euro kneedbommen. Enig idee hoeveel we daarmee kunnen opblazen? Wat bezielt jullie eigenlijk? Wie kan er in zo’n systeem leven? Jullie zijn erg zieke mensen, als u het mij vraagt.

Nu bent u me even kwijt. Bent u nu blij met de uitspraak of…

Zeer blij, maar hoe kan u daar in België de rechtstaat nog verdedigen na deze gigantische idiotie? Nu moet u wel even eerlijk zijn. Ja, ik wil graag alle ongelovigen opstoken in één groot vreugdevuur voor Allah, maar ik ben wel tegen de rechtstaat. Ik heb nooit iets anders beweerd trouwens. Ik ben voor de sharia: homo’s van torens, handen af, slavernij en af en toe een groepsverkrachting… U bent degene die beweert dat de rechtstaat superieur is. Dan moet je consequent zijn en netjes betalen. Of anders doe ik u nog een proces aan en moet u nog meer betalen. Nogmaals: uw regels, niet de onze.

Bent u van plan om die 50.000 euro te besteden aan nieuwe terroristische aanslagen?

Dat zou u aan mijn tiende echtgenoot moeten vragen. Ik ben namelijk maar een meisje en weet daar allemaal niks van.

En die man is…

Volslagen onbekend. Ik zit er zelf ook een beetje op te wachten. Zodra ik thuis ben, stuur ik een mailtje naar de kalief met de vraag om er alvast drie op te sturen. Schitterende kerels, die IS-strijders. Altijd plezier mee gehad, maar lang gaan ze niet mee.