Ik had zondag net een opiniestuk ingestuurd om te publiceren op ons bevriend nieuwskanaal SCEPTR, en zette de tv aan om naar De Zevende Dag te kijken (een noodzakelijke pijniging in mijn beroep). Het was alsof die uitzending speciaal was samengesteld om alles te illustreren wat ik in de column had neergepend over de desastreuze gevolgen van de ‘identity politics’ in de VS en het gevaar dat die worden geïmporteerd in onze contreien.

De toon werd gezet door Koen Geens. Toen men hem vroeg naar zijn oplossing voor raciale spanningen in de samenleving, pleitte hij voor verplichte quota voor allochtonen en voor ‘affirmative action’ (positieve discriminatie van niet-blanken) zoals die bestaat in de VS. Je moet dan even in je arm knijpen en je afvragen of je dat wel juist hebt gehoord. Wat hij voorstelt is precies het recept dat de Verenigde Staten al meer dan een halve eeuw toepassen. En waar het toe geleid heeft, zien we vandaag: massaal ongenoegen van de zwarten, geweld en plunderingen, raciale spanningen, een ontsporende politieke obsessie met racisme en een samenleving die onherstelbaar verscheurd lijkt.

Hoe Trump werd verkozen

Geens suggereerde dat de verkiezing van Obama het gevolg was van dat beleid van quota en positieve discriminatie. Hij kon er moeilijk meer naast zitten. Trump is de man die daardoor verkozen werd. Dat werd overtuigend betoogd door de linkse commentator Mark Lilla in het meest gelezen opiniestuk van de New York Times van 2016. Hij legde uit hoe Trump kon gebruik maken van het groeiende ongenoegen van de blanke kleine man over de obsessie van de Amerikaanse politiek met ras, om de Republikeinse partij te kapen en daarna tegen alle verwachtingen in de verkiezingen te winnen.

Niet het racisme (een bestaand, maar gemarginaliseerd verschijnsel in de VS) is de oorzaak van de diepe verdeeldheid, maar de balkanisering van de Amerikaanse maatschappij, waarbij minderheidsgroepen op systematische wijze worden aangezet tot vijandigheid tegen hun samenleving en achterdocht over een mythisch blank racisme. Bij ons dreigt zich hetzelfde voor te doen.

Bounty

Een ander gesprek op die Zevende Dag verschafte nog meer inzicht over de redeloosheid die zich meester heeft gemaakt van het debat rond rassenverhoudingen in het Westen. Lisbeth Imbo gaf toe dat het heel moeilijk was geweest om allochtone vertegenwoordigers te vinden die daarover in debat wilden gaan met Asita Kanko, de zwarte politica van N-VA. Zij wordt gezien als een ‘Bounty’, een rasverrader. Dat is erger dan een blanke vijand.

Imbo (eerlijk gezegd een betere presentator dan De Zevende Dag ooit gehad heeft; om ook iets positief te zeggen) verwees ook naar de negatieve reacties die blanken op sociale media kregen vanwege zwarten, toen zij daar hun solidariteit poogden te betuigen (met zwarte vlakken en dergelijke). De deugdpronkers hebben blijkbaar een basisbeginsel van het uit Amerika overgewaaide identiteitsdenken niet gesnapt: een blanke is altijd schuldig of medeplichtig en kan nooit snappen wat het is om een zwart slachtoffer te zijn.

Als je jezelf in beschuldiging stelt, zoals de blanke mens steeds pleegt te doen, moet je niet verbaasd zijn dat de anderen dat ook steeds meer doen. Ook dat kan men van de VS leren: zelfs progressieven met een lange staat van dienst in het opkomen voor zwart Amerika, mensen als Bill en Hillary Clinton, Joe Biden, Elizabeth Warren en Bernie Sanders, kregen vroeg of laat het verwijt zelf racisten te zijn. Links beseft nog steeds niet welk onverzadigbaar monster het heeft gecreëerd.

De racismekaart is altijd de hoogste

Ook de betoging die later die dag kon doorgaan in Brussel, getuigt van de obsessie van deze samenleving met racisme. Al maanden worden we opgesloten in ons huis en worden sukkelaars zwaar beboet als ze gewoon maar met tweeën op een bankje zitten of pogen hun huisje aan de kust te bereiken, maar plots mocht wel een massabetoging in hartje Brussel. Als je weet dat de vrouwenmars van 8 maart de katalysator was die Madrid tot de coronahoofdstad van Europa heeft gemaakt, besef je hoe onvergeeflijk deze uitzondering is.

Daarna werden, compleet voorspelbaar, politieagenten aangevallen en winkels vernield en geplunderd. De houding van de PS-burgemeester die zei dat hij de manifestatie niet had toegelaten, maar vooraf wel had laten weten dat hij ze ging ‘tolereren’, is bespottelijk en laf. De federale regering greep ook niet in. Close bevestigt dat hij geen telefoontje kreeg van Wilmès. De volksgezondheid, die blijkbaar belangrijk genoeg is om onze vrijheden te beknotten en een economische crisis uit te lokken, is daarom nog niet belangrijk genoeg om het gevaar te lopen als racist gezien te worden.

Speurtocht naar racisme

In welke waanzinnige logica zijn we terechtgekomen als elke tragedie aan de andere kant van de oceaan ook in Europa moet leiden tot rellen, betogingen en vernielingen? Welke ideologische ziekte zorgt er voor dat politiek Europa de dood van een onschuldige zwarte man in de VS, zelfs zonder dat enig racistisch motief wordt aangetoond, de aanleiding maakt tot een ziekelijke zoektocht naar racisme?

Pascal Smet heeft het gerucht opgevangen dat een brandweerman van Brussel een bananenschil zou gegooid hebben naar een zwarte man. Hij heeft daarom nu een externe doorlichting van het ganse korps bevolen om racisme op te sporen. We hebben het hier over de brandweer die dagelijks in bepaalde wijken wordt aangevallen en met wel wat zwaardere dingen dan bananenschillen wordt bekogeld. Alle zin voor proportie is verdwenen.

Het Laatste Nieuws deed ook zijn deel in de speurtocht naar racisme. De krant plaatste een oproep om persoonlijke ervaringen van racisme te melden. Het resultaat was niet indrukwekkend. Een zwarte vrouw klaagt dat ze op de bus raar bekeken wordt. Een zwarte man ergert er zich aan dat mensen hem in het Engels aanspreken. Een man van Filipijnse afkomst is boos omdat mensen grappend vragen of hij corona heeft binnengebracht. In Vlaanderen 2020 heerst niet bepaald het schrikbewind van de Ku Klux Klan.

Douglas Murray heeft gelijk: “Het afschilderen van de minst racistische samenlevingen van de wereld als de meest racistische, is verschrikkelijk.” Hij had het over het VK en de VS, maar hij had het even goed over Vlaanderen kunnen hebben.

Wow

Mag ik de collega’s van Het Laatste Nieuws een tip geven? Kan je eens aan Vlamingen vragen om brieven te sturen over slechte ervaringen met allochtonen? Ik deel er alvast een.

Deze week begon het proces tegen een Afrikaanse jeugdbende. De leden hadden een groep Vlaamse minderjarigen, die elkaar kenden van de scouts, aangevallen in het Lindenbos van Lubbeek, waar ze speelden. Zonder reden. De kinderen werden geslagen met stokken of met de vuist tot twee van hen het bewustzijn verloren. In de rechtszaal werd een video getoond van de huiveringwekkende gebeurtenissen, opgenomen met een gsm. Je ziet onder andere een jongen op zijn knieën in het bos, die smeekt om te stoppen met slaan. Maar het stopt niet. Is er een reden waarom dit geen voorpaginanieuws is? Mogen we het filmpje zien op het journaal? Waar kunnen wij gaan om rel te schoppen en te plunderen?

Als (vermeend) raciaal onrecht aan de andere kant van de wereld elke keer voor ons een aanleiding mag zijn om de straat op te trekken, om politieagenten te verwonden en winkels te plunderen, volstaan de Zuid-Afrikaanse ‘plaasmoorde’ al om een jaarabonnement naar Brussel te kopen.

Wij doen dat niet natuurlijk niet. Sandrine Moponami die, als vertegenwoordiger van Black Lives Matter in België, tegen Assita Kanko uitkwam in De Zevende Dag, legde ons ook uit waarom wij dat niet mogen doen: “Zwarten hebben geen systeem om witten te onderdrukken. Zij kunnen dus nooit racisten zijn.” Het fanatisme van die stelling verblufte Kanko zo dat ze enkel “wow” kon zeggen. Wow, inderdaad.