Minister worden was de volgende stap voor de ambitieuze Els Ampe (Open Vld), maar daar stak het duo Gatz-Vanhengel een stokje voor. Vandaag is ze kandidaat-voorzitter van haar partij. Dat ze kansloos lijkt, verhindert haar niet zich op die manier toch in de kijker te werken. En waarom ook niet? Partijpolitiek is steeds meer een show-zonder- inhoud geworden. Haar habitat.

Wat hebben Bert Anciaux (net overigens als vader Vic), Louis Van Geyt en Annemie Neyts gemeen? Allen zijn ze Brusselaar én voormalig partijvoorzitter, wat niet evident is in Vlaanderen. Anders dan aan Franstalige kant, waar het demografisch gewicht van de Brusselaars binnen de Franse Gemeenschap aanzienlijk doorweegt, is dat aan Vlaamse kant net anders. Er zijn er gewoonweg steeds minder, zij het dat de Belgische constructie deze bescheiden groep een batterij aan politieke mandaten heeft bezorgd. Het is iets waar Els Ampe (Open Vld) niet rouwig om zal zijn.

Sinds vorig jaar zetelt ze in het Vlaams Parlement, maar in 2004 werd ze als prille 25-jarige het jongste Brussels parlementslid. En nu doet ze een gooi naar het partijvoorzitterschap, zij het dat ze zelf niet echt lijkt te geloven in haar kansen om het voorbeeld van Annemie Neyts te volgen. “Mijn verhaal gaat over groei: economisch, voor het individu en groei als partij,” klonk het bij haar kandidaatstelling. Mooi toch? Het is het soort van discours dat wat verloren is gegaan bij de liberalen. Anderzijds: wetende van wie het komt, tja…

Roepen tegen Peumans

Het is een wat gekke vaststelling dat steeds meer Vlaams-Brusselse politici inwijkelingen zijn. Waar de drie excellenties Chabert, Vanhengel en Delathouwer destijds nog een toneelstukje in het Brussels opvoerden, zou dit vandaag bijzonder moeilijk worden.

Wellicht zou enkel Sven Gatz ertoe in staat zijn. Niet Smet of Van den Brande. Nu goed, de wieg van Ampe mag dan al in Oostende staan, theater opvoeren kan ze als geen ander. Het begon al tijdens haar maidenspeech in 2004. Terwijl de VGC haar installatievergadering (normaliter zonder debatten) kende, beklom ze het spreekgestoelte om een tirade tegen het Vlaams Belang af te steken. “U hebt nog niets gerealiseerd”, brieste ze. Hoe meer ze zich opjoeg, des te potsierlijk werd de opvoering. Nu ja, Ampe was zes jaar schepen en net die vraag kan haar misschien voorgelegd worden.

Anders dan haar socialistische collega Ans Persoons nam ze ondanks het Samusocial- schandaal geen ontslag. Om buiten schot te blijven is ze dan zelf maar beginnen lekken over andere stadsvzw’s. Dat ze geen kans laat liggen om niet te zwijgen, mocht Jan Peumans een kleine tien jaar geleden ondervinden. Tijdens zijn traditionele elf juli-toespraak onderbrak ze hem door te roepen: “Hou op! U besmeurt de reputatie van de Vlamingen met uw nationalisme.” Wie besmeurt wat natuurlijk? Op die zitting bevinden zich heel wat prominenten uit binnen- en buitenland. Erg klassevol dus om op die manier te beginnen brullen.

Minister…

Verstandig kan je Ampe ondanks haar diploma burgerlijk ingenieur bezwaarlijk noemen. Vriend en vijand zullen het beamen. Maar dat compenseert ze dan weer met ambitie. Vandaag profileert ze zich als de anti-establishment kandidate, maar toen de Brusselse regering gevormd werd, was ze net degene die het partijestablishment naar voor schoof. Dat was echter zonder Vanhengel gerekend. Gwendolyn – de uil van Aarschot – Rutten mocht roepen zoveel ze wilde, het zou Gatz worden, zo besliste ontslagnemende Guy, niet Ampe. En hij deed er achteraf nog een schepje bovenop. “Heb je ooit ergens je stempel op kunnen drukken?” moet hij haar gezegd hebben. Een retorische vraag, voor alle duidelijkheid. En hoe pertinent ook, met dit voorval naar buiten komen was niet zo kies van hem.

…noch voorzitter

Of Egbert Lachaert zich kandidaat stelt, is nog niet helemaal zeker, maar Ampe en Tommelein hebben gemeen beide uit Oostende afkomstig te zijn. Ook hun respectievelijke politieke loopbanen begonnen in andere partijen dan bij de liberalen. Tommelein, dat is geweten, bij de VU en Ampe, het is minder geweten, bij de jongsocialisten. Dat net beiden kandidaat werden, leidde tot grapjes op sociale media. “De ene kwam na Vande Lanotte, de andere kwam op Vande Lanotte…”, tweette een voormalig collega-parlementslid van Ampe. Een insinuatie dat er ooit een meer dan een Platonische relatie tussen beide zou geweest zijn. Het zij zo.

Zal Ampe ooit in de plooien van de politie geschiedenis verdwijnen? Velen hopen het. En hopelijk wordt dit nummertje er eentje dat het hele proces bespoedigt. Hoewel. Waarom denken we plots aan de uitspraak van wijlen Jean Gol over de inmiddels ook al een tijdje overleden Daniel Ducarme? “Hij weegt dermate licht, dat hij hoog zal eindigen.”