Nu de coronapandemie maar een smeulend vuurtje meer is, is de tijd gekomen om de politieke fouten van de voorbije maanden tegen het licht te houden. Eenvoudig wordt dat niet. Een deel van de politieke klasse is al in een kramp geschoten. Men minimaliseert het malgoverno van de crisis en kiest voor de tactiek van de verschroeide aarde. Voor Maggie De Block, Pieter De Crem en Wouter Beke nadert het einde van de politieke carrière, maar blijkbaar willen ze zoveel mogelijk anderen in hun ondergang meetrekken.

“Een onderzoekscommissie is niet het ideale instrument. Er hangt een sfeertje van zondebok aan, dat is niet het moment.” Dat verklaarde Willem-Frederik Schiltz, fractieleider van Open Vld in het Vlaams Parlement aan Villa Politica. Een parlementaire onderzoekscommissie naar de aanpak van de coronacrisis in de Vlaamse woonzorgcentra wil hij niet. Een ad-hoccommissie moet volgens hem een heksenjacht vermijden en op een efficiënte manier nagaan wat er verkeerd liep. Daarin werd hij gevolgd door verschillende andere fracties.

Vader Hugo Schiltz kreeg het op deze bladzijden jarenlang hard te verduren, maar of hij het ooit zo bont gemaakt heeft als zijn zoon valt te betwijfelen. Het betoog van Schiltz junior komt op weinig anders neer dan een ordinaire doofpotoperatie. En het njet voor een Vlaamse onderzoekscommissie is een voorafname op het blokkeren van een groot federaal parlementair onderzoek zoals na de zaak-Dutroux. Zoals advocaat Fernand Keuleneer terecht stelde op Twitter: als men zo’n onderzoekscommissie niet wil, “dan ligt de bal bij het parket en de onderzoeksrechters. Zelf gewild.”

Linkse Vld-sabotage vanuit het Vlaams Parlement

Wat is er in de Wetstraat eigenlijk aan de hand? Hoe kan men zo’n doofpotoperatie goedpraten? Het antwoord valt niet ver te zoeken. Een aantal politici weet dat hun carrière door het geknoei tijdens de coronacrisis voorbij is. Ze kiezen blijkbaar voor de tactiek van de verschroeide aarde, waarbij ze zo veel mogelijk mensen in de eigen ondergang willen meeslepen. Tegelijk voeden ze de antipolitiek. Federaal minister van Volksgezondheid Maggie De Block (Open Vld) speelt hierin een prominente rol. Haar flaters zijn amper bij te houden. Net nog raakte bekend dat een aantal experts sterke pleitbezorgers waren voor het gebruik van mondmaskers. In maart al. Er werd niets gedaan met het advies van de gezondheidswetenschappers. In de Pano-reportage op de VRT over het slechte management van de crisis aan het begin ervan, waarbij vakantiegangers uit Noord-Italië amper of niet getest werden, zit De Block er ongeïnteresseerd bij. Empathie of schuldgevoel? Nul komma nul.

De Block, behorende tot de linkerflank van de liberalen, kan rekenen op de steun van een de facto groen-liberale fractie in het Vlaams Parlement. Zij zijn de eerste dam die moet opgeworpen worden tegen een diepgaand onderzoek. Dat brengt natuurlijk de nieuwe partijvoorzitter Egbert Lachaert in een moeilijk parket. Hij wil met een schone lei beginnen, maar kan dat wel met topministers die alles weglachen? De Block werd nog eens geholpen door Lachaerts voorganger Gwendolyn Rutten. Deze laatste stelde dat de dramatische aanpak van de crisis in de Vlaamse woonzorgcentra een gevolg was van… de federalisering. Want het beleid op federaal niveau is volgens haar zoveel beter. Blijkbaar heeft de burgemeester van Aarschot dan wel een aantal zaken gemist, zoals de dramatische persconferenties en de schimmige deals rond de levering van mondmaskers.

Het lijkt erop dat de clan rond De Block en Rutten de beginfase van het voorzitterschap van Lachaert zo veel mogelijk willen saboteren. Betekent dit straks het einde van de partij? Dan is dat maar zo.

Ieder voor zich bij CD&V

Bij de CD&V is het ondertussen ieder voor zich. Joachim Coens lijkt wat naar de achtergrond verschoven. Wouter Beke eveneens, goed beseffend dat hij met de aanpak van de crisis een slechte beurt maakte. Hij weet dat de rekening vroeg of laat zal worden gepresenteerd. Iemand die wel in een opgaande curve zit, is Hilde Crevits. De Vlaamse minister van Werk en Economie kon scoren met de aankondiging van het Vlaamse relanceplan dat de solvabiliteit van het Vlaamse bedrijfsweefsel moet versterken. Vlaanderen kan zich hier profileren, terwijl men op federaal niveau steeds moeilijker tot eensgezindheid komt.

Als we over een federale CD&V-excellentie spreken, dan komt minister van Binnenlandse Zaken Pieter De Crem in beeld. Hij had zich net teruggetrokken in het ‘Cremlin’ in Aalter of daar lonkte opnieuw de Wetstraat. De Crem hoopte te scoren als supersheriff, maar dat draaide anders uit. Zijn malgoverno op Binnenlandse Zaken zullen hem en zijn partij zwaar worden aangerekend. Over het straatgeweld in de Brusselse wijken en de agressie tegen de politie komt De Crem niet verder dan te dreigen met ‘nultolerantie’. Dit overtuigt niet als we het afzetten tegen het relativerende discours van Vlaams minister van Jeugd Benjamin Dalle. Dit sneeuwvlokje haalde vorig jaar ocharme 2.044 voorkeurstemmen en werd vanuit Brussel niet eens verkozen voor het Vlaams Parlement.

De Crem schoot vorig weekeinde nog een grote kemel door te verklaren dat iedereen familie mocht bezoeken in een buurland. Alleen, je mag als land misschien wel de grenzen naar Frankrijk openzetten, maar als de Fransen het ook zelf niet doen, heeft dat weinig zin. Vele Walen konden niet naar hun familie over de grens. De Crem, anders niet van het scherm te branden, was plots spoorloos.

Dat zal hij wellicht ook zijn wanneer men hem wil confronteren met de willekeur van verschillende politiekorpsen tijdens de coronacrisis. De Morgen bracht begin deze week een aantal ontluisterende verhalen van de de facto politiestaat tijdens de lockdown. Ouders van kinderen die in de voortuin ‘winkeltje’ speelden, kregen een boete wegens ‘garageverkoop’. Aan supermarkten in Leuven werden boetes uitgedeeld aan mensen die niet uit de stad kwamen. In het Limburgse Vlijtingen stond een automobilist met een kennis te praten. Hij was onderweg om sigaretten te kopen, maar het tankstation was dicht. Sigaretten zijn geen voedsel en roken is niet essentieel, oordeelde een agent. 250 euro boete. Burgemeesters en gouverneurs houden de boot af als ze over deze willekeur worden ondervraagd. Pieter De Crem eveneens, terwijl een zichzelf respecterend politicus na zo’n debacle ontslag zou moeten nemen.