In de rusthuizen van het Gentse OCMW vervangen ze de koffie van Douwe Egberts door een fairtrade-merk. De nieuwe koffie werd ingevoerd zonder de bewoners iets te vragen. Veel senioren lusten het niet. Het verbruik van koffie aan tafel en in de kantines is gekelderd.

Voorzitter van het OCMW Rudi Coddens (sp.a) heeft weinig begrip voor de ‘koffie-opstand’. Hij is niet van plan om toe te geven. De senioren zullen wel mogen kiezen, maar enkel uit het fairtrade-gamma. De aankoop van fairtrade is vastgelegd in het “duurzaam en sociaal aankoopbeleid” van de stad. Daar wil hij geen uitzondering op maken. Bovendien zegt hij: “Jonge mensen lusten dat” en “We dachten dat ze wel aan de smaak zouden wennen.”

Binnen de stadsdiensten serveren ze al lang uitsluitend fairtrade. Veel mensen vinden de koffie op het stadhuis ‘niet te drinken’. Het aantal bureaus waar een Senseo-koffiezet staat, is niet te tellen. Coddens wist dus wel dat er een probleem kon zijn, maar hoopte dat het stilletjes zou overwaaien.
Hij en zijn partij hebben de mond vol over inspraak en burgerparticipatie, maar dat telt blijkbaar niet voor de bewoners van woonzorgcentra. Boven hun hoofden wordt beslist welke koffie ze op hun oude dag mogen drinken. Enkel koffie die past in de ideologie van het stadsbestuur is toegestaan. In het progressieve Gent gaat ideologie voor op het welbevinden van senioren.

De koffie in de rusthuizen staat symbool voor het beleid in Gent. De met veel propaganda aangekondigde bevragingen en inspraakrondes, waar vaak hoge budgetten voor worden uitgetrokken, dienen maar één doel: de eigen ideologie bevestigen. Wie anders denkt, zal niet gehoord worden of zal, zoals de bewoners van de woonzorgcentra, zelfs niets worden gevraagd.

Rusthuizen zijn duur. Veel senioren hebben maar een klein beetje zakgeld over, nadat ze hun verblijf hebben betaald. Op een terrasje een goede koffie drinken is voor hen een echte luxe. Het “duurzaam en sociaal beleid” van de stad komt voor senioren met een klein pensioentje neer op ‘duur en schrijnend asociaal‘.

Dit is de slechtst mogelijke reclame voor de OCMW-rusthuizen. Wie wil er bij dergelijke dictators zijn oude dag slijten? Beste stadsbestuur, drink fairtrade koffie zoveel u wilt, maar laat de rusthuisbewoners gerust. Zij verdienen de beste koffie die er op de markt is en laat hen vooral zelf kiezen welke dat is.

Ons kent ons, een opdracht voor Nic

Om het toerisme weer op een ‘gezond niveau’ te krijgen, trekt het Gentse stadsbestuur anderhalf miljoen euro uit. Een deel van het geld gaat naar een campagne om de betere toerist te lokken, mensen die komen eten en drinken en hun geld laten rollen. Nic Balthazar mag die campagne ontwerpen. Wie beter dan een gegoede burger om gegoede burgers aan te spreken, nietwaar?

Het toerisme in Gent is zwaar getroffen door de coronacrisis. Hotels hebben een bezetting van amper dertig procent. Horeca en handel draaien met een minimum aan personeel. Werkloosheid en faillissementen dreigen. De steun van het stadsbestuur is meer dan nodig. Maar waarom altijd in hetzelfde kringetje bekende Gentenaars de inspiratie halen? Het persbericht van de Stad Gent legt uit waarover het gaat: “Campagnes via sociale media en campagnes met influencers, getrokken door Nic Balthazar, zullen specifieke groepen warm maken om Gent te bezoeken. Het gaat daarbij om verblijfstoeristen met interesse in alles waar Gent voor staat: cultuur, culinaire ervaringen, unieke plekjes, levendigheid, verbinding met de Gentenaars, een grote ecologische scene.” Hoe ze bij Nic B. uitkomen staat er niet bij. Maar hij maakt duidelijk deel uit van de ‘ons kent ons’ uit de ‘ecologische scene’ (wat dat ook mag zijn).

Veel jonge mensen zitten vandaag zonder werk. Hun generatie is veel meer vertrouwd met sociale media dan ouder wordende BV’s. Er zijn in onze stad vast en zeker jonge creatieve experten te vinden die deze opdracht aankunnen. Maar omdat er geen open oproep was, kreeg niemand de kans ervoor te solliciteren. Een gemiste kans om jong talent te steunen.