De ergernis in de Wetstraat over het haantjesgedrag van MR-voorzitter Georges-Louis Bouchez is groot. De man bokst boven zijn electorale gewicht en is een politieke windhaan. Maar onaantastbaar is hij niet. Binnen zijn partij wordt hij er steeds meer aan herinnerd dat hij voorzitter werd van de Franstalige liberalen omdat er bijna niemand anders geïnteresseerd was in de functie.

“Ik heb een centrumrechtse ideologie en ik ben akkoord met de Vlamingen. Wanneer ik uw infrastructuur en propere straten zie, dan doet mij dat plezier. Ik wil geliefd zijn in Vlaanderen,” vertelt MR-voorzitter Georges-Louis Bouchez aan Het Laatste Nieuws. De zoveelste bocht van de Franstalige liberaal. Anderhalve maand geleden torpedeerde hij vakkundig een federale regering waarin de grootste Vlaamse partij, de N-VA, aanwezig zou zijn. Nota bene na een ééntweetje met zijn eeuwige vijand Paul Magnette. Voor de PS-voorzitter betekende Wilmès II een oplossing omdat de Vlaams-nationalisten er niet in zaten. Voor Bouchez was het een geschenk omdat zijn partij alle Franstalige ministerposten behield en zo boven zijn electorale gewicht bokste.

Windhaan

Maar zeven weken zijn een eeuwigheid in de politiek en de volmachtenregering Wilmès II heeft haar tijd gehad. Tijd voor iets anders, is te horen in de Wetstraat. Wat leidde tot een nieuwe bocht van Bouchez. Eerst wou hij niet onderhandelen over een nieuwe regering, maar plots is het toch weer een optie. Dat de man een windhaan eerste klas is wist men al, maar de meeste waarnemers worden er horendol van. Zijn narcistische ingesteldheid helpt evenmin. Het dieptepunt was Bouchez’ niet-essentiële verplaatsing naar de amateurvoetbalploeg Francs Borains om er met veel poeha te worden aangesteld als voorzitter.

De aanstellerij van de MR-voorzitter is een bron van ergernis, maar veel politici hebben er zich bij neergelegd dat ze nog jaren met hem moeten samenwerken. Alleen zullen ze zich in de toekomst minder door hem laten intimideren. Ere wie ere toekomt, sp.a-voorzitter Conner Roussseau was nooit onder de indruk van Bouchez. Hij sprak hem tijdens onderhandelingen aan – al dan niet bewust – met “Charles-Louis” en moest meewarig lachen toen Bouchez uitpakte met zijn dure uurwerken (“dat helpt om een vrouw te versieren”).

Toevallig

Andere politici kijken meer en meer voorbij het patserig gedrag van de Bergenaar. Zowel buiten als binnen de MR. De reden daarvoor is dat nu duidelijk is geworden dat Bouchez een toevallige partijvoorzitter is. Dat versterkt zijn legitimiteit zeker niet. Akkoord, Bouchez is democratisch verkozen als voorzitter. Maar wie het relaas van de interne keuken in de partij sinds de tweede helft van 2019 hoort en leest, merkt dat hij eigenlijk kandidaat-voorzitter is geworden omdat er geen of amper andere kandidaten waren. Enkel Denis Ducarme was een tegenstander. De naam Willy Borsus viel, maar de Ardennees wou liever Waals minister blijven. Bovendien vond in de herfst van vorig jaar een vergadering plaats waarop de oude kopstukken Charles Michel, Didier Reynders en Olivier Chastel Bouchez naar voor schoven als gedoodverfde voorzitter. In de andere partijen ziet men Bouchez dan ook als voorzitter “par défaut.”

Tegengewicht

Nu is de periode-Reynders-Michel wel voorbij en heeft de Henegouwer zijn gezag gevestigd als voorzitter. Alleen is er intern een tegengewicht ontstaan in de persoon van eerste minister Sophie Wilmès. In Vlaanderen is dat moeilijk te begrijpen, maar bezuiden de taalgrens heeft de politica aan gezag gewonnen. Tijdens vergaderingen van het partijbestuur roept ze Bouchez zelfs af en toe tot de orde. Niet dat we naar een nieuwe tweestrijd gaan binnen de partij zoals in de tijd van de Reynders-clan versus de Michel-clan. Maar Bouchez is intern niet meer onaantastbaar.

Naar verluidt probeert hij zijn positie te versterken door erop te wijzen dat ook Wilmès bijna toevallig opklom tot premier, en niet alleen omwille van de Europese carrière van voorganger Charles Michel. In 2014 scheelde het weinig of ze was niet eens tot Kamerlid verkozen. Als eerste opvolger op de Brusselse Kamerlijst (geleid door Didier Reynders, die minister werd en dus vervangen door de eerste opvolger) kwam aanvankelijk Valentine Delwart, secretaris-generaal van de partij in het vizier. Maar ze weigerde de plaats. Op die manier kon de nationale carrière van Wilmès starten.