Natuurlijk zijn er overal racisten, bij mensen van alle rassen, ook in de VS. Maar is er structureel racisme? Is het een wijd en zijd verspreid verschijnsel dat alle geledingen van de blanke maatschappij doordringt? Is het systeem racistisch? Nee, zeker niet. Daarvoor zijn er vier heel krachtige bewijzen.

Stemmen met de voeten

Als mensen vermoord, vervolgd of onderdrukt worden, dan stemmen ze met hun voeten. Ze vluchten of ze emigreren. Als het kan tenminste. Het IJzeren Gordijn werd gebouwd om dat soort “verkiezingen met de voeten” onmogelijk te maken. Binnen de VS werden zwarten tot ongeveer midden de jaren zestig in vele zuidelijke staten ernstig gediscrimineerd. Dat leidde toen, heel begrijpelijk, tot een uittocht van honderdduizenden zwarte Amerikanen naar het Noorden, waar ze meer rechten hadden, beter behandeld werden en meer kansen kregen in het onderwijs en op de arbeidsmarkt.

Als Amerika nu nog steeds structureel racistisch is, waarom gaat het “stemmen met de voeten” dan altijd in de andere richting? De muur aan de grens met Mexico dient niet om de latino’s tegen te houden die naar Latijns-Amerika willen vluchten. Het is natuurlijk omgekeerd. Miljoenen Zuid-Amerikanen, bijna allemaal kleurlingen, grijpen iedere kans aan om naar die “racistische” en “onderdrukkende” VS te kunnen emigreren, legaal of illegaal. Hetzelfde geldt voor de landen van zwart Afrika. Zou er één Afro-Amerikaan bij zijn volle verstand de “onderdrukking”, het “politiegeweld” en het “racisme” in de VS willen ontvluchten door naar een Afrikaans land te emigreren, dat door zwarte politici wordt bestuurd?

Als men doorheen de woorden en de slogans kijkt, doorheen de leugens en de mythen van de politiek correcte propaganda, en in plaats daarvan naar de daden van de mensen kijkt – blanken, kleurlingen én zwarten -, dan ziet men dat zij bij miljoenen staan te dringen om naar de VS te kunnen emigreren. Maar niemand vlucht uit de VS naar Latijns-Amerika of Afrika. Zoals er ook niemand vluchtte naar Cuba, Noord-Vietnam, communistisch China of het Oostblok. Luister niet naar de politieke blabla. Kijk naar de voeten.

Obama

Er zijn in de VS ongeveer 11 procent zwarten. Dat is dus een kleine minderheid. Maar toch werd Obama in 2008 tot president verkozen, en in 2012 nog eens. Dat is natuurlijk alleen maar mogelijk als een groot deel van de blanken ook voor hem gestemd heeft. Of dat een stommiteit was, is het punt nu niet. Het punt is wel dat een land dat vol racistische blanken zit, met een systeem dat “structureel racistisch” is, nooit een zwarte president zou verkiezen. Kan men zich voorstellen dat een Ier uit Ulster premier van Groot-Brittannië zou kunnen worden? Of een Bask premier van Spanje?

In een normaal functionerende democratie is het hoogst uitzonderlijk dat een lid van een minderheidsgroep die maar één tiende van de bevolking uitmaakt president of premier kan worden. In dictaturen gaat dat natuurlijk gemakkelijker: een minderheidsgroep die het leger achter zich heeft, kan daar naar hartenlust de meerderheid tiranniseren.

Politieke macht

De domheid – of is het gewoon boosaardige leugenachtigheid? – van onze media is soms hemeltergend. Enkele kranten maakten groot misbaar omdat er in de VS slechts een handvol zwarte senatoren en gouverneurs zijn, en zij proberen dat voor te stellen als een bewijs van de politieke discriminatie. Maar er is geen enkele staat in de VS waar zwarten in de meerderheid zijn. Het feit dat er ondanks dat toch enkele zwarte gouverneurs zijn, bewijst juist het tegendeel. Als men gouverneurs gewoon liet verkiezen of benoemde op basis van representativiteit, dan zouden er statistisch gezien nog veel minder zwarte gouverneurs zijn. Hetzelfde geldt voor de senatoren. Daarvan worden er twee per deelstaat verkozen. De kans dat daarbij een zwarte winnaar is, is natuurlijk iets groter dan bij gouverneurs. Maar ze blijft minimaal.

We kennen in Europa maar al te goed de mechanismen die de oude politieke krokodillen gebruiken om te beletten dat ongewenste nieuwe politici en partijen de gevestigde machtposities aantasten en hun democratische rechten kunnen laten gelden. Obama werd niet vermoord bij het begin van zijn carrière. Pim Fortuyn wel, en de dader loopt nu vrij rond met politiebescherming als beloning voor bewezen diensten. De smerige trucs die men heeft gebruikt om het VB, het Front National, de Lega, AfD en Geert Wilders te beletten op een normale manier aan het democratische proces mee te werken, zijn legio. En dan hebben we het nog niet over de brute onderdrukking van de Catalaanse onafhankelijkheidsbeweging.

De zwarte minderheid in de VS kon sinds het einde van de jaren 1960 wél ongehinderd gebruik maken van haar politieke rechten en een machtsfactor van betekenis worden. Veel steden hebben zwarte burgemeesters. Zwarte politici zitten niet achter een cordon sanitaire. Zij krijgen een normaal forum in de media. Zij kunnen op dezelfde manier als alle anderen deelnemen aan verkiezingen op alle niveaus en aan het politieke besluitvormingsproces. En de zwarte minderheid kon zelfs een president leveren.

Quota

Het enige echt racistische, politiek-maatschappelijke systeem in de VS is het quotasysteem en dat is racistisch ten nadele van blanken en Aziaten, en ten voordele van zwarten en latino’s. Het quotabeleid van de universiteiten leidt ertoe dat zwarten met minder studiepunten – in onze terminologie – voorrang krijgen op blanken, ook als die betere kwalificaties hebben. Door de quota worden bij alle benoemingen in alle overheidsfuncties niet de beste kandidaten geselecteerd. Doordat men zich aan quota moet houden, grijpen blanken die beter hebben gepresteerd op toegangs- en selectieproeven dikwijls naast een job, omdat die toegewezen moet worden aan zwarten om hun quotum vol te maken. Dat is pas institutioneel racisme. Dat is pas echte discriminatie. En het is overal: bij benoemingen bij de politiediensten, de brandweerkorpsen, de strijdkrachten, in het onderwijs, in de administratie…

Vanuit een andere invalshoek is het natuurlijk wel onthullend. Als zwarten overal minstens evenredig vertegenwoordigd zijn, in het bijzonder bij het onderwijzend personeel, bij de politie en bij de rechters en openbare aanklagers… hoe kunnen cruciale systemen als politie, justitie en onderwijs dan “institutioneel racistisch” zijn? Of heulen bijvoorbeeld al die zwarte politiemensen dan mee met hun racistische blanke collega’s? In het Amerikaanse rechtssysteem zijn de quota voor zwarten overigens nog maar het kleinste probleem. Het is veel erger dat in vele “progressieve” staten de linksen door een decennialange mars door de instellingen een flink deel van het justitieapparaat in handen hebben. Net zoals in Europa.

Gekregen, niet veroverd

Haïti werd in 1804 onafhankelijk van Frankrijk, na de eerste en enige geslaagde slavenopstand uit de geschiedenis. Alle blanken en alle mulatten, inclusief vrouwen en kinderen, werden toen afgeslacht. Eerlijkheidshalve moet men er ook bijzeggen dat bijna alle blanken in Haïti toen slaven hadden. Maar dat is nog altijd geen excuus om ook alle vrouwen en kinderen te vermoorden. Hoe dan ook, de Haïtianen kunnen naar waarheid zeggen dat ze voor hun vrijheid gevochten hebben.

De zwarte Amerikanen cultiveren graag de mythe dat zij hun gelijkberechtiging hebben afgedwongen met de acties van Martin Luther King, maar dat is een romantische mythe. De televisiebeelden van échte politiebrutaliteit tegen vreedzame zwarte manifestanten in Mississippi en Alabama hadden een enorme impact op blank Amerika. Mensen die tevoren nooit belangstelling hadden gehad voor de ellendige situatie van de zwarte inwoners in de zuidelijke staten, reageerden nu geschokt en verontwaardigd, en in die zin had de beweging voor burgerrechten zeker een positief effect. De zwarte Amerikanen wonnen daarmee de steun en de sympathie van een groot segment van de blanke bevolking, en die zorgde voor de noodzakelijke politieke verandering. Alles wat de zwarten in Amerika hebben verworven, was te danken aan blanken. Dat is ook logisch. In Haïti waren er tien keer meer zwarten dan blanken en mulatten. In de VS was het omgekeerd. Een minderheid van tien procent kán geen veranderingen afdwingen, ook niet in een volmaakte democratie.

De afschaffing van de slavernij werd niet afgedwongen door geslaagde slavenopstanden. Ze was het gevolg van een evolutie in de geesten in vrijwel alle westerse, christelijke naties die als eersten in de geschiedenis van de mensheid begonnen te beseffen dat slavernij immoreel en mensonwaardig was. De slavernij in de VS werd afgeschaft door blanken die daarvoor een bittere burgeroorlog hebben gevoerd. De zwarten zelf speelden daarbij nauwelijks een rol. De politici, filosofen, schrijvers en kerkleiders die vóór de Amerikaanse Burgeroorlog ijverden voor de afschaffing van de slavernij, waren bijna allemaal blanken. Het boek dat daarbij de grootste invloed had, was geen politiek traktaat, maar een emotionele roman: “De Negerhut van Oom Tom” van de blanke schrijfster Harriet Beecher Stowe. Toen president Lincoln haar tijdens de Burgeroorlog ontmoette, zei hij naar waarheid: “Ah! U bent dat kleine vrouwtje dat deze oorlog heeft ontketend.”

Men kan die lijn doorheen heel de Amerikaanse geschiedenis doortrekken: alle rechten en vrijheden die de Amerikaanse zwarten nu hebben, zijn hen uit vrije wil gegeven door blanken. Ja, zwarte voortrekkers als bijvoorbeeld Booker T. Washington en Martin Luther King in zijn beginperiode, voor hij in marxistisch vaarwater kwam, hebben in dat bewustwordingsproces een positieve rol gespeeld, maar alleen in die zin dat zij blanken konden overtuigen. Zij moesten heel voorzichtig manoeuvreren. Zij beseften heel goed dat zij niets konden afdwingen, maar dat zij afhankelijk waren van de welwillendheid van de blanke meerderheid. De afschaffing van de segregatie en de feitelijke gelijkberechting, zoals die werden vastgelegd in de baanbrekende Civil Right Acts van 1957, 1960, 1964 en 1968 en de Voting Right Act van 1965, werden opgesteld door blanken en goedgekeurd door het House of Representatives, dat toen bijna volledig blank was. Het recht op onderwijs voor zwarte kinderen werd afgedwongen door federale troepen te sturen naar Little Rock in Arkansas, en door aanslagen van de KKK op burgerrechtenactivisten en zwarte scholen en kerken door de FBI te laten onderzoeken en niet door de toen inderdaad racistische politiekorpsen in het Zuiden. Ja, toen was er echt moordend racisme tegen zwarten…

Verraden idealen

Ik was toen nog een kind, en mijn conservatieve, rechtse katholieke ouders leefden intens mee met de zwarte burgerrechtenbeweging. “We shall overcome!” raakte een snaar in ons hart. We voelden dat aan als een tegenhanger van onze Vlaamse ontvoogdingsstrijd en we beseften dat de zwarten in de VS nog veel meer geleden hadden dan onze voorvaderen. Nu ik daar als volwassene op terugkijk, deel ik die emoties nog altijd. Toen was de burgerrechtenbeweging van de Amerikaanse zwarten gerechtvaardigd en fatsoenlijk.

Ik ben mij pas inwendig van de zwarte burgerrechtenbewegingen beginnen afkeren, toen zij hun oorspronkelijke doelstellingen verloochenden en in plaats van gelijke rechten voorrechten begonnen op te eisen, zoals positieve discriminatie en verplichte quota. Toen zij geen afstand wilden nemen van terreurgroepen als de Black Panthers, die de zwarte tegenhangers waren van de KKK. Toen zij geleidelijk een discours ontwikkelden dat bol stond van antiblank racisme, marxistische drijverijen en de vergoelijking van zwarte misdaden, van drughandel, verkrachting en terreur. Toen zij geen gelijke kansen meer vroegen, maar gelijke resultaten. Toen zij de slavernij van meer dan een eeuw tevoren bleven aanvoeren als het excuus voor hun eigen falen. Toen zij in hun discours de hatelijke leugen begonnen te cultiveren dat de blanken van nu medeplichtig zijn aan de slavernij van toen, en dat er dus zoiets bestaat als een recht op wraak op álle blanken. Dezelfde kromme redenering van christenen die pogroms pleegden op Joden omdat die eeuwen geleden Christus zouden hebben vermoord.

Zoals zovele vrijheidsbewegingen in de voormalige kolonies was ook deze ontspoord in wraakzucht en tirannie. De strijd tegen echt racisme was veranderd in… nu ja, ook echt racisme, maar dan in de andere richting.