De zaak van de 5 miljoen mondmaskers die nooit geleverd werden, gaat niet alleen om nonchalance, nalatigheid of verregaande onbekwaamheid en zelfs niet alleen om Turkse fraude waarvan Maggie De Block het onschuldige en onwetende slachtoffer werd, maar om regelrechte vriendjespolitiek. Het contract voor de levering van de 5 miljoen mondmaskers werd door Maggie De Block toegekend aan een éénmansbedrijf dat geen enkele ervaring had met de productie van medisch materiaal.

De webstek Business AM kon het vergunningsverslag inkijken. Dat er niet zoals gebruikelijk werd onderhandeld, dat kunnen we begrijpen. Er was immers haast bij. Maar het bedrijf dat de bestelling kreeg, MOSSA VOF, is een “vennootschap onder bedrijf” van een zekere Mahmut Öz uit Temse. Dat zo’n klein bedrijfje met zo’n VOF-statuut zo’n grote opdracht krijgt, is op zich al verdacht. Dat is in de medische sector nog nooit gebeurd. Het wordt nog vreemder als men de oprichtingsacte van MOSSA VOF leest. Het is een potpourri van allerlei diensten en vage activiteiten, maar er is nergens sprake van enige medische expertise, of zelfs maar van enige ervaring in het produceren van gelijk welk écht product.

Geen ervaring, wel Vld’er

Business AM gaf enkele voorbeelden van dat amalgaan aan activiteiten: “Adviesbureau op het gebied van public relations en communicatie – Algemene audit-activiteiten – Toezien op bouwwerkzaamheden – Markt- en opinieonderzoekbureaus -Verlenen van advies op het gebied van beveiliging aan het bedrijfsleven en de overheid – Verhuur en lease van machines, apparatuur en handgereedschap voor doe-het-zelvers – arbeidsbemiddeling – Computerconsultancy-activiteiten – Handel in eigen onroerend goed.”

Het is allemaal al even vaag als de frauduleuze consultancy- en adviesopdrachten waarmee Fientje Moerman destijds overheidsopdrachten doorschoof naar haar politieke vriendjes. Dat zo’n doe-het-zelver, zo’n meid voor alle werk, een levensbelangrijke overheidsopdracht krijgt, lijkt volledig onbegrijpelijk. Maar er is natuurlijk een heel eenvoudige verklaring voor die keuze: Mahmut Öz stond in 2014 op de Kamerlijst van Open Vld in Oost-Vlaanderen. Het was dus hoogstwaarschijnlijk een politieke vriendendienst. Gewoonlijk gaat er op die manier alleen maar belastinggeld verloren. Nu kan dit mogelijke “vriendendienstje” mensenlevens kosten.

Dat Mahmut Öz niet de intentie had om de boel te belazeren toen hij aanvaardde om in allerijl 5 miljoen mondmaskers te regelen, maakt de zaak niet minder erg. In Het Nieuwsblad stelt de man dat hij “echt geloofde dat hij het kon, maar gefaald heeft” en biedt hij zijn excuses aan.