In zijn toneelstuk “Schipper naast God” vertelt de Nederlandse auteur Jan de Hartog de lotgevallen van een Nederlandse kapitein die in een Duitse haven honderden Joodse vluchtelingen oppikt die wanhopig probeerden uit het Derde Rijk te ontsnappen. Het verhaal is gebaseerd op de waargebeurde tragedie van de Saint Louis, die stampvol Joodse vluchtelingen zat, maar die onverrichterzake naar nazi-Duitsland moest terugkeren omdat niemand hen wilde opvangen.

Nee, ik ga geen parallellen trekken met de schepen die nu door moslims en Afrikanen worden gebruikt om Europa om te volken. Die mensen aan boord van de Saint Louis waren echte vluchtelingen die echt in levensgevaar waren. Zij vluchtten weg voor een totalitair, moorddadig regime. Zij brachten het niet mee om het nog verder te verkondigen en te verspreiden. Ik wil wél een parallel trekken met een motorisch moment in het verhaal, een scène die mij zelfs veertig jaar na de lezing ervan nog altijd bijgebleven is: het ogenblik waarop die kapitein in een Duitse haven ziet hoe Duitse kleuters in een menigte volwassenen met van haat verwrongen gezichtjes meeschreeuwden “Jude verrecke!”.

Kinderen die aftelrijmpjes of kerstliedjes zouden moeten zingen. Kinderen die nog onschuldig zouden moeten zijn, maar die door een totalitair regime werden geïndoctrineerd en vervuld met ziekelijke haat. Het verschrikkelijkste aspect van totalitaire regimes is waarschijnlijk dat zij sadisten, psychopaten, machtswellustelingen en moordenaars de vrije teugels geven in hun concentratiekampen en folterkamers. Maar bijna even erg, of misschien nog erger, is het feit dat zij dikwijls ook goede mensen, en zelfs kinderen, in het verderf storten en meeslepen in het kwaad. Ook mensen die anders nooit misdadigers geworden zouden zijn.

Duitsland had onlangs weer zo’n “Jude verrecke!”-moment, dit keer niet tegen Joden, maar tegen Duitse bejaarden. Beide elementen van het “Jude verrecke!” kwamen daarin samen: de indoctrinatie van kinderen en de collectieve haat. De daders waren dit keer geen nazi’s met zwarte uniformen, maar groen-linkse journalisten. En de slachtoffers waren Duitse grootmoedertjes. Het incident speelde zich af tijdens een uitzending van de openbare omroep WDR, waarop een kinderkoortje zingt over een oma die iedere dag een kotelet eet en dus “meine Oma ist ‘ne alte Umweltsau”. Vrij vertaald: “Mijn oma is een oud milieuzwijn.”

(Lees verder onder de video)

Wat wordt de volgende stap? Een oproep om ouders en grootouders te verklikken aan de milieupolitie? Het strekt de Duitsers tot eer dat zij tenminste nog verontwaardigd reageerden. Het protest was zo algemeen dat WDR en de verantwoordelijke medewerker voor die opname zich gedwongen zagen hun excuses aan te bieden. We zullen nooit weten of dat de storm had kunnen doen bedaren, want Danny Hollek, een andere medewerker van WDR, goot onmiddellijk olie op het vuur met volgende tweet: “Jullie oma was geen Umweltsau. Dat klopt. Ze was een nazisau.”

WDR distantieerde zich ook van dat bericht. De zender probeerde zich ervan af te maken met het slappe excuus dat Danny Hollek en de journalist die verantwoordelijk was voor het “Umweltsau”-lied niet tot het vaste kader behoorden, maar slechts losse medewerkers waren. Is dat echt een verzachtende omstandigheid? Ze moeten hun ‘losse’ medewerkers duidelijk beter selecteren en beter in het oog houden. Geen van beide medewerkers wordt ontslagen. En toen zij doodsbedreigingen kregen, nam plots heel de Duitse mediameute hen in bescherming.

Misschien, heel misschien, was het “Umweltsau”-lied een mislukte poging tot satire. Maar de tweet van Hollek zeker niet. De hoofdredacteur van de ARD-uitzending Monitor vond het zelfs nodig die twee in bescherming te nemen toen zij doodsbedreigingen kregen: “Losse medewerkers zijn de zwakste schakels in een openbare omroep. Als zij openlijk bedreigd worden, moeten wij achter hen blijven staan. Los van de vraag of wij akkoord gaan met wat zij zeggen. Dat is vrijheid van meningsuiting. Dat is standvastigheid – tegen de vijanden van de democratie.”

Zelfhaat

Kijk, kijk. Hebben de Duitse media ooit zoiets gezegd ter verdediging van AfD? Van islamcritici? Als zij zo’n voorvechters zijn van de vrije meningsuiting, waarom censureren zij dan in hun uitzendingen en artikels zo dikwijls de identiteit van criminele asielzoekers, illegalen of ‘vluchtelingen’? En waarom geven ze AfD dan nooit een eerlijk forum? Desnoods onder het motto van Voltaire: “Ik ben het niet eens met wat u zegt, maar ik zal tot de dood strijden voor uw recht om het te zeggen.”

Bijna alle linkse en groene partijen in het Westen lijden aan een pathologische haat tegen hun eigen volk. Zij zijn de enige mensen op aarde die racistisch en bevooroordeeld zijn tegenover het ras en bevolkingsgroep waar ze zelf toe behoren. En allemaal gebruiken zij een verwrongen versie van de geschiedenis om die haat een rationeel tintje te geven: in de VS de slavernij, in Groot-Brittannië, Frankrijk en België het kolonialisme en in Duitsland het nationaal-socialisme. Het is niet alleen een Duits verschijnsel, maar in Duitsland heeft het wel de meest groteske vormen aangenomen.