Serge Desouter trok in 1968 als witte pater naar Rwanda. Hij werkte daarna in verschillende vooral Afrikaanse landen. Hij woonde vier jaar in een moslimgemeenschap in de Nigerese woestijn. Verbleef, werkte en bezocht professioneel gedurende zijn hele loopbaan ook andere continenten en gemeenschappen. Publiceerde een paar honderd artikels en een vijfentwintigtal boeken, vooral over volkenkunde en Afrikanistiek. De geschiedenis van de Belgische Witte Paters in Afrika schreef hij neer in zijn boek “Alles in Afrika was mij lief” (2012). Werkte voor de Verenigde Naties, Internationale Organisaties, Ngo’s, Kerkgemeenschappen. Was expert Geschiedenis en Mensenrechten voor het Internationaal Rwanda Tribunaal in Arusha. Hierover schreef hij het boek  “Rwanda: le procès du FPR”. Deze week verschijnt zijn nieuwe boek: “Militante immigratie in Europa. De islam ontsluierd”.

Hebben de christenen in het Midden-Oosten nog wel een toekomst? Zou de beste oplossing niet zijn hen allemaal asiel te verlenen in westerse landen?

Men is in het Westen in totale onverschilligheid getuige van een beschavingsmisdaad zoals de vernietiging van het oostelijk christendom. Geen enkele religie, geen enkele gemeenschap wordt meer vervolgd dan christenen. Dat de uitroeiing, massamoorden, verdrijving en pesterijen van de christenen in het Midden-Oosten naar hun ‘Endlösing’ neigt, is helaas een trieste realiteit. Ze zijn nu al met zo weinig overgebleven dat het schokkend is te moeten vaststellen dat zelfs die enkele percentages christelijke aanwezigheid in de islamwereld niet getolereerd worden.

Evenzeer schokkend is de schaarse aandacht die ze van hun westerse medegelovigen krijgen. Waarom die vervreemding? Zijn we zo vervreemd van onszelf, van onze wortels, onze geschiedenis en cultuur? Want strikt genomen gaat het hier niet alleen over het christendom, maar over beschaving ‘tout court’ waar de islam zich niet mag en kan aan onttrekken. Als men kinderen leert omgaan met wapens, hen indoctrineert om moorden te plegen op niet-moslims, om van religieus fanatisme een deugd te maken, om zelfmoordterroristen als heiligen te verklaren, om te leren dat christenen en joden hun vijanden zijn en zo voort en zo verder…, dan gaat het essentieel om een beschavingsprobleem.

Natuurlijk keuren niet alle moslims die vervolgingen en dat fanatisme goed. Maar hebben onze medeburgers van die komaf er dan geen moeite mee dat bijvoorbeeld in Turkije de tegenwoordigheid van christenen daalde van 19 procent in 1914 tot 2,5 procent in 1927? In het begin van de 20ste eeuw telden ze nog 30 procent van de bevolking. Anno 2009 zijn er nog amper 120.000 op een bevolking van 82 miljoen in een land dat eens voor het overgrote deel christelijk is geweest! En nog is er nu voor hen nauwelijks ruimte om hun geloof te beleven. Dit alles geldt trouwens ook voor andere moslimlanden.

Politiek en praktisch zou een globale emigratie naar het Westen echter niet te overwegen zijn. Het is zelfs niet wenselijk. Men spreekt wel over het recht op immigratie, maar mensen hebben ook het recht om niet te moeten emigreren. Die laatste heeft prioriteit, want iedereen heeft recht om te leven in vrede en in zijn eigen nationale waardigheid.

Vrezen de leiders van vele christelijke groepen in het Midden-Oosten dat vlucht of emigratie zou leiden tot de ondergang van hun gemeenschappen in een zee van westerse decadentie?

Het is nogal evident dat leiders van kerkgemeenschappen vrezen bij een massale emigratie hun kerken totaal te zien teloorgaan. Ze zien dat nu al gebeuren. Het is de droom van moslimleiders om in een 100 procent islamitisch kalifaat te wonen en christenen hebben het geweten. Kijk maar naar de uitspraken van Erdogan. Ik denk niet dat die ‘zee van westerse decadentie’ daar iets mee te maken heeft. Ik zie nogal wat meer ‘decadentie’ in die vertreklanden dan hier. En dat zien en weten onze huidige islamitische asielvragers ook maar al te best. Het is niet voor niets dat ze niet naar hun broeders van andere moslimlanden willen emigreren. Nergens worden asielzoekers beter opgevangen dan hier, waar ze terug toekomstperspectief krijgen. De reflexen uit een christelijke cultuur zijn hier kennelijk nog niet totaal verdwenen.

U hekelt de demonisering van het koloniale project in Afrika. U ziet de koloniale periode niet uitsluitend negatief?

Ik ben in de jaren 1960 naar Afrika vertrokken in het zog van een missionaire beweging die al een eeuw op gang was en die de emancipatie van de Afrikaan hoog in het vaandel droeg. Het waren de christelijke kerken die toen mee de kar van de onafhankelijkheid getrokken hebben. Natuurlijk ben ik niet blind voor de negatieve aspecten die nu vooral aan het koloniaal beleid worden toegeschreven. Maar het is wel een ‘en-en’ verhaal.

Men vergeet daarbij trouwens dat het de vrijzinnigheid was die het langst tégen de onafhankelijkheid van de vroegere koloniën gekant bleef en niet de Kerk. De toenmalige Belgische liberale minister van Koloniën Auguste Eugene Buisseret overwoog zelfs maatregelen tegen professor Jef Van Bilsen – toch moeilijk als ‘klerikaal’ te bestempelen – die gewaagd had van een ‘Dertigjarenplan’ dat het toenmalig Belgisch Congo zou moeten helpen hebben om voldoende tijd te krijgen om naar onafhankelijkheid te evolueren. De Kerk daarentegen stond wél eendrachtig achter de onafhankelijkheid van de kolonie. Ze was toen de enige instantie die hoogopgeleide Afrikanen (bisschoppen, priesters, religieuzen, onderwijspersoneel, technici en ambachtslui…) in haar rangen telde. In die Afrikaanse landen is het oordeel over die koloniale periode heel wat genuanceerder dan bij ons! Ook over Leopold II… O Vlaenderen, let op u saeck! Zijn standbeeld wordt eerlang vervangen door dat van een voetballer. Een Vlaamse, wel te verstaan…

Beschouwt u de huidige inplanting van de islam in Europa als een nieuw soort kolonisatie?

Het is inderdaad zo dat heel wat moslims zich de facto gedragen alsof ze kolonialen zijn, in plaats van medeburgers van deze natie. Toch kan de inplanting van de islam in Europa niet vergeleken worden met het kolonialisme zoals men dat in Congo en elders gekend heeft.

Dat het westers kolonialisme ook positieve elementen in die toenmalige kolonies heeft ingebracht, mag helemaal niet meer gezegd worden. Zeker niet als men dat zou willen vergelijken met het islamitisch-Ottomaans of Arabisch kolonialisme. Het is ironisch dat een VN-commissie aan België komt vertellen dat het verontschuldigingen aan Congo zou moeten aanbieden voor de koloniale periode en het zelfs over ‘vergoedingen’ heeft. Een internationale organisatie die merendeels corrupte en ondemocratische landen onder haar leden telt, komt ons hier de les spellen. Waarom worden de huidige Afrikaanse dictators en hun corrupte regimes niet op het matje geroepen? Moeten die aan hun eigen bevolking geen excuses aanbieden? Hun gestolen kapitalen terugbetalen? En de ‘Arabische wereld’? Enerzijds, anderzijds?

Moeten wij nu constant vergiffenis vragen voor zaken die vandaag zwartgallig worden bekeken, terwijl ze vroeger rozig tot hemelsblauw getint waren? De islamitische inplanting heeft nergens waar ze neerstreek de lokale gemeenschappen positief beïnvloed. Het zo opgehemelde Al-Andalus is een mythe waar ik in mijn boek dieper op in ga. Ik zie hier in Europa, buiten landsvreemde moskeeën en kebabtenten, geen hospitalen, wegenbouw, kwaliteitsonderwijs, vrouwenemancipatie, technische en wetenschappelijke opleidingen uit de grond verrijzen.

Het westers kolonialisme en vooral de toenmalige missies hebben die in Afrika wél ingevoerd. Om van het afschaffen van de slavernij maar niet te spreken. In die zin kan buiten de bezetting van ‘terrein’ door de islam niet echt van kolonialisme gesproken worden. Bij velen staan hun schotelantennes naar hun herkomstlanden gericht en draaien ze de rug naar het Westen.

U stelt dat de islam niet geïntegreerd kan worden in de westerse wereld. Pleit u dan voor een grootscheeps terugkeerbeleid? Zoals de Algerijnen met de Fransen hebben gedaan?

Horesco referens! Laat ons dat zeker niet doen! Natuurlijk zal een integratie – wat nog geen assimilatie is – van (alle) migranten zich niet als bij toverslag realiseren. Misschien zal het helemaal niet lukken. Ik vrees dat moslimgetto’s zoals ze nu al in heel wat westerse steden bestaan, zullen blijven. Maar we gaan toch zeker geen uitdrijvingen overwegen? Vreemde mensen zijn hier altijd welkom geweest en dat mag best zo blijven.

Maar niet iedereen is hier zomaar zonder voorwaarden gewenst. En daar schuilt het probleem. Er kan beter begonnen worden met het zorgvuldiger omgaan met eisen en gedragingen die niet in onze waarden en normen passen. Niet alles is inpasbaar in een samenleving.

Men moet vooral een moedig beleid durven uitstippelen dat durft zeggen wat kan en wat niet kan. Laat ik het niet verkeerd zeggen: vervolgde mensen en oorlogsvluchtelingen – hoewel toch veelal rijken en kapitaalkrachtigen uit die gebieden, maar soit – mogen, nee moéten welkom zijn, maar wel tijdelijk. Dat iedereen mag reizen en landen bezoeken is nogal wiedes. Maar dat iedereen daarom ook burgerschap kan claimen? Eisen mag komen stellen? Van een sociaal stelsel mag genieten dat door decennialange strijd werd opgebouwd, zonder daar ook wat tegenover te stellen? Kan dat zo maar? Ik denk van niet. Uiteraard zijn er wel moslims in onze samenleving die zich nu al de waarden en normen van deze westerse maatschappij hebben eigen gemaakt, terwijl ze toch hun spirituele behoeften uit een islampraxis blijven putten. Dat geldt ook zo voor de joodse en andere religieuze of niet-religieuze gemeenschappen en gezindten. En dat zou de norm moeten blijven.

Als de huidig trends van immigratie en demografie zich voortzetten, worden wij een minderheid in eigen land. Welke maatregelen zijn volgens u in zo’n noodsituatie legitiem?

Stilaan komt de westerse tolerantie tegenover een religieus expansionisme te staan dat meer en meer ruimte inneemt en die niet meer zal afstaan. Door de snel-Belg-wet in te voeren werd naturalisatie een puur administratief proces zonder enige aansluiting bij onze burgergemeenschap. Ook het absorptievermogen van een maatschappij voor nieuwkomers is beperkt. Naastenliefde en gastvrijheid vragen om in evenwicht te blijven. Het zijn deugden die nu aan het ronddwalen zijn zonder nog te weten waar ze vandaan kwamen, want haar christelijke wortels werden afgesneden. Verzet tegen een overdaad aan migranten is geen banaal ‘racisme’. Het beheren van een territorium – voor een samenleving zoals trouwens ook bij een individu – is essentieel en ergens moet er ‘stop’ gezegd worden. Bouw een campagne op voor het terugzenden naar thuislanden en met een vertrekpremie om in eigen land gezichtsverlies te vermijden en iets te kunnen opstarten. Verbind ontwikkelingshulp daaraan.

Bied aan ex-moslims een platform. Bevorder relaties van mens tot mens. Daaruit zullen wel nieuwe gedachten en gedragingen kunnen opbloeien. Moedig wijkcomités aan en zet in op de leefbaarheid in eenvoudige zaken zoals zwerfvuil, het buitenzetten op voorziene uren van vuilniszakken, geluidsoverlast, respect voor de overheid zoals ook voor politiemensen (en culpabiliseer de politie niet, want het schept straffeloosheid), verkeersregels, eerbied voor straatmeubilair, respect voor vrouwen, zwartwerk, noodzakelijk onderwijs voor (hang)jongeren, eerlijke bijstandsvoorzieningen… Met andere woorden: educatie en gestrengheid. Het is een hele resem waar men nog jaren werk aan heeft. En men kan daarbij best rekenen op de inzet van moslims zelf en andere vrijwilligers, organisaties, kerken en instanties allerhande. Men moest de koppen maar eens bij elkaar steken.

Maar vooral: stop met die onzinnige ongebreidelde migratie en weiger te plooien voor internationale quota. Wij bepalen zelf wel wie we hier kunnen binnenlaten als aspirant-burger en onder welke criteria. Zet op een rijtje wat de voorwaarden zijn. Het is sneu dat heel ons politiek bestel rond partijen en hun stembekommernissen draait daar waar het in een eerlijke debatcultuur zou moeten uitmonden. Wat zegt de ander en daar zijn we dan tegen, lijkt nu te overheersen.

Serge Desouter; “Militante immigratie in Europa. De islam ontsluierd”; uitgeverij Polemos 2020; 356 blz.; prijs: 19 euro (excl. Verzendingskosten). ISBN 978 949 3005 12 9.


“Islambeleid paus lijkt wel een witwasoperatie”

“Paus Franciscus mag dan wel tussen neus en lippen zijn bezorgdheid uitspreken over de toestand van de christenen in het Midden-Oosten en ‘onverschilligheid’ tegenover hen al eens verweten hebben, het woord ‘islam’ komt in die context nooit over zijn lippen. Het zet wel vraagtekens bij de ‘gastvrije cultuur’ van de paus.”

“Vooral ook in de Oosterse kerken is men daar zeer ongerust en ontsteld over. Daar klinken de tegenstemmen nog zeer luid. Dat heb ik ook overvloedig in Afrika uit monde van bisschoppen gehoord. Het huidige Vaticaans beleid lijkt er meer op dat globale emigratie van miljoenen ontheemde mensen uit hun thuislanden eerder als een objectief van een oecumenische hersenschim beschouwd wordt.”

De Kerk jaagt met dat standpunt zelfs haar laatste trouwe gelovigen tegen zich in het harnas?

“Ongetwijfeld. Natuurlijk strijkt de pauselijke onkritische islamdialoog in tegen de haren van heel wat christenen. Het pluimstrijken in de soennitische ‘edele Al Ahzar universiteit’ in Egypte komt onbegrijpelijk over. Zijn voorganger paus Benedictus XVI bewandelde een andere weg als het over de islam ging. Paus Franciscus kreeg voor zijn islamofiele uitspraken een opmerkelijk eerbetoon van sjeik Ahmed Al-Tayeb van Al-Ahzar, die hem prees voor zijn ‘defense of Islam against the accusation of violence and terrorism’. Het lijkt wel op een witwasoperatie vanwege de paus.”


De islam is geen religie als de andere

Verschillende maatregelen om de islam in te dijken, lijken logisch, maar in dit land is niet veel realistisch haalbaar. Wij kunnen het in de politieke ruimte zelfs niet eens worden over het al dan niet zwemmen in een boerkini, over het dragen of niet van een hoofddoek in het openbaar ambt, enzovoort. Begin er maar aan!

Het probleem is dat men de islam beschouwt als een religie tussen andere, hoewel dit in werkelijkheid niet zo is. Het islamisme komt niet overeen met de spirituele opvatting over wat een godsdienst is of zou moeten zijn. In haar basisprincipes neigt de islam tot het omverwerpen van de rechtstaat omdat die niet overeenkomt met de islamwetten. Geloven is niet echt relevant, wel het onderhouden van de wetten en voorschriften van de Koran en de sharia. De islam is zowat in oorlog met alles en iedereen die niet tot de islam behoort en die worden als eeuwige vijanden beschouwd. Ga daar maar mee in debat!